Liever had ik natuurlijk David Silva gezien maar het mocht niet zo zijn (ook al leek het in april opeens heel dichtbij.) Hij gaat naar Manchester City voor veel geld (terecht). Wat er van Valencia volgend seizoen moet komen is weer een andere vraag.
Posts tonen met het label Real Madrid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Real Madrid. Alle posts tonen
donderdag 1 juli 2010
Di Maria naar Real Madrid
Liever had ik natuurlijk David Silva gezien maar het mocht niet zo zijn (ook al leek het in april opeens heel dichtbij.) Hij gaat naar Manchester City voor veel geld (terecht). Wat er van Valencia volgend seizoen moet komen is weer een andere vraag.
woensdag 9 juni 2010
¿España que pasa?
Gisteren een klein stuk van de generale repetitie van Spanje gezien tegen Polen (6-0) en dat was genoeg om mij tijdelijk gerust te stellen. Met bijna de basiself (zonder Ramos en Torres) zag het er ouderwets goed en geïnspireerd uit. Maar fluisterde een stem in mijn hoofd, "Brazilië 1982." Dat is Spanje op het moment en ik heb voor vrouwlief een voetbalpool ingevuld waarin een van de conclusie was dat Spanje in de kwartfinales (mocht het zo ver komen) Italië kan tegenkomen. De kenner met historisch besef weet genoeg. En anders helpt dit:
De selectie zelf maak ik mee geen zorgen meer over, de sfeer ziet er goed uit, de "controverses" lijken bezworen. Nee, waar ik me de laatste tijd over verbaas is de Spaanse voetbalfan. Dat is in Nederland onvoorstelbaar. Ik dacht en hoopte dat na het behalen van het Europese kampioenschap er wat scheidslijnen waren geslecht maar niets blijkt minder waar. Nu zijn er nog genoeg Catalanen en Basken die uit een soort traditie een hekel hebben aan het Spaanse elftal (Herman Koch kan wel droog vertellen over zijn Spaanse zwager die bij voorkeur reist als het nationale elftal speelt). Goed, dat soort provincialisme heb ik nooit zo'n hoge pet van op gehad. Maar er lijken verschuivingen aan de gang. Onder culés (fans van Barça) is het in de mode om toch maar voor Spanje te zijn omdat er veel spelers van Barça in spelen waardoor a) Real fans kunnen worden gesard b) via een dialectische dwaalweg kan worden gepleit voor een Catalaans "nationaal" elftal.
Laat ze lekker. Wat mij veel meer stoort is dat veel Real Madrid fans, vooral van het rechtse soort, meegaat in dit spel en zijn handen aftrekt van Spanje onder het mom van "Real Madrid is het enige wat telt" of "het tik-tak spel van de Catalaanse dwergen verveelt me". En sommigen kunnen bovendien bondscoach Del Bosque niet uitstaan. Weet nooit waarom, toch de man die twee ECI's won, al vermoed ik dat een progressieve politieke voorkeur een factor is. Kortom, kinderachtig gedrag. Ongetwijfeld staan ook deze figuren op de eerste rij te hossen mocht Spanje ver komen in het toernooi. Ik ga zoals de normale Spaanse voetballiefhebber eens ongegeneerd genieten van Xavi, Iniesta & co.
dinsdag 1 juni 2010
Real Madrid shirt seizoen 2010-2011
Liep door de stad en zag daar het nieuw uitshirt van Ajax. Iemand moet bij Adidas fluorescerende stof hebben herontdekt want die gele letters en strepen zijn wel erg handig als je 's nachts terugfietst van de Arena. Kortom, lelijk.
edit: om op de "afwezige" terug te komen. Zo ridicuul is de paranoia van de voetbalpers in Madrid dat er welhaast paniek is uitgebroken omdat De Bult niet in onderstaande reclame meespeelt (behalve bij het juichen, dat waar hij al zes jaar in excelleert):
donderdag 27 mei 2010
Mourinho komt orde op zaken zetten
Weet nog heel goed wanneer Mourinho me voor het eerst opviel. Robson moest bij een wedstrijd van Barça verstek laten gaan en toen de wedstrijd voorbij was liep er een zeer elegante man peinzend, welhaast verdwaald, over het veld. Toen ik daarna mijn vader sprak vroeg ik hem "wie is die gast die laatst bij Barcelona de leiding had?" Mourinho dus, inmiddels is een introductie niet meer nodig.
Gisteren werd officieel bekend gemaakt wat al weken in de lucht hing, Mourinho is de nieuwe trainer van Real Madrid (ongeveer ook de enige trainer die nog niet bij Real heeft gewerkt.) En dat voelt goed, ooit zou het er toch van komen en op dit moment is het van het grootste belang. Real weet niet goed uit een zelfgecreëerd doolhof te ontsnappen. Er is weinig discipline, het voetbal is wispelturig, bepaalde spelers renderen beneden verwachting, er worden machtspelletjes gespeeld door de twee veteranen en hun persvrienden, de journalisten stoken sowieso teveel onrust en Barça heeft zich de rol van eeuwige good guy toegeëigend. Daar moet de Portugees een einde aan maken. Gezien zijn staat van dienst en manier van werken zal hem dat lukken ook.
Ideaal plan? En toch leek een meerderheid van de supporters bepaald niet enthousiast over zijn aanstelling. Een deel wilde Pellegrini aanhouden en een ander deel stoort zich aan de negatieve speelwijze van Mourinho. Maar ik las net de commentaren op het interview dat Mourinho gaf voor AS en het lijkt erop dat hij in een sessie met heldere ideeën en een nederige houding al de twijfelaars aan zijn kant heeft gekregen. En Real heeft inderdaad een gedisciplineerd collectief nodig dat zichzelf hoge doelen stelt. Het zal harder moeten trainen, de trainingen zullen meestal besloten zijn, contacten met de pers worden gereguleerd en het eerste slachtoffer zal cultfiguur Guti zijn. Een frisse wind, iedereen haalt opgelucht adem.
Om er echter een revolutie van te maken moet eerst nog het Kadaver vertrekken, iets waar de club al afgelopen vrijdag met hem over heeft gesproken. Maar die geeft zich niet zo snel gewonnen en wil pas na het WK een beslissing nemen (hoopt hij op blessures van concurrenten?)
Jammer, zijn rol zal sowieso zijn uitgespeeld maar uit voorzorg kan je hem beter helemaal elimineren. Als dat lukt is Real Madrid binnen de kortste keren niet te stoppen.
Ik maak me geen zorgen over de negatieve faam van Mourinho. Hij is veel meer een kameleon die zich aanpast aan de club en er zo het beste uithaalt. Inter speelde zo omdat het al sinds mensenheugenis defensief speelt, alleen nu veel effectiever. Chelsea speelde op zijn best prachtig direct voetbal en zo zal Real zichzelf sterker en mooier in de spiegel herkennen. Bonussen zijn dat irritante journalisten het lastig zullen krijgen en natuurlijk dat ze bij Barça allergisch voor de man zijn. Hij is toch iemand die zelfs een schijnbaar oneindig kalme Rijkaard tot handtastelijkheden wist te verleiden (over het lamentabele gedrag van de club bij de return van halve finale Champions League zullen we het deze keer maar niet meer hebben.)
De bedoeling is dat hij voor vier jaar tekent. Lijkt me een prima periode, hopelijk met zo'n hoog afkoopbedrag dat hij niet is te ontslaan. Denk alleen dat hij na twee jaar, zeker wanneer Real de tiende ECI wint, weer vertrokken is om ergens anders orde uit chaos te scheppen. Maar je kan altijd dromen van een trainer voor een echt lange periode.
Gisteren werd officieel bekend gemaakt wat al weken in de lucht hing, Mourinho is de nieuwe trainer van Real Madrid (ongeveer ook de enige trainer die nog niet bij Real heeft gewerkt.) En dat voelt goed, ooit zou het er toch van komen en op dit moment is het van het grootste belang. Real weet niet goed uit een zelfgecreëerd doolhof te ontsnappen. Er is weinig discipline, het voetbal is wispelturig, bepaalde spelers renderen beneden verwachting, er worden machtspelletjes gespeeld door de twee veteranen en hun persvrienden, de journalisten stoken sowieso teveel onrust en Barça heeft zich de rol van eeuwige good guy toegeëigend. Daar moet de Portugees een einde aan maken. Gezien zijn staat van dienst en manier van werken zal hem dat lukken ook.
Ideaal plan? En toch leek een meerderheid van de supporters bepaald niet enthousiast over zijn aanstelling. Een deel wilde Pellegrini aanhouden en een ander deel stoort zich aan de negatieve speelwijze van Mourinho. Maar ik las net de commentaren op het interview dat Mourinho gaf voor AS en het lijkt erop dat hij in een sessie met heldere ideeën en een nederige houding al de twijfelaars aan zijn kant heeft gekregen. En Real heeft inderdaad een gedisciplineerd collectief nodig dat zichzelf hoge doelen stelt. Het zal harder moeten trainen, de trainingen zullen meestal besloten zijn, contacten met de pers worden gereguleerd en het eerste slachtoffer zal cultfiguur Guti zijn. Een frisse wind, iedereen haalt opgelucht adem.
Om er echter een revolutie van te maken moet eerst nog het Kadaver vertrekken, iets waar de club al afgelopen vrijdag met hem over heeft gesproken. Maar die geeft zich niet zo snel gewonnen en wil pas na het WK een beslissing nemen (hoopt hij op blessures van concurrenten?)
Jammer, zijn rol zal sowieso zijn uitgespeeld maar uit voorzorg kan je hem beter helemaal elimineren. Als dat lukt is Real Madrid binnen de kortste keren niet te stoppen.
Ik maak me geen zorgen over de negatieve faam van Mourinho. Hij is veel meer een kameleon die zich aanpast aan de club en er zo het beste uithaalt. Inter speelde zo omdat het al sinds mensenheugenis defensief speelt, alleen nu veel effectiever. Chelsea speelde op zijn best prachtig direct voetbal en zo zal Real zichzelf sterker en mooier in de spiegel herkennen. Bonussen zijn dat irritante journalisten het lastig zullen krijgen en natuurlijk dat ze bij Barça allergisch voor de man zijn. Hij is toch iemand die zelfs een schijnbaar oneindig kalme Rijkaard tot handtastelijkheden wist te verleiden (over het lamentabele gedrag van de club bij de return van halve finale Champions League zullen we het deze keer maar niet meer hebben.)
De bedoeling is dat hij voor vier jaar tekent. Lijkt me een prima periode, hopelijk met zo'n hoog afkoopbedrag dat hij niet is te ontslaan. Denk alleen dat hij na twee jaar, zeker wanneer Real de tiende ECI wint, weer vertrokken is om ergens anders orde uit chaos te scheppen. Maar je kan altijd dromen van een trainer voor een echt lange periode.
vrijdag 21 mei 2010
Vooravond van een revolutie
Mooi hoor, met de finale van de Champions League als achtergrond, een van de hoofdpersonages aanwezig, gonst het van de geruchten, een revolutie lijkt aanstaande.
woensdag 19 mei 2010
Geld moet rollen
Het ziet er naar uit dat Laporta, binnenkort president af, Barça nog heeft verblijd met een laatste cadeau, David Villa. Goede aankoop natuurlijk want perfecte afmaker. Maar niet zonder consequenties voor Ibrahimovic, minstens twee keer zo duur en moeilijk zonder verlies te verkopen (ik zie hem niet zo als bankzitter.) En kan het dan nu ook afgelopen zijn met dat "Barça leidt op, Real koopt" cliché?
Over geld gesproken, Forbes heeft een tijd geleden zijn jaarlijkse lijst van meest waardevolle sportmerken gepubliceerd. Zag een paar interessante dingen langskomen zoals EA Sports (de makers van computergames) dat inmiddels het achtste, zeg maar algemene, sportmerk is (Nike soeverein op 1). De Superbowl is wat betreft evenement meer waard dan de Olympische Zomerspelen en het WK. De clubs geeft een top-3 van 1. Manchester United 2. New York Yankees 3. Real Madrid (Forbes merkt op dat Real de meest waardevolle tv-deal van alle clubs ter wereld heeft, een idioot hoog bedrag dat de financiën ook wat meer in perspectief zet en tegelijkertijd duidelijk maakt waarom de Spaanse competitie nooit meer de oude zal zijn.)
Over geld gesproken, Forbes heeft een tijd geleden zijn jaarlijkse lijst van meest waardevolle sportmerken gepubliceerd. Zag een paar interessante dingen langskomen zoals EA Sports (de makers van computergames) dat inmiddels het achtste, zeg maar algemene, sportmerk is (Nike soeverein op 1). De Superbowl is wat betreft evenement meer waard dan de Olympische Zomerspelen en het WK. De clubs geeft een top-3 van 1. Manchester United 2. New York Yankees 3. Real Madrid (Forbes merkt op dat Real de meest waardevolle tv-deal van alle clubs ter wereld heeft, een idioot hoog bedrag dat de financiën ook wat meer in perspectief zet en tegelijkertijd duidelijk maakt waarom de Spaanse competitie nooit meer de oude zal zijn.)
dinsdag 18 mei 2010
Conclusie La Liga 2009-2010
Madridistas houden van voetbal maar ze lijken nog meer te houden van praten over voetbal. Mijn hemel, het laatste fluitsignaal heeft nog niet geklonken of men is druk aan het discussiëren over wat er allemaal moet veranderen. En dat spitst zich vooral toe op de vraag wie de nieuwe trainer moet worden. Ja, ja, Pellegrini gaat ontslagen worden en de favoriet om hem op te volgen is natuurlijk Mourinho. Pellegrini kom ik nog op terug.
Nu eerst de Spaanse competitie globaal. Oppervlakkig gezien spannend tot de laatste speelronde, maar eigenlijk was allang duidelijk dat Barcelona kampioen zou worden. Velen zagen het na de 0-2 in Bernabéu, anderen iets eerder. Real Madrid is vrij goed in keeping up appearances maar als het puntje bij paaltje kwam heeft de club het laten afweten, waar Barça altijd kan terugvallen op structuren. Wat mij tegenviel is dat de competitie een verhaal van Twee Giganten is geworden, het verschil met de subtop is verontrustend groot en op deze manier zie ik voorlopig niet een andere club dan deze twee kampioen worden (dat wat juist een tijd zo leuk was in Spanje.) Het falen van Sevilla toen het op de top van zijn kunnen bevond (drie jaar geleden) wordt nog traumatisch.
Ik zie ook niet zo snel een oplossing. Ik heb Valencia werkelijk fantastische wedstrijden zien spelen maar een week daarna onbegrijpelijk puntverlies zien leiden. En ik vermoed dat elke club in de Primera División een aantal geweldige wedstrijden in zich heeft maar op een of andere manier niet tot reeksen komt. Ik kan alleen maar gissen naar de redenen. Misschien is het zo eenvoudig dat Messi en Cristiano het verschil maken op momenten wanneer het nodig is. Aan de andere kant zie ik vaak dat clubs de pretentie missen om het Barça en Real voetballend moeilijk te maken. Soms is er een trainer die een formule vindt maar de meerderheid van de wedstrijden bestaan uit het verdedigen met tien man rond het strafschopgebied en hopen dat er geen rare penalty's worden verzonnen (Barça) of het ouderwetse "we proberen de sterspeler de wedstrijd uit te schoppen" recept (Real Madrid.) Tegen Barcelona laten veel trainers alvast spelers op de bank rusten voor wedstrijden waar ze wel een kans maken.
Over Barça kan ik verder weinig melden, die doen het meeste wel goed en kunnen zich dure miskopen (Chygrynskiy) en dreigende miskopen (Ibrahimovic) permitteren. Misschien dat er wat barsten in het bolwerk kunnen ontstaan met het naderende afscheid van Puyol, het ouder worden van Xavi, de blessuregevoeligheid van Iniesta maar het is niets om van wakker te liggen. Dus nu de situatie van Real Madrid, waar ik, als een soort eenzame radiozender van de Vietcong in Zuid-Vietnamees gebied die "You dead, Yankee!" de ether inslingert, de afgelopen maanden over heb bericht. Een situatie die zo complex is dat je er gemakkelijk dagelijks een blog mee kan vullen.
Terwijl ik dit schrijf is die complexiteit gereduceerd tot twee kampen die het oneens zijn over de vraag wie volgend seizoen de trainer moet zijn: Pellegrini of Mourinho? Het eerste kamp heeft een heel goed argument, namelijk stabiliteit. Pellegrini ontslaan is weer een trainer binnen een jaar afvoeren met alle problemen van dien (o.a. dat Lucifer weer gaat proberen een seizoen er aan vast te plakken, immers nieuwe trainer, nieuwe kansen.) Ze hebben als je het droog bekijkt gelijk, zo bouw je nooit aan structuren en blijft dat manisch-depressieve karakter van Real zich maar versterken.
En toch zal ik geen traan laten om Pellegrini, die vriendelijke grijze heer. Je kunt stellen dat hij in zekere zin nooit een kans heeft gehad vanaf het moment dat Robben en Sneijder werden verkocht en meteen duidelijk werd dat hij niets te vertellen zou hebben over de samenstelling van de spelersgroep. Tussen november en december leek hij zowaar een goed spelend team op de rails te hebben gekregen. Waar ging het mis? In ieder geval tegen Lyon waar Pellegrini in de greep leek van een onbegrijpelijke lethargie en zich als trainer totaal liet aftroeven. Graag zou ik eens van de man zelf willen weten wat hem die tweede helft in Bernabéu bezielde. Maar daarvoor was hij al begonnen met onbegrijpelijke keuzes: de in de winterstop bijna verkochte Gago mocht weer in de basis starten (meestal slecht spelend) en altijd werden de twee Zombies tot leven gewekt. Nu is men het er nog niet over eens wie hier de schuldige van is. Eerst had ik het idee dat hem van bovenaf werd opgelegd dat Raúl zijn vaste 30 minuten moest spelen. Maar ik lees vaker dat hem juist van bovenaf te verstaan was gegeven dat Guti en Raúl bezig waren aan hun laatste jaar en was dit zijn indirecte manier van wraak nemen.
Hoe dan ook de tweede seizoenshelft leek Pellegrini wel een andere trainer en uiteindelijk heeft dat de spelers aangetast met uitzondering van Cristiano en Van der Vaart die steeds beter begon te spelen (maar weer op een cruciaal moment niet wist te scoren): Casillas is niet in vorm, de verdediging eerst soeverein liet weer steken vallen, het middenveld leek nergens op, Kaká verdween in een blessuredoolhof en Benzema kreeg zelden een kans om zich te laten gelden. Dat is gewoon slecht trainerschap en dat zie ik hem ook niet zo snel rechtzetten.
En toch kan je terugkijken naar bepaalde wedstrijden en dan had Real (net eigenlijk als Ajax) gewoon kampioen kunnen zijn geworden. Niet dat dit Pellegrini per definitie had kunnen redden (Heynckens won de Champions League en werd toch ontslagen) maar de kans was groter geweest. Een gelijkspel in Bernabéu tegen Barça was genoeg geweest, of in Nou Camp waar Real beter speelde. De stelling die je rond toppers hoort dat "deze wedstrijd niet het kampioenschap beslist" is dit seizoen twee keer gefalsificeerd. Dit Real Madrid heeft het laten afweten op de momenten dat het er echt toe deed en daarom is de roep om Mourinho, type meedogenloze winnaar, geen onverwachte. Als hij het wordt kom ik nog terug op wat hem allemaal kan opbreken maar aan de spelersgroep hoeft het niet te liggen, met een paar veranderingen staat er een vrij jonge en toch ervaren groep die tot grote dingen in staat hoort te zijn.
Nu eerst de Spaanse competitie globaal. Oppervlakkig gezien spannend tot de laatste speelronde, maar eigenlijk was allang duidelijk dat Barcelona kampioen zou worden. Velen zagen het na de 0-2 in Bernabéu, anderen iets eerder. Real Madrid is vrij goed in keeping up appearances maar als het puntje bij paaltje kwam heeft de club het laten afweten, waar Barça altijd kan terugvallen op structuren. Wat mij tegenviel is dat de competitie een verhaal van Twee Giganten is geworden, het verschil met de subtop is verontrustend groot en op deze manier zie ik voorlopig niet een andere club dan deze twee kampioen worden (dat wat juist een tijd zo leuk was in Spanje.) Het falen van Sevilla toen het op de top van zijn kunnen bevond (drie jaar geleden) wordt nog traumatisch.
Ik zie ook niet zo snel een oplossing. Ik heb Valencia werkelijk fantastische wedstrijden zien spelen maar een week daarna onbegrijpelijk puntverlies zien leiden. En ik vermoed dat elke club in de Primera División een aantal geweldige wedstrijden in zich heeft maar op een of andere manier niet tot reeksen komt. Ik kan alleen maar gissen naar de redenen. Misschien is het zo eenvoudig dat Messi en Cristiano het verschil maken op momenten wanneer het nodig is. Aan de andere kant zie ik vaak dat clubs de pretentie missen om het Barça en Real voetballend moeilijk te maken. Soms is er een trainer die een formule vindt maar de meerderheid van de wedstrijden bestaan uit het verdedigen met tien man rond het strafschopgebied en hopen dat er geen rare penalty's worden verzonnen (Barça) of het ouderwetse "we proberen de sterspeler de wedstrijd uit te schoppen" recept (Real Madrid.) Tegen Barcelona laten veel trainers alvast spelers op de bank rusten voor wedstrijden waar ze wel een kans maken.
Over Barça kan ik verder weinig melden, die doen het meeste wel goed en kunnen zich dure miskopen (Chygrynskiy) en dreigende miskopen (Ibrahimovic) permitteren. Misschien dat er wat barsten in het bolwerk kunnen ontstaan met het naderende afscheid van Puyol, het ouder worden van Xavi, de blessuregevoeligheid van Iniesta maar het is niets om van wakker te liggen. Dus nu de situatie van Real Madrid, waar ik, als een soort eenzame radiozender van de Vietcong in Zuid-Vietnamees gebied die "You dead, Yankee!" de ether inslingert, de afgelopen maanden over heb bericht. Een situatie die zo complex is dat je er gemakkelijk dagelijks een blog mee kan vullen.
Terwijl ik dit schrijf is die complexiteit gereduceerd tot twee kampen die het oneens zijn over de vraag wie volgend seizoen de trainer moet zijn: Pellegrini of Mourinho? Het eerste kamp heeft een heel goed argument, namelijk stabiliteit. Pellegrini ontslaan is weer een trainer binnen een jaar afvoeren met alle problemen van dien (o.a. dat Lucifer weer gaat proberen een seizoen er aan vast te plakken, immers nieuwe trainer, nieuwe kansen.) Ze hebben als je het droog bekijkt gelijk, zo bouw je nooit aan structuren en blijft dat manisch-depressieve karakter van Real zich maar versterken.
En toch zal ik geen traan laten om Pellegrini, die vriendelijke grijze heer. Je kunt stellen dat hij in zekere zin nooit een kans heeft gehad vanaf het moment dat Robben en Sneijder werden verkocht en meteen duidelijk werd dat hij niets te vertellen zou hebben over de samenstelling van de spelersgroep. Tussen november en december leek hij zowaar een goed spelend team op de rails te hebben gekregen. Waar ging het mis? In ieder geval tegen Lyon waar Pellegrini in de greep leek van een onbegrijpelijke lethargie en zich als trainer totaal liet aftroeven. Graag zou ik eens van de man zelf willen weten wat hem die tweede helft in Bernabéu bezielde. Maar daarvoor was hij al begonnen met onbegrijpelijke keuzes: de in de winterstop bijna verkochte Gago mocht weer in de basis starten (meestal slecht spelend) en altijd werden de twee Zombies tot leven gewekt. Nu is men het er nog niet over eens wie hier de schuldige van is. Eerst had ik het idee dat hem van bovenaf werd opgelegd dat Raúl zijn vaste 30 minuten moest spelen. Maar ik lees vaker dat hem juist van bovenaf te verstaan was gegeven dat Guti en Raúl bezig waren aan hun laatste jaar en was dit zijn indirecte manier van wraak nemen.
Hoe dan ook de tweede seizoenshelft leek Pellegrini wel een andere trainer en uiteindelijk heeft dat de spelers aangetast met uitzondering van Cristiano en Van der Vaart die steeds beter begon te spelen (maar weer op een cruciaal moment niet wist te scoren): Casillas is niet in vorm, de verdediging eerst soeverein liet weer steken vallen, het middenveld leek nergens op, Kaká verdween in een blessuredoolhof en Benzema kreeg zelden een kans om zich te laten gelden. Dat is gewoon slecht trainerschap en dat zie ik hem ook niet zo snel rechtzetten.
En toch kan je terugkijken naar bepaalde wedstrijden en dan had Real (net eigenlijk als Ajax) gewoon kampioen kunnen zijn geworden. Niet dat dit Pellegrini per definitie had kunnen redden (Heynckens won de Champions League en werd toch ontslagen) maar de kans was groter geweest. Een gelijkspel in Bernabéu tegen Barça was genoeg geweest, of in Nou Camp waar Real beter speelde. De stelling die je rond toppers hoort dat "deze wedstrijd niet het kampioenschap beslist" is dit seizoen twee keer gefalsificeerd. Dit Real Madrid heeft het laten afweten op de momenten dat het er echt toe deed en daarom is de roep om Mourinho, type meedogenloze winnaar, geen onverwachte. Als hij het wordt kom ik nog terug op wat hem allemaal kan opbreken maar aan de spelersgroep hoeft het niet te liggen, met een paar veranderingen staat er een vrij jonge en toch ervaren groep die tot grote dingen in staat hoort te zijn.
zaterdag 15 mei 2010
Ondertussen in España
Eindelijk weer eens een wedstrijd in een bar gezien met Madridistas (de 5-1 tegen Athletic Bilbao). Erg gezellig voor iemand die zijn Real Madrid ver weg en vrijwel altijd in eenzaamheid moet aanschouwen. Helaas verknalde Barça het door tegelijkertijd al snel op voorsprong te komen tegen Sevilla-in-Feyenoord-modus, al kwam de sfeer er weer goed in toen Sevilla opeens tot leven kwam en op jacht ging naar een gelijkmaker die Real morgen kampioen had kunnen maken. Misschien dat Valladolid morgen in Kampf Nou nog voor een wonder zorgt maar wonderen zijn nu eenmaal onwaarschijnlijk.
Verder nog nieuws? Langzaam begint de WK-koorts op te zetten al zorgt de lange competitie er voor dat het nog niet echt los wil gaan. Barça maakt zich ondertussen op voor presidentsverkiezingen met daarbij horende transfergeruchten (vooral Villa lijkt "gedaan") alhoewel het imago van de club de zoveelste deuk opliep na een artikel in El País over de zaken die F.C. Barcelona doet met het zeer foute regime van Oezbekistan (zie er zo een-twee-drie niets over terug bij Voetbal International...typisch.)
Ook leuk was de finale van UEFA-cup (ga het echt niet bij die lelijke nieuwe naam noemen). Alhoewel de wedstrijd niet om aan te zien was. Atlético Madrid kan er eigenlijk geen hol van maar heeft wel twee uitzonderlijke voetballers in huis en de beste van de twee, Diego Forlán scoorde een fabelachtig doelpunt in de verlenging waardoor ik ook eens het fijne Spaanse ritueel van de vuurpijlen-na-winst kon meemaken. Opeens bleken er gezien de toeterende auto's toch best wel veel Indios in El Escorial rond te waren die na twaalf jaar kommer en kwel weer eens iets te vieren hadden. Mag het wel, zowel pech mag ook eens gecompenseerd worden, zeker met zo'n doelpunt.
Verder nog nieuws? Langzaam begint de WK-koorts op te zetten al zorgt de lange competitie er voor dat het nog niet echt los wil gaan. Barça maakt zich ondertussen op voor presidentsverkiezingen met daarbij horende transfergeruchten (vooral Villa lijkt "gedaan") alhoewel het imago van de club de zoveelste deuk opliep na een artikel in El País over de zaken die F.C. Barcelona doet met het zeer foute regime van Oezbekistan (zie er zo een-twee-drie niets over terug bij Voetbal International...typisch.)
Ook leuk was de finale van UEFA-cup (ga het echt niet bij die lelijke nieuwe naam noemen). Alhoewel de wedstrijd niet om aan te zien was. Atlético Madrid kan er eigenlijk geen hol van maar heeft wel twee uitzonderlijke voetballers in huis en de beste van de twee, Diego Forlán scoorde een fabelachtig doelpunt in de verlenging waardoor ik ook eens het fijne Spaanse ritueel van de vuurpijlen-na-winst kon meemaken. Opeens bleken er gezien de toeterende auto's toch best wel veel Indios in El Escorial rond te waren die na twaalf jaar kommer en kwel weer eens iets te vieren hadden. Mag het wel, zowel pech mag ook eens gecompenseerd worden, zeker met zo'n doelpunt.
zondag 25 april 2010
De Eeuwig Wederkeer
Gisteren tijdens Real Zaragoza - Real Madrid (1-2) bedacht ik opeens: ik weet niet hoeveel honderd miljoen euro's verder, en niet alleen dit seizoen maar al minstens vijf seizoenen lang, en nog steeds speelt Real met Guti en Raúl. De Eeuwige Wederkeer. Van der Vaart raakte al snel geblesseerd en tot verrassing van velen werd hij vervangen door Lucifer zelve, die zichzelf uit de naad had gewerkt om terug te keren van een blessure(tje). Overdreven natuurlijk, want niemand had hem gemist, en de hufter scoorde ook nog de 0-1. Prachtig dat hij vervolgens gewisseld werd met een nieuwe blessure, dus dat forceren heeft een prijs gehad.
Verder de gebruikelijke hysterie als Real Madrid op bezoek komt: opgefokt publiek en een elftal dat het handboek van het fascistoïde Argentijnse voetbal uit de jaren zeventig had doorgenomen met wellicht wat oppeppende middelen want Zaragoza speelde als losgeslagen psychopaten. En na de wedstrijd ook nog huilen dat een speler na een elleboogstoot rood kreeg. Het zal wel dat Spaanse temperament zijn en heeft zijn botte charme, waar je in Nederland wellicht de ochtend erna een bezoek van de politie krijgt na zo'n wedstrijd.
Verder de gebruikelijke hysterie als Real Madrid op bezoek komt: opgefokt publiek en een elftal dat het handboek van het fascistoïde Argentijnse voetbal uit de jaren zeventig had doorgenomen met wellicht wat oppeppende middelen want Zaragoza speelde als losgeslagen psychopaten. En na de wedstrijd ook nog huilen dat een speler na een elleboogstoot rood kreeg. Het zal wel dat Spaanse temperament zijn en heeft zijn botte charme, waar je in Nederland wellicht de ochtend erna een bezoek van de politie krijgt na zo'n wedstrijd.
zondag 11 april 2010
Real Madrid - F.C. Barcelona 0-2
Natuurlijk kon de wedstrijd zich nooit meten met de hype van te voren. Een rommelige wedstrijd waar beide teams niet hun volledige potentieel konden ontvouwen. Real begon op zich goed met druk naar voren waar Barça zich niet direct goed raad mee wist. Veel balverlies was het gevolg waar Real op zijn beurt weer niets mee deed. De eerste twintig minuten stond de organisatie goed en leek Messi al te vervallen in valpartijtjes en handsballen. Een goed teken. Helaas, een cruciale, collectieve fout, deed de wedstrijd kantelen. Bij een vrije trap op een ongevaarlijke plek bleven de spelers van Real een moment protesteren, terwijl Barça de bal snel in het spel bracht, Xavi gaf een sublieme pass op Messi die op schijnbaar moeiteloze wijze scoorde. En dan heb je een probleem want tegen dit Barça is het moeilijk voetballen als je achter staat. De 0-2 leek altijd waarschijnlijker dan de gelijkmaker en zo gebeurde dus ook. Real had nog wat kansen en een niet te missen kans van Van der Vaart alleen voor Valdes, die hij op de slechtst denkbare manier inschoot. Een 1-2 met nog een halfuur te spelen had een nog een interessante wedstrijd opgeleverd.
Maar Real Madrid mist al een tijd (gewoon sinds de blessure(s) van Kaká) een bruggenhoofd tussen middenveld en aanval. Het kan alleen reactief voetbal spelen. Het verschil wordt belichaamd door een man, die gisteren weer verreweg boven de rest uitsteeg: Xavi. Alles wat gevaar opleverde kwam van zijn voet, hij is de meester van het Spaanse Passje (Silva en Iniesta kunnen het ook) een effectief lobje dat op onvoorspelbare wijze problemen oplost. Gisteren op weg naar huis spookte toch de gedachte door mijn hoofd dat als hij fit blijft Spanje wel wereldkampioen moet worden.
Wat mist Real? Een aantal concrete dingen. Een aanvallende middenvelder met inzicht. Zijn naam is Silva. De kans dat hij volgend seizoen komt is klein, ook al is hij verreweg de favoriet van de fans.
Pellegrini roept in dit soort grote wedstrijden grote twijfels op. Hij lijkt een goede trainer die op lange termijn aan een elftal kan bouwen maar op, zeg maar het improviserend tactisch niveau, schiet hij te kort. Hij lijkt zoals het heet "de wedstrijd niet te kunnen lezen", apathisch. Durft geen ingrepen te doen wanneer de wedstrijd daar duidelijk om vraagt (Lyon thuis was het meest extreme voorbeeld maar gisteren moest er in de rust ook worden ingegrepen.) De oplossingen waar mee hij komt zijn teleurstellend en lijken te zijn opgelegd door interne druk (Raúl moet, ongeacht de stand, rond de 60ste minuut worden ingebracht) of voorspelbaar (Guti lost het maar op.)
En als laatste mist dit elftal iets mysterieus. Een tijd lang heb ik graag over Geist gesproken als ik over muziek schreef. Een soort metafysische kwaliteit die muziek tot leven laat komen. In voetbaltermen heet dat ongeveer "bezieling", al vind ik dat nog te veel rieken naar arbeidsethos. Real Madrid mist een verbindend element. Er staat wel degelijk een elftal, de verdediging is zelfs in jaren niet zo goed georganiseerd ongeacht wie er speelt maar het voetbal voelt "koud", je merkt het als toeschouwer ook duidelijk dat er geen connectie is met het elftal. Hoe dat komt is moeilijk te zeggen. Ik denk dat een idee over hoe te spelen belangrijk is, zoals structuur (extreem doorgevoerd positiespel) dat is. Charisma, stijl en onderlinge chemie zijn factoren. Hoe die dingen bij elkaar komen is mysterieus en onvoorspelbaar maar wat duidelijk is dat Real Madrid niet de rust kent om een elftal te laten vereenzelvigen met een idee. Ongetwijfeld zal er worden teruggevallen op de ordinaire reflexen van de voetbalwereld: ontslag van trainer, nieuwe aankopen, mooie woorden.
Maar Real Madrid mist al een tijd (gewoon sinds de blessure(s) van Kaká) een bruggenhoofd tussen middenveld en aanval. Het kan alleen reactief voetbal spelen. Het verschil wordt belichaamd door een man, die gisteren weer verreweg boven de rest uitsteeg: Xavi. Alles wat gevaar opleverde kwam van zijn voet, hij is de meester van het Spaanse Passje (Silva en Iniesta kunnen het ook) een effectief lobje dat op onvoorspelbare wijze problemen oplost. Gisteren op weg naar huis spookte toch de gedachte door mijn hoofd dat als hij fit blijft Spanje wel wereldkampioen moet worden.
Wat mist Real? Een aantal concrete dingen. Een aanvallende middenvelder met inzicht. Zijn naam is Silva. De kans dat hij volgend seizoen komt is klein, ook al is hij verreweg de favoriet van de fans.
Pellegrini roept in dit soort grote wedstrijden grote twijfels op. Hij lijkt een goede trainer die op lange termijn aan een elftal kan bouwen maar op, zeg maar het improviserend tactisch niveau, schiet hij te kort. Hij lijkt zoals het heet "de wedstrijd niet te kunnen lezen", apathisch. Durft geen ingrepen te doen wanneer de wedstrijd daar duidelijk om vraagt (Lyon thuis was het meest extreme voorbeeld maar gisteren moest er in de rust ook worden ingegrepen.) De oplossingen waar mee hij komt zijn teleurstellend en lijken te zijn opgelegd door interne druk (Raúl moet, ongeacht de stand, rond de 60ste minuut worden ingebracht) of voorspelbaar (Guti lost het maar op.)
En als laatste mist dit elftal iets mysterieus. Een tijd lang heb ik graag over Geist gesproken als ik over muziek schreef. Een soort metafysische kwaliteit die muziek tot leven laat komen. In voetbaltermen heet dat ongeveer "bezieling", al vind ik dat nog te veel rieken naar arbeidsethos. Real Madrid mist een verbindend element. Er staat wel degelijk een elftal, de verdediging is zelfs in jaren niet zo goed georganiseerd ongeacht wie er speelt maar het voetbal voelt "koud", je merkt het als toeschouwer ook duidelijk dat er geen connectie is met het elftal. Hoe dat komt is moeilijk te zeggen. Ik denk dat een idee over hoe te spelen belangrijk is, zoals structuur (extreem doorgevoerd positiespel) dat is. Charisma, stijl en onderlinge chemie zijn factoren. Hoe die dingen bij elkaar komen is mysterieus en onvoorspelbaar maar wat duidelijk is dat Real Madrid niet de rust kent om een elftal te laten vereenzelvigen met een idee. Ongetwijfeld zal er worden teruggevallen op de ordinaire reflexen van de voetbalwereld: ontslag van trainer, nieuwe aankopen, mooie woorden.
zaterdag 10 april 2010
Nu Nog Groter, Nog Beter, Nog Spannender
Ja, ja, El Clásico vanavond om 22:00 in Bernabéu. Dé wedstrijd die normaal al groots en beladen is, lijkt dit jaar welhaast tot het maximale te zijn opgeblazen. Beide teams staan aan kop met evenveel punten, ver verheven boven de concurrentie, de twee beste voetballers van het moment spelen, beide teams zijn uitgebalanceerd. Het begint bijna mythologische vormen aan te nemen, als in de Noorse mythologie wanneer Muspelheim (vuur) en Niflheim (ijs) elkaar treffen (en het leven creëren.) Cruijff voelde dat ook toen hij gisteren stelde dat "God aan de kant van Barça staat." Eigenlijk de enige echte provocerende woorden in de aanloop naar de wedstrijd (bij Real hebben ze eindelijk geleerd hun muil dicht te houden) en ach als hij in dat soort Mickey Mouse onzin gelooft laat hem maar, dichters en andere nobele lieden weten toch wel dat Lucifer cooler is.
Over de wedstrijd zelf is van te voren weinig zinnigs te zeggen. Het is inderdaad een wedstrijd op zich. Madridistas maken zich ongetwijfeld zorgen over de vorm van Messi en eerlijkheid gebied me te zeggen dat het gelijke aantal punten toch een zeker verschil camoufleert tussen beiden teams. Kort gezegd, Barça is verder, speelt al lang met een idee, Real is chaotischer en wint vaak wedstrijden puur op individuele kwaliteiten. Maar toch, met uitzondering van de 2-6 implosie van vorig jaar doet Real het de laatste seizoenen vrij goed tegen Barça dus er zijn genoeg mogelijkheden voor iets moois, zeker als alles opeens klikt en begint te golven.
En als ik Pellegrini was zou ik gewoon de voorkant van een willekeurige sportkrant na de 2-6 op de deur van de kleedkamer plakken en alleen zeggen "dit...nooit meer."
(foto met dank aan orvaratli)
donderdag 8 april 2010
Blunder
In de serie historische blunders (en de weldenkende Real Madrid aanhanger die van voetbal houdt, wist het meteen, en kijk anders even de samenvatting van Manchester United - Bayern München). Dat de Pravda van het raúlisme destijds hoog van de toren blies met een "Goed Verkocht" maakt het bijna grappig.
woensdag 10 maart 2010
Real - Olympique op tv
Verrassend. De NOS breekt alweer met een zelfopgelegde Tsjempieons Liek wetmatigheid en zend zowaar Real Madrid - Olympique Lyon in plaats van de return Manchester - Milan waarvan ze de eerste wedstrijd live uitzonden. Blijkbaar schatten ze in Hilversum de kansen van een milanese comeback extreem laag in en hopen ze op een ouderwets avondje Bernabéu. Wie weet. De laatste jaren wanneer ik me daar op verheugde eindigde het in een anti-climax. Ja, je weet het nooit van te voren met Real Madrid, het kan zo'n zoekende wedstrijd zijn vol zenuwachtig balverlies en een tegenstander die op snelwandeltempo steeds ongehinderd het middenveld richting Casillas mag gaan. Of juist zo'n avond waar alles lukt, die vreemd magische wedstrijden waarin het typische golvende aanvalsspel continu blijft rollen. Met blije afloop. Al jaren niet meer zo'n wedstrijd gezien, flitsen zeker, maar altijd werd het totale effect te niet gedaan door een stom tegendoelpunt waardoor classificatie uiteindelijk problematisch werd. Dit is eigenlijk de laatste, Real - Satan München 2002:
Met, ik was het helemaal vergeten, het winnende doelpunt van het miskende genie, vreemd genoeg sinds De Legende op zijn natuurlijk plek is gezet (de bank), het nieuwe speeltje van de madrileense voetbalpers die blijkbaar in Guti de oplossing voor alle problemen ziet. Trieste propaganda voor een speler waar ik altijd wel van heb gehouden maar die al jaren in decadentie leeft en hoogstens 20 minuten moet spelen als het echt niet loopt.
Edit na de wedstrijd: nou moe, krijg je gewoon precies die twee wedstrijden in één voorgeschoteld! Eerste helft: golvend Real, scoort snel de 1-0, moet bij rust 3-0 voorstaan tegen Lyon dat met dat lelijke 4-5-1 systeem duidelijk had gegokt op de counter. Toen rook ik al onraad. Trainer van Lyon deed twee slimme wissels en Lyon ging opeens vooruit spelen en het tegendoelpunt kon je vanaf dat moment op wachten (precies het Real van de afgelopen jaren, lijkt ook altijd hetzelfde doelpunt) aangezien Pellegrini niets deed om het middenveld weer in handen te krijgen (was heel simpel geweest hoor: Diarra I voor Granero). Einde verhaal. Misschien wel een opluchting want die finale in Bernabéu bleek voor iedereen een irritante molensteen die toch niet bereikt zou worden met mogelijke Manchesters en Chelsea's op het pad en bovendien voelde ik toch weer weinig liefde voor deze ploeg die bestaat uit een vrij goede verdediging en een hele goede voetballer.
Met, ik was het helemaal vergeten, het winnende doelpunt van het miskende genie, vreemd genoeg sinds De Legende op zijn natuurlijk plek is gezet (de bank), het nieuwe speeltje van de madrileense voetbalpers die blijkbaar in Guti de oplossing voor alle problemen ziet. Trieste propaganda voor een speler waar ik altijd wel van heb gehouden maar die al jaren in decadentie leeft en hoogstens 20 minuten moet spelen als het echt niet loopt.
Edit na de wedstrijd: nou moe, krijg je gewoon precies die twee wedstrijden in één voorgeschoteld! Eerste helft: golvend Real, scoort snel de 1-0, moet bij rust 3-0 voorstaan tegen Lyon dat met dat lelijke 4-5-1 systeem duidelijk had gegokt op de counter. Toen rook ik al onraad. Trainer van Lyon deed twee slimme wissels en Lyon ging opeens vooruit spelen en het tegendoelpunt kon je vanaf dat moment op wachten (precies het Real van de afgelopen jaren, lijkt ook altijd hetzelfde doelpunt) aangezien Pellegrini niets deed om het middenveld weer in handen te krijgen (was heel simpel geweest hoor: Diarra I voor Granero). Einde verhaal. Misschien wel een opluchting want die finale in Bernabéu bleek voor iedereen een irritante molensteen die toch niet bereikt zou worden met mogelijke Manchesters en Chelsea's op het pad en bovendien voelde ik toch weer weinig liefde voor deze ploeg die bestaat uit een vrij goede verdediging en een hele goede voetballer.
zaterdag 6 maart 2010
De gebruikelijke waanzin in Bernabéu
Real Madrid bakte er thuis een uur lang geen hol van tegen Sevilla. Binnen vijf minuten stonden ze al achter dankzij een sloom eigen doelpunt van Xabi Alonso waarna Sevilla achterover kon leunen en georganiseerd Real opvangen dat toch wel allerhande kansen tegen de paal schoot. Casillas blunderde vervolgens bij een vrije trap die ongeveer werd genomen in Salamanca en ik deed met een zucht de Sopcast uit, klaar om naar bed te gaan. Weer een kans verloren om de koppositie over te nemen (vanwege beter doelsaldo) van Barça dat eerder op de avond had gelijkgespeeld in Almeríla (rode kaart Zlatan.) Keek nog even op As.com, oeh 1-2, toch nog maar even kijken en zodra ik beeld had stond het al weer 2-2. Real probeerde het op allerlei manieren om te winnen, maar de bal ging er maar niet in, helemaal niet toen De Zombie erin kwam. Tot in de verlenging, de wederopstanding is compleet, Van der Vaart de bal er in kon tikken. 3-2! Nee, Madridista zijn is nooit makkelijk geweest, maar verdomme: Líderes!!!!
(ik kan me nu al verheugen op de cervantesque epen die morgen in de Spaanse (voetbal)kranten zullen staan.)
En was weer een legendarische GIF situatie. Vlak voor het doelpunt van Van der Vaart belet De Legende gewoon Cristiano het winnende doelpunt te maken:
(ik kan me nu al verheugen op de cervantesque epen die morgen in de Spaanse (voetbal)kranten zullen staan.)
En was weer een legendarische GIF situatie. Vlak voor het doelpunt van Van der Vaart belet De Legende gewoon Cristiano het winnende doelpunt te maken:
woensdag 17 februari 2010
Olympique Lyonnais - Real Madrid 1-0
Het valt me steeds vaker op dat het voetbalverslag in NRC.next, laat ik het vriendelijk zeggen, met de laptop op schoot voor de buis lijkt te worden geschreven. Je krijgt de samenvatting van Studio Sport samengevat in woorden en op Champions League avonden dus de wedstrijd die door de NOS wordt uitgezonden. Nu maakte diezelfde NOS gisteren de juiste keuze door AC Milan - Manchester United uit te zenden dus zat ik bij mijn vader op Sport1 naar een drakerige wedstrijd op een knollenveld te kijken waar Real weer in oude zonden verviel namelijk: in Europese uitwedstrijden geen bal raken. Dat resulteerde tegen de braaf dravende Fransen dit keer niet in een afstraffing, toen Lyon na een uur uitgeput was stond het nog maar 1-0. Overkomelijk ware het niet dat Real Madrid met de spelers die het heeft in uitwedstrijden toch een uitdoelpunt moet kunnen scoren waarmee je de thuiswedstrijd veel makkelijker maakt.
Tegenwoordig is Van Basten analist bij Sport1 naast de eeuwig voetbalvermoeide Kieft en hij verwoorde erg helder het probleem van Real: hij had geen idee met welke intentie het elftal speelt, er zijn teveel spelers die met ambivalente rollen spelen, er lijkt geen enkele duidelijkheid te bestaan. Om er droog aan toe te voegen dat je daarmee wel eens kan verrassen. Real speelde gisteren inderdaad erg...vaag. Niet eens chaotisch maar zonder idee en op praktisch niveau heel verontrustend, met heel veel dom balverlies op het middenveld. Over twee weken kan een lastig karwei worden tegen een ongetwijfeld ingegraven Lyon dat op een counterdoelpunt loert.
Tegenwoordig is Van Basten analist bij Sport1 naast de eeuwig voetbalvermoeide Kieft en hij verwoorde erg helder het probleem van Real: hij had geen idee met welke intentie het elftal speelt, er zijn teveel spelers die met ambivalente rollen spelen, er lijkt geen enkele duidelijkheid te bestaan. Om er droog aan toe te voegen dat je daarmee wel eens kan verrassen. Real speelde gisteren inderdaad erg...vaag. Niet eens chaotisch maar zonder idee en op praktisch niveau heel verontrustend, met heel veel dom balverlies op het middenveld. Over twee weken kan een lastig karwei worden tegen een ongetwijfeld ingegraven Lyon dat op een counterdoelpunt loert.
maandag 15 februari 2010
¡Hay Liga!
Onvermijdelijke slogan na dit weekend: "er is een competitie!" (dit in tegenstelling tot Nederland waar PSV steeds op hemeltergende wijze toch weet te winnen.) Real Madrid won moeizaam op het knollenveld van Xerez tegen een handbalverdediging (begon net zenuwachtig te worden toen Arbeloa mooi opstomend de openingstreffer maken); Atletico Madrid, voorheen gewillig slachtoffer van Barça deed zondagavond weer eens zijn best en overviel de door blessures geplaagde kampioen met snel, aanvallend spel. 2-1 was nog een mager resultaat. Maar de afstand is tot twee punten gereduceerd.
Ondertussen begint het gerucht zich als een lopend vuurtje te verspreiden dat de recentelijke golf van blessures bij Barcelona te wijten zijn aan het eerder dit jaar stopzetten van het door Guardiola geïntroduceerde dieetprogramma. Al dan niet onder druk van anti-doping comités die een waarschuwing zouden hebben afgegeven. "Zouden hebben" is uit het rijk van de kwaadsprekerij, maar je moet de aartsvijand met alles slaan wat je hebt, nietwaar? En twee dingen vallen me overigens wel op: Messi, voorheen een speler met aanleg voor chronische blessures, is al twee jaar niet meer ernstig geblesseerd en vooral Puyol, voor het EK van 2006 een lichamelijk wrak en sindsdien begonnen aan een tweede jeugd waarbij hij zich met bizarre krachtsinspanningen voor schoten werpt (kon gisteren niet geloven dat de verdediger die werkelijk uit het niets de pass van Kun naar Forlan -zeker doelpunt- blokkeerde, Puyol bleek te zijn.)
Ondertussen begint het gerucht zich als een lopend vuurtje te verspreiden dat de recentelijke golf van blessures bij Barcelona te wijten zijn aan het eerder dit jaar stopzetten van het door Guardiola geïntroduceerde dieetprogramma. Al dan niet onder druk van anti-doping comités die een waarschuwing zouden hebben afgegeven. "Zouden hebben" is uit het rijk van de kwaadsprekerij, maar je moet de aartsvijand met alles slaan wat je hebt, nietwaar? En twee dingen vallen me overigens wel op: Messi, voorheen een speler met aanleg voor chronische blessures, is al twee jaar niet meer ernstig geblesseerd en vooral Puyol, voor het EK van 2006 een lichamelijk wrak en sindsdien begonnen aan een tweede jeugd waarbij hij zich met bizarre krachtsinspanningen voor schoten werpt (kon gisteren niet geloven dat de verdediger die werkelijk uit het niets de pass van Kun naar Forlan -zeker doelpunt- blokkeerde, Puyol bleek te zijn.)
zaterdag 13 februari 2010
Luis Molowny overleden
De favoriete voetballer van mijn vader, overleden op 84-jarige leeftijd. Een speler uit een ander, televisieloos, tijdperk (al speelde hij even samen met Di Stefano, waarmee Real de eerste Europacup won.) Hét voorbeeld van de Canarische school, een apart soort Spaanse voetballer (zie Silva als het meest recentelijke voorbeeld.)
zaterdag 30 januari 2010
Een Vloek Minder
Hè, hè, dat ik het nog mee mocht maken. Na negentien jaar dan eindelijk weer gewonnen in Estadio Municipal de Riazor. Het maakte niet uit hoe goed of slecht het elftal van Real Madrid de afgelopen jaren was ze wisten het er altijd te verknallen (en Deportivo speelde altijd toevallig dé wedstrijd van het jaar.) Dit jaar niet dus: 1-3 en dat met El Caudillo in de basis (die er niks van bakte). Benzema scoort twee keer en dat is goed voor die jongen. Ik zei net dat ik niet zo bijgelovig ben, maar van Riazor zou ik het bijna worden.
zaterdag 16 januari 2010
Een keer per jaar vlammen
Real verliest in Bilbao. Waar op zich weinig over valt te melden. Domme vroege goal, daarna vrij goed gespeeld maar weer zo'n wedstrijd dat de bal er niet in wil. Een wedstrijd die me doet denken aan het vreemde fenomeen dat denk ik maar een paar clubs ter wereld plaagt, zo snel uit het hoofd: Juventus, Ajax, Bayern München, namelijk dat elke club alleen maar alles geeft wanneer je op bezoek komt (naast misschien de derby). Athletic Bilbao vandaag is een schoolvoorbeeld: puur ren-je-rot voetbal, beetje uitdelen, meteen gaan liggen als iemand ook maar naar je kijkt en een keeper die "toevallig" de wedstrijd van zijn leven keept. Dat is natuurlijk het kruis dat succes je oplegt maar elke keer weer denk ik na zo'n wedstrijd: volgende week spelen ze tegen een middenmotor en wordt er met 3-0 verloren, en: als ze met deze intensiteit elke wedstrijd zouden spelen zou iedereen strijd om een plek in de subtop naar boven.
zondag 10 januari 2010
Sneeuw in Bernabéu
Het sneeuwde in Madrid. Dat kan natuurlijk leiden tot zwaar voetballen maar Higuaín stak daar al snel een stokje voor met een mooie effectbal. De witte shirts in de vallende sneeuw dat zou moeten resulteren in poëtische mijmeringen maar dat is meer iets voor Japanse of Chinese dichters uit de tiende eeuw. Het was bovendien een wat viezige, ruige sneeuw. Een sneeuw voor vechtvoetbal, heroïsche taferelen. Maar nee, Real wint met gemak van Mallorca met 2-0 (genoeg kansen voor een 5-0). Weer een serieuze wedstrijd, vooral in defensief opzicht, maar niets waar mijn huidige voetbal ennui mee wordt opgelost.
Abonneren op:
Posts (Atom)