woensdag 14 juli 2010

De Nabeschouwing 2009-2010



Ja, 2009-2010 zit erop. Het laatste fluitsignaal. Einde seizoen. Resultaat: mijn best gedocumenteerde voetbalseizoen ooit. In de voorbeschouwing sprak ik over het hervinden van plezier in voetbal. Dat is natuurlijk wel gebeurd met die wereldbeker op zak (toch leuk dat ik dat meteen als specifiek Spaans doel noemde), al moet ik zeggen dat ik nog steeds niet helemaal de omvang ervan realiseer, ik geloof het wel maar ergens kan ik er nog niet bij, zal het pas na maanden bezinken (al vermoed ik dat er iets is "opgelost" wat me sinds mijn kindertijd ontzettend nerveus maakte, ik zat als tiener letterlijk met trillende benen bij het begin van wedstrijden van het Spaanse elftal, iets wat later gelukkig is getransformeerd naar een meer afstandelijk, mentale houding, gevuld met angsten, mythologie, neuroses.)

Maar het schrijven zelf was wat het voetbal met plezier injecteerde. Voetbal zelf is vaak immers doodsaai, over voetbal schrijven/spreken is dat op een of andere manier nooit. Ik had natuurlijk het geluk dat 2009-2010 een razend interessant seizoen was, met een hele spannende Nederlandse competitie, een intrigerende Spaanse competitie, met een opkomende strategisch/filosofische twist die de komende jaren verder zal worden uitgewerkt (Inter vs. Barça) en een plezierig WK waar mijn favoriet niet saai iedereen met 3-0 oprolde maar het zichzelf heel moeilijk maakte zodat ik me over allerlei details kon opwinden.

Ik had me heel erg verheugd om, in een net zo slecht geacteerde huilbui als Carlos Arias Navarro bij de aankondiging van de dood van Franco, te kunnen zeggen: "Españoles, Raúl ha muerto!" Maar het mocht, snel nog even As checken, niet zo zijn (al ligt hij nu toch echt op "sterven"...nee, echt!) Maar misschien is het wel goed zo, een open einde, zodat ik de leegte niet schrijvend hoef op te vullen. "Jullie gaan hem nog missen," hoor ik wel eens. Wellicht, maar samen met het wereldkampioenschap zijn we daardoor straks in een nieuwe wereld gestapt. Een wereld met minder neuroses, minder geesten, minder propaganda, minder zwarte legendes. Het lijkt zowaar de saaiheid van de utopie. Daar ben ik over het algemeen wel bang voor: dat het seizoen 2010-2011 oninteressant wordt. Om die dreiging te bestrijden moet ik dan maar een list verzinnen.

HET EINDE VAN HET BLOG

maandag 12 juli 2010

Spanje - Nederland 1-0

Hèhè...ik kan het nog niet helemaal geloven maar inderdaad Spanje wereldkampioen. Een moment van glorie voor het Spaanse voetbal waar lang naar toe is gewerkt maar uiteindelijk ook een overwinning voor het voetbal zelf. Spanje bezit eindelijk een voetbalidentiteit gebaseerd op techniek, aanval, collectief en sportiviteit waarmee zelfs een dictatuur voor de komende jaren kan worden opgelegd.

De wedstrijd zelf was helaas slechter dan verwacht, alhoewel finales zelden mooi voetbal laten zien. En de schuld ligt hoofdzakelijk bij Nederland. En gisteren schreef ik nog -naiëf- dat veldslagen een ding uit het verleden leken. Wellicht was het beter geweest als Villa of Ramos een van de vroege kansen had gescoord zodat Oranje gedwongen was om te gaan voetballen en dan hadden we een mooie finale gezien, misschien zelfs een finale die Nederland had kunnen winnen, of ten minste met opgeheven hoofd verliezen. Wat gisteren echter heeft plaatsgevonden is het definitieve failliet van de Hollandse School. Een afgang waar jaren van aanvallend en mooi voetbal tegenover moeten gaan staan om te doen vergeten. De twee hoofdschuldigen zijn natuurlijk allereerst Nigel De Jong, die uit principe nooit meer voor Oranje zou moeten uitkomen. Zijn karatetrap op Xabi Alonso was buiten proporties, onprofessioneel en buitengewoon gevaarlijk. Ten tweede Mark Van Bommel die dit toernooi en met de finale als zijn duistere meesterwerk naam heeft gemaakt als de grootste anti-voetballer ooit naast illustere schoppers als Nobby Stiles en Alberto Tarantini. Zijn populariteit onder Nederlandse voetballiefhebbers spreekt boekdelen over een algemene vulgariteit die Nederland teistert. Hij is een tumor die eerst moet worden weggebrand voordat ik ooit nog een wedstrijd van Oranje zal zien. Gelukkig scoorde de man die hij moest dekken en uit de wedstrijd probeerde te schoppen en sarren de winnende treffer. Gerechtigheid.

