Ajax - F.C. Groningen 3-0

Kan er kort over zijn: slechte wedstrijd. Ajax kwam verzadigd over, alsof na De Reeks en de behaalde bekerfinale even gas terug werd genomen. Gevaarlijk, want dit soort wedstrijden moet je ook winnen. Gebeurde dan ook wel maar het begon weer moeizaam tegen een overigens matig Groningen (zoveelste counterploeg dit seizoen). Er voltrok zich overigens wel een inmiddels bekend scenario, bij 0-0 kreeg Groningen een joekel van een kans die werd gekeerd door een weer heel alerte Stekelenburg. Ajax werd wakker en scoorde al snel de 1-0 (mooie kopbal Vertonghen) en kon daarna vrij simpel de wedstrijd uit spelen. Eigenlijk het meest opvallende van deze middag was dat dit waarschijnlijk de slechtste wedstrijd die ik Suárez in het Ajax-shirt heb zien spelen. Hij begon al snel te mekkeren tegen scheidsrechter Bossen (die zin had in een wedstrijd zonder onderbrekingen) en kwam niet meer in zijn ritme. Het was weer met de kop naar beneden soleren, slechte voorzetten geven (bij voorkeur niet afspelen als een collega vrij stond) en op onkarakteristieke wijze opgelegde kansen missen. Hij was eigenlijk rijp voor een wissel, maar dat kan zijn ego waarschijnlijk niet aan. Goed waren vandaag: Anita, Enoh, Vertonghen en Stekelenburg. En soms Siem de Jong die de algehele lethargie en onkunde doorbrak met een prachtgoal, zonder nadenken of aannemen, gewoon in één keer de bal erin rammen. Nou ja, zie hieronder (charmant met de videocamera-op-de-tv-gericht opgenomen):

De grijns van Jol

Die grijns van Jol na de wedstrijd tegen Groningen (0-2) nam ik op de bank over.
“Het altijd lastige bezoek naar het Hoge Noorden” zo eenvoudig winnend afsluiten is op zich al mooi. En de toch wel dwingende manier waarop beviel me ook. 10 minuten eerde was het minder lachen toen ik geen Aissati in de opstelling ontwaarde en wel weer Jan “traag” Vertonghen op linksback, Urby en, zeg dat het niet waar is, Dennis Rommedahl. Die laatste scoorde natuurlijk de 0-2 (al kan ik me gewoon niet voorstellen dat de brave draver een constant niveau gaat halen en dus straks weer verdwijnt.) Sulejmani na wat paniekverhalen over zijn slechte vorm bij aanvang van het voorseizoen stond gelukkig in de tweemansaanval en liet gelukkig weer zien waarom hij zo’n heerlijke voetballer is. De Zeeuw als “het laatste puzzelstukje” lijkt ook te kloppen, leek wel alles goed te doen. Dat PSV na AZ gisteren begint met puntverlies maakt het weer in lange tijd een zoete zondag. Waarvan er ongetwijfeld nog velen gaan volgen.