Nederland doet er dan ook het beste aan om te stoppen met miepen over de scheidsrechter (met negen man aan de tweede helft beginnen en met 4-0 verliezen was een normale gang van zaken geweest) en eens serieus te bestuderen hoe verder met het Nederlandse voetbal. Wat is de stijl die het wil uitdragen, hoe kan de algehele structuur van het voetbal worden verbeterd? Mij lijkt dat Van Marwijk daar niet de geschikte verantwoordelijke voor kan en mag zijn.

Gevoelig type dat ik ben, was ik zo teleurgesteld in de wedstrijd zelf, dat de overwinning van Spanje me minder euforisch maakte dan ik had verwacht. Het voelde niet zoals 2008, wat misschien ook een grotere bevrijding was. Maar ik denk ook dat Spanje geen uitmuntend WK heeft gespeeld. Ze zijn echter de terechte winnaar en ze hebben genoeg mooi voetbal laten zien. Ze hebben zelfs twee "statistieken" gebroken, die van het Europese elftal dat nooit buiten Europa wereldkampioen wordt en die van wereldkampioen worden ondanks het verliezen van de eerste groepswedstrijd. Het is een Spanje dat niet alleen mooi kan voetballen maar ook karakter toont, zich niet laat intimideren en nooit onder de indruk lijkt van "spoken uit het verleden" of ongeluk. Een elftal om te koesteren en hopelijk met de wereldbeker op zak weer toekomt aan het maken van nog meer meesterwerken.

VIVA ESPAÑA!!! LANG LEVE HET VOETBAL!!!

zondag 11 juli 2010

Lang geleden...in 1978



Een laatste scan uit De Historie van het Wereldkampioenschap 1930-1978. Dit keer met het plaatje dat me als kind het meest bezighield (samen met het in 1962 gebroken scheenbeen van de Rus Dubinski waaraan hij volgens de tekst zou overlijden, vandaag eindelijk eens gecheckt en inderdaad in 1969 overleed hij aan kanker veroorzaakt door de blessure!) Maar terug naar 1978: "We overwinnen of sterven!" Nu denk ik: fascistoïde bluf, maar als kind kon ik vaak wegpeinzen met de gedachte: "belofte is belofte, dus als Rensenbrink had gescoord hadden die spelers moeten sterven." Gevolgd door de vraag hoe dat dan zou gebeuren. Zelfmoord? Verscheurd worden door een woedende massa? Ergens in het stadion door soldaten neergemaaid worden? Het zijn van die dingen waar een 11-jarige mee worstelt.

Gelukkig is de kans op zo'n veldslag als die finale vanavond minimaal. Je zou bijna gaan denken dat het voetbal er zowaar op is vooruit gegaan.

Heeft de underdog een kans?

Hoe onvermijdelijk is het dat de favoriet de finale van een WK ook daadwerkelijk wint?

De verrassingen zijn volgens mij geweest:

1950: Uruguay wint van Brazilië (al was dat geen echte finale maar wel de Moeder aller Verrassingen)
1954: West-Duitsland wint van Hongarije
1974: West-Duitsland wint van Nederland

Drie van de achttien keer.

Realiseer me opeens dat bij verlies Nederland nog steeds niet de opperverliezer van WK-finales is. Dat blijf sowieso Duitsland (4x in 1966, 1982, 1986, 2002) maar wel met compensatie van drie kampioenschappen.

zaterdag 10 juli 2010

"Maar voor wie ben jij nou zondag?"

Ik kan sowieso niet verliezen. Een ongelofelijke luxe voor een WK-finale. Maar ik heb wel een lichte voorkeur waarbij ik hink op een aantal gedachten:

- De "oeuvreprijs voor Oranje" gedachte is zeer aantrekkelijk. Met dank aan een comment op The Guardian: "Holland winning in 2010 would be like Scorsese winning his Oscar for 'The Departed'. Not his best, but makes up for the glory years of the 70s."
- De charme van de padvindersgroep op een missie, met een sadist, een verwend jong wat eigenlijk niets kan, een stoere jongen van eenvoudige komaf, een druktemaker, wat rustige slungels, etc. Het perfecte jongensboekavontuur.
- Maar nog een paar populistische verwijzingen naar Alva, Philips II, dierenmishandelaars in de kranten en ik hoop dat Oranje met 3-0 wordt vernederd.

De lichte voorkeur is voor Spanje, heel eenvoudig omdat ik van mooi voetbal houdt. Nationalistische ongein interesseert me totaal niet, esthetiek is waar het om draait. In die zin kan Spanje de eerst WK-winnaar zijn sinds Brazilië '70 waarvan je kan zeggen "het voetbal zelf wint." Als bonus kan Spanje zichzelf definitief bevrijden van de geesten uit het verleden (Nederland had daar gewoon Duitsland voor nodig) waardoor ik bovendien voor de rest van mijn leven heel relaxed naar wedstrijden van Spanje kan kijken.

p.s. Een vreemd gevoel dat deze finale oproept is dat Spanje het niet zoveel schelen dat ze tegen Nederland spelen. Een tegenstander zonder "spectrale lading", zoals Frankrijk waar Spanje vrijwel altijd van verliest of Brazilië, gewoonweg vanwege dat aura. Politiek-historisch onzin is Spanje gelukkig niet gevoelig voor. Alhoewel, naar binnen toe kan een WK-winst het failliet inluiden van het toch al wankelende Catalaanse en Baskische regionalisme.

woensdag 7 juli 2010

Spanje - Duitsland 1-0: De Ontdekking van een Nieuwe Wereld


Ik ben nog licht euforisch, het ware besef moet nog neerdalen. Maar daar was het dan: de utopie van het voetbal. Gespeeld door twee ploegen. Meer dan twintig minuten zonder overtreding. Een wedstrijd zonder gele kaarten. Puur voetbal. Waarschijnlijk zullen we voorlopig niet meer zo'n wedstrijd zien. Spanje wil sowieso voetballen maar een van de dingen die Joachim Löw zo sympathiek maakt is zijn idee dat overtredingen onnodige fouten zijn. En toch dacht ik vanavond: is dat tegen dit Spanje een naïeve droom? Wellicht niet, omdat Spanje ook van cynische schoppers wint. Ik denk eerder dat twee zaken de toon zette van de wedstrijd: Duitsland begon bedeesd in plaats van met hun gevreesde Blitzkriegcounters; Spanje won al snel de strijd op het middenveld dankzij een werkelijk fenomenale Busquets en Xabi Alonso. Er zijn nog allerlei details om te analyseren, spelers die geëerd moeten worden maar deze halve finale was vooral negatie van het populaire maar uiteindelijke even vervelende als bange idee dat je met met "mooi voetbal geen toernooien wint." In die zin zou ik als een socialist aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog moeten vragen dat men de nationale gevoelens opzij zet en als voetballiefhebber kiest voor het ware voetbal. Spanje 2010 = inderdaad Brazilië/Frankrijk 1982.

Op zijn Duits

Ik tast in het duister over vanavond. Kan van alles gebeuren en veel hangt er vanaf hoe de teams van start gaan. Ik neig naar pessimisme maar Spanje doet het de laatste decennia helemaal niet slecht tegen Duitsland. Hoe zou dat komen? Omdat Spanje geen oorlogstrauma's heeft in die richting en juist meer vanuit een zekere bewondering voor de Duitser opereert?

In ieder geval is de onderlinge wedstrijd van het EK 1984 een van de mooiste voetbalherinneringen die ik heb. Tegen een Duitsland op zijn allervervelendst (Rummenige, Schumacher) op zijn Duits in de laatste minuut winnen dankzij de legendarische kopbal van Maceda.



Als laatste een vreemde gedachte die mij al een paar dagen bezighoudt: als dit een Barça - Bayern zou zijn (de hofleveranciers van beide teams) zou er totaal geen spanning vooraf zijn, de wedstrijd zou na een helft afgelopen zijn. Goed, Bayern is iets minder aanwezig in het Duitse elftal maar toch waarom Spanje niet op zijn Barça's gewoon gaat blijft voer voor discussie.

Nederland - Uruguay 3-2

Naar de finale!!! Valt weinig nog over te zeggen nietwaar, wanneer iedereen de wedstrijd heeft gezien. Eigenlijk het mooiste van de westrijd vond ik toen in de tweede helft Oranje de weg kwijt was geraakt en opeens het momentum toch weer omsloeg. Blijft een mysterieus gebeuren, een soort getijdenwerking, maar het doelpunt leek welhaast logisch.

Tijd om na de wedstrijd toe te geven dat drie spelers waar ik vooraf in verschillende mate mijn twijfels over had gisteren tot grote hoogte reikten:
Van Bronckhorst. Begon waardeloos aan het toernooi maar is de laatste wedstrijden ouderwets goed en met de laatste wedstrijd van zijn carrière in zicht bijna zidanesque relaxed bezig met natuurlijk een nu al legendarisch doelpunt als bekroning.
Van Bommel. In veel aspecten een middelmatige voetballer maar ook een soort noodzakelijk kwaad, met name tegen Zuid-Amerikaanse intimidatiepraktijken. Speelde gisteren vreemd genoeg zowel zijn beste als slechtste wedstrijd van het toernooi. Alle slechte passes werden gecompenseerd door ontelbare kleine "professionele" overtredingen en een paar gemene trucjes. Begint nu ook internationaal faam te krijgen als een soort satanisch cultfiguur.
Kuyt. Het equivalent van (hoho) de kakkerlak, dat wil zeggen, lelijk maar oh zo nuttig. Blijkt dus inderdaad een essentiële speler, de enige onmisbare naast Robben. Geeft nooit op, blijft maar rennen maar nooit op zo'n manier dat het nutteloos lijkt. En geeft in tegenstelling tot zijn collega's wel afgemeten voorzetten.

dinsdag 6 juli 2010

Nervositeit

Vreemd. Nederland in de halve finale en ik voel geen greintje nervositeit (meer een gezonde nieuwsgierigheid). Dit in tegenstelling tot de laatste keer dat Oranje zo ver kwam in 1998 en de hele dag ongeveer stond te trillen (en tijdens de wedstrijd zelf een pakje sigaretten heb opgerookt, moet ik nu al helemaal niet aan denken.) Drie hypothesen waarom dat is:

1. Dit Nederlands elftal doet me veel minder dan dat van 1998.

2. Ondanks mogelijke scenario's van Uruguay dat gaat voor de penaltyreeks en zo met een handvol geblesseerde en geschorste spelers zowaar de finale haalt, denk ik onbewust dat het een makkelijke wedstrijd hoort te zijn.

3. Ik ben volwassen geworden en vind voetbal minder belangrijk dan destijds.

Ik denk vooral een combinatie van 1 en 2, want twee jaar geleden tijdens het EK ging vooraf aan de halve finale en finale van Spanje bijna kapot van de spanning. En dat heb ik voor Spanje op dit WK ook geen last van. Met, denk ik, subtiele verschillen in de oorzaken: Spanje moest toen iets volbrengen en tegelijkertijd bepaalde trauma's genezen; dit Spanje enthousiasmeert me minder dan destijds; Spanje speelt tegen een tegenstander die er beter voorstaat, op een of andere manier voelt dat prettiger.

zondag 4 juli 2010

Spanje - Paraguay 1-0


Spanje speelt dit toernooi tegen zichzelf. Deze selectie had tot nu toe alles in zich om elke wedstrijd met 3-0 te winnen maar een paar "subtiele" veranderingen van Del Bosque in de machine die perfect functioneerde zorgen ervoor dat Spanje de tegenstander elke wedstrijd een helft cadeau doet. Gisteren tegen Paraguay ook weer. Torres compleet uit vorm, Villa op de vleugel te ver van het doelgebied, Xavi niet in positie. Geen wonder dat Spanje moeizaam uit de startblokken kwam. En Paraguay dus wel, goed georganiseerd en fel trok de wedstrijd naar zich toe. Ik zag het zonder al teveel nervositeit aan want Paraguay ging dat tempo sowieso niet volhouden en Spanje zou op een gegeven moment wel zijn ritme vinden. Het idee van momentum in sportwedstrijden is pas laat naar Europa overgewaaid maar in basketbal al heel lang populair: wedstrijden lijken te bestaan uit golven met verschillende richtingen die opgewekt kunnen worden door een ploeg die zoiets als ritme vindt. Dit Spanje is daar erg gevoelig voor en het ritme kwam pas op gang toen twee cruciale wissels werden doorgevoerd na een chaotische fase met gemiste strafschoppen en een (terecht) afgekeurd doelpunt. Wat na vijf wedstrijden overheerst is een gevoel dat Spanje de halve finales heeft gehaald puur omdat de voetballers van exceptionele kwaliteit zijn, niet vanwege het goede spel. Wat de gedachte oproept: wat als ze wel vanaf de eerste wedstrijd op stoom waren geraakt?

Conclusie: halve finale, tegen de favoriete Duitsers, het einde van experimenten. Tijd om gewoon te gaan voetballen. En als dat de intentie is kan Spanje gewoon de finale halen. Duitsland is euforisch en favoriet voornamelijk vanwege twee erg goede wedstrijden tegen suïcidale tegenstanders. De underdogpositie van Spanje komt nu erg goed uit. Maar essentieel is dat ze niet zo ongeconcentreerd, zoekende, beginnen als gisteren. Een 0-1 achterstand tegen dit opperbest counterende Duitsland is desastreus.

Gisteren tijdens Duitsland - Argentinië toen de achterstand nog overbrugbaar was, vroeg ik me af wie ik liever wilde als opponent in de halve finale. De op individuele genie gestoelde aanval van Argentinië (gaat Messi dan toch opeens exploderen?) of het vrolijke collectivisme van Duitsland. Liever dat eerste, maar dat ging al snel ten onder aan het slim opererende collectief dat de chaotische tactiek van Argentinië efficiënt afstrafte, dus de vraag werd nutteloos. En natuurlijk had ik graag gezien dat Spanje Maradona zelf een lesje had geleerd. Zijn emotionele coaching gericht op aanvallend voetbal heeft potentie maar de (al dan niet ironische) Maradona-cultus in de media begon erg vervelend te worden. De man leek het als een geflipte Calimero bovendien alleen nog maar over Spanje te kunnen hebben. Misschien terecht omdat we zo edel en mooi zijn maar de Argentijnse Hazes (drijvend op valse emotionaliteit, vulgair, paranoïde, corpulent) had ik graag zien worden ontmanteld door La Roja.

vrijdag 2 juli 2010

Nederland - Brazilië 2-1




WHAAAAAAAAAAAAHHHHHHHH!!!!!!!

En daar zou ik het bij moeten laten wat betreft de analyse. Nee, zonder gekheid, alweer een schoolvoorbeeld van de wedstrijd met twee gezichten. Nederland leek zoals alle andere landen teveel onder indruk van het symbolische gewicht van Brazilië, en toch ook wel een beetje het fysiek van Lucío, Juan en die andere crackrokende bankovervallers die de verdediging van Brazilië vormden. Brazilië pakte het ook ouderwets slim aan: de beste man meteen een paar tikkies uitdelen zodat die zich koest houdt. De Japanse scheidsrechter reageerde lafjes en ik zag meteen donkere wolken samenpakken. Een paar leuke aanvallen verder en het stond pardoes 0-1. Kinderlijk eenvoudig leek het wel, maar die splijtende pass moet je toch maar even geven. Vervolgens kwam Nederland er helemaal niet aan te pas. Van Persie, nepspits, stuiterde steeds naar de grond als hij Lucío & co tegenkwam en Robben leek nog maar een beweging in huis te hebben die de Brazilianen, na 1 minuut huiswerk, uit hun hoofd hadden geleerd (jeweetwel: kappen, naar binnen draaien, schieten met links). Toen met rust de 0-1 nog stond haalde ik opgelucht adem en zei tegen vrouwlief iets van: "het kan nog, zo'n bal kan er pardoes inzeilen, dat soort dingen."

En zo geschiedde. Brazilië speelde hooghartig maar viel oh zo hard na de gelijkmaker. Portugal leek laatst groggy maar Brazilië was totaal de weg kwijt en Nederland had dat gelukkig door. Eindelijk geen angst meer en een ontketende Robben dreef de irritante Brazilianen (ik noem even huilebalk Robinho -dé kandidaat voor een dopingcontrole-, duikelaar/charlatan Alves, kampbewaarder Bastos) tot waanzin. Toch raar van die evangelisten, van God mag je toch niet valsspelen? Laat staan zo gemeen op iemands bovenbeen gaan staan als Melo. Zelfs de Japanner moest daar toch rood voor trekken en met inmiddels 2-1 kon het niet meer verkeerd gaan, beide teams lagen, alweer, op apegapen en dan red je het met een man minder gewoon niet. Vond het jammer dat Nederland zo slecht omsprong met de kansen want een 4-1 had definitief afgerekend met de Grote Sambamythe.

Genoeg kanttekeningen mogelijk maar dat komt nog wel eens een keer bij het haardvuur met een goed glas whiskey als buiten de sneeuw valt. Nu even nog nasurfen op de golven van euforie. Misschien niet zo legendarisch/shockerend als die Italië - Brazilië uit 1982 (Nederland is niet zo goed als dat Italië, en dit Brazilië is een belediging voor Zico & co) maar een goede poging is het zeker. Een dag om niet snel te vergeten (helemaal in combinatie met de hitte.)

De Mythe van Brasil?


Vanmiddag dus Nederland - Brazilië waar ik niet geheel negatieve voorgevoelens over heb (wat betreft de mogelijkheden van Oranje) al is het zo'n wedstrijd waar van te voren weinig over is te analyseren. Het is een wedstrijd die in het moment moet opbloeien.

Laten we het daarom eens over Brazilië hebben. En dan vooral de mythe van Brazilië zoals die vanochtend in NRC.next door Guus van Holland weer heel voorspelbaar wordt opgedist. Je weet wel: samba, Pele, stranden, achterbuurten, 1970 maar nu met Europese degelijkheid. Precies het betoog waarom zoveel mensen het Braziliaanse voetbal niet meer zo sympathiek vinden. Brazilië dat is een beetje het standaard tweede elftal waar je voor bent wanneer je eigen land wordt uitgeschakeld. De té makkelijke keuze. Dat is het ambivalente ook aan de sponsoring van Nike, een commercieel sublieme zet (want grote markt wannabe's voorbij Brazilië zelf) maar ook een die het Braziliaanse elftal een ideologische doodsklap heeft gegeven. Voor Brazilië zijn is saai geworden, vulgair, net als Barça de keuze van kleine kinderen.

Er zijn echter belangrijkere diepliggende redenen waarom Brazilië een mythe van de hyperrealiteit is geworden en waarvan Nike maar gewoon het logische symbolische uiterlijk verzorgt. Brazilië speelt al jaren niet meer sympathiek en het voetbal wordt niet meer door spelers gespeeld die verwondering of sympathie afdwingen (een uitzondering als Kaká -niet in goede doen overigens- en de liefelijke Gilberto daargelaten.) Waar ging het mis?

1982 natuurlijk. Ik mocht de eerste ronde avondwedstrijden van dat WK niet zien maar mijn vader vertelde de volgende ochtend vol verbazing wat hij die avond had gezien als Brazilië speelde. Dat vertellen helpt bijna beter dan het met eigen ogen zien. Maar inderdaad toen ik Brazilië eindelijk op middagwedstrijden kon zien was ik onder de indruk van Zico, Falçao, Eder, Oscar, Junior en Sócrates. Totdat Italië een einde aan het festival maakte. Dat verlies hebben sommige voetballiefhebbers nooit goed verwerkt. Wat buiten Italië eigenlijk nooit wordt verteld is dat Italië toen een sublieme wedstrijd speelde en dat accepteren zou helpen een andere even mooie kant van het voetbal te appreciëren.

In de tijd tussen de WK's is er toen iets veranderd. Op het WK 1986 vond ik Brazilië opeens niet meer zo sympathiek. Opeens straalde ze een bepaalde hooghartigheid uit die niets meer te maken had met de vrolijkheid van voorheen. Ze vlogen er uit tegen Frankrijk (mijn beide helden Platini en Sócrates miste een strafschop). Die prachtige generatie was voorbij maar pas na het desastreuze WK van 1990 (uitgeschakeld door een matig Argentinië) ging er definitief een knop om. Brazilië leerde zakelijk voetballen en werd daarmee in 1994 eindelijk weer eens wereldkampioen. Er zitten natuurlijk altijd briljante voetballers tussen maar Romario, Rivaldo, Ronaldo heb ik altijd nare mensen gevonden. En het voetbal zelf interesseert me niet meer, vanmiddag is de eerste keer dit WK dat ik Brazilië zie spelen. Van Holland eindigt zijn stuk met het bizarre idee dat Nederland alleen een kans heeft als de arbiter blundert. Dat is juist de laatste factor die Brazilië onuitstaanbaar maakt: ze hebben nooit de scheidsrechter tegen. Zoals iemand laatst schreef: die zogenaamd charmante arbitrale dwalingen worden pas echt leuk als ze een keer in het nadeel van Brazilië, Duitsland of Italië worden genomen.

Niet dat Brazilianen deze ommekeer kritiekloos accepteren, zoals de Europese sambazeloten graag willen doen geloven. Sócrates was laatst in een interview duidelijk: "Dunga is een gaucho, uit het zuiden van Brazilië en dat zijn conservatieve mensen." Maar waarschijnlijk waren voetballers als Sócrates zelf -roker, links-democraat, afgestudeerd in de medicijnen, een lang en mager fysiek- een tijdelijke anomalie, steeds meer droom dan realiteit.

donderdag 1 juli 2010

Di Maria naar Real Madrid

Even afkicken nietwaar, die paar dagen zonder WK. Je zou vergeten dat de transfermarkt niet stilligt. Ángel di Maria werd maandag na veel speculatie toch overgenomen van Benfica. We zullen zien, aan de ene kant wat ik tot nu toe heb gezien is hij een beetje een pingelaar (wel met goede voorzet) aan de andere kant lijkt het me ook een speler die goed past in het snelle voetbal van Mourinho. En gisteren even met Real Madrid FIFA10 gespeeld en zowaar, de eerste bal die hij kreeg resulteerde in een rush van 50 meter gevolgd door afgemeten voorzet die werd ingekopt door Cristiano. Topaankoop!!!

Liever had ik natuurlijk David Silva gezien maar het mocht niet zo zijn (ook al leek het in april opeens heel dichtbij.) Hij gaat naar Manchester City voor veel geld (terecht). Wat er van Valencia volgend seizoen moet komen is weer een andere vraag.

woensdag 30 juni 2010

Twee jaar later


En de Heilige Geest daalde neer. Precies twee jaar na de EK-finale was er opeens weer echt Spaans voetbal. Vooraf was ik een beetje in mineur vanwege de gedachte dat het zo maar kon zijn dat het WK voorbij zou zijn zonder dat we Spanje hun spel zouden hebben zien spelen. En dat met de twee defensieve middenvelders (doble pivotes zoals men in Spanje zegt) die gisteren fantastisch werk afleverden door ontelbare ballen terug te veroveren. Ik blijf serieuze twijfels over het gehanteerde systeem houden (Villa speelt teveel op de vleugel, er is geen plaats voor Silva, Xavi is niet helemaal op zijn plek) maar misschien heeft Del Bosque wel gelijk gehad om steeds zo te spelen omdat het effectief is in deze fase van het toernooi en het nu is ingesleten. Del Bosque won sowieso gisteren extra krediet dankzij de wissel Torres- Llorente.

In ieder geval probeerde Spanje was directer te spelen, vanaf het begin meer te schieten op doel. Wat moeilijk bleek met de muur die Portugal had opgetrokken. Wat bij mij de vraag oproept: had Portugal niet beter zijn eigen spel kunnen spelen? Niet iedereen hoeft Inter na te doen. Portugal heeft de laatste twee jaren manieren van voetballen. De goede: snel, aanvallend met zo min mogelijk passes naar de goal. De slechte: vijf verdedigers en speculeren op een mazzelgoal of penalty's. Er werd gekozen voor de laatste variant en Cristiano Ronaldo verzoop in dat negativisme. Bovendien kwam er ander naar Portugees trekje aan te pas: het inzetten van geweld. Met name Ricardo Costa maakte het bont met "sandwiches" waarbij hij vaak even met een vuist in de rug van de tegenstander sloeg. Beetje het type man dat zijn vrouw slaat er nog een hoofd bij trekt of het haar schuld is. Rode kaart had al veel eerder moeten zijn getrokken, al beviel de scheidsrechter voor de rest wel (type speel maar lekker door jongens.)

Het enige wat me zorgen baart is de effectiviteit van Spanje. Gisteren had men redelijkerwijs met 3-0 kunnen winnen (ook al keepte Eduardo de wedstrijd van zijn leven). Dat bespaart uiteindelijk zoveel zorgen en zelfs energie. Aan de andere kant lijkt Spanje aan te voelen wanneer het moet toeslaan. Op het moment van het doelpunt leek Portugal verdwaasd (vermoeid door de druk? Onzekerheid omdat ze geen manier vonden om het initiatief te herwinnen?) en werd er bijna op logische wijze gescoord.

dinsdag 29 juni 2010

Iberische broedertwist

Ja, dat doen we tegenwoordig toch wat geciviliseerder. Spanje - Portugal vanavond. Ik schat de kansen 50/50 in. Portugal speelt het modernste voetbal van dit toernooi en zijn al jaren moeilijk te verslaan. En Spanje, ach Spanje, misschien dat de Heilige Geest neerdaalt maar enig pessimisme is geoorloofd (niets veranderingen, gewoon weer de elf van tegen Chili.) Zou mij niets verbazen als we een herhaling zien van hun ontmoeting op Euro 2004 (1-0 voor Portugal) met een verdwaasd en verdwaald Spanje tegen een strak georganiseerd Portugal.

maandag 28 juni 2010

Nederland - Slowakije 2-1


Heb het toch voor elkaar gekregen om na het doelpunt van Robben ongeveer tien minuten in te dutten. Ja, elektrificerend is het voetbal niet tegenwoordig en al helemaal niet dat van Oranje. Prachtig doelpunt van Robben overigens, de enige speler die boven de grijze middelmaat uitstijgt. Het is moeilijk om er achter te komen wat er aan dit elftal schort. Die waas die over het voetbal ligt, traag, onnauwkeurig...voetbal dat je meteen weer vergeten bent. Nederland leek de tegenstander in slaap te willen sussen maar uiteindelijk was het zelf bijna het slachtoffer geworden dankzij een paar onfortuinlijke verdedigingsacties, gevolgd door puike reddingen van Stekelenburg. Er zijn bepaalde spelers die niet echt redeneren, sommigen is men het er wel over eens, andere zijn meer persoonlijke probleemgevallen maar het maakt niet uit, want er is nou eenmaal besloten om met die systeem te spelen en dan gaan we daar stug mee door. Brazilië is na een helft al in veilige haven en wordt de volgende tegenstander. Geen groots Brazilië maar ik zie Nederland er gewoon met de beste wil niet van winnen.

Joest bah defindin’

Er zijn een aantal factoren die van het lopende WK tot nu toe een flinke tegenvaller maken: de strandbal, blinde scheidsrechters (of scheidsrechters met een opdracht), het heersende strategische conservatisme en…het slechte verdedigen. Misschien verrassend dat ik het zeg als liefhebber van aanvallend voetbal. Maar ik ben meer een liefhebber van voetbal in al zijn facetten en daar hoort ook goed verdedigen bij. Nu het WK op de helft is blijkt dat de kunst van het verdedigen een crisis doormaakt. Landen met traditioneel sterke defensieve linies (Italië, Duitsland, Argentinië, misschien toch ook Uruguay) zien er onwaarschijnlijk zwak uit. Engeland was gisteren defensief een aanfluiting, wat wonderbaarlijk is gezien Capello’s faam als inbouwer van zekerheid. Je zou bijna stellen dat Nederland, ondanks de twijfel vooraf, geen slecht figuur slaat in dit opzicht (ten dele waar, maar Heitinga’s timing en Van Bronckhorst algehele verdwaasdheid zorgen voor een onzeker beeld van een defensie die nog niet echt getest is.)

Zelf ben ik niet in staat om de oorzaak aan te wijzen. Misschien dat bepaalde verdedigers die normaal toch tot de top horen (Terry, Vidic, ik vermoed zelfs Puyol) delen in de bredere conditionele malaise van de meeste teams na een te lange competitie. Het Italiaanse centrale duo Cannavaro - Chiellini was in ieder geval gewoon toe aan pensioen. Waarschijnlijker is dat er gewoon een generatie voetballers is die niet kan verdedigen. Piqué is met gemak de beste, jonge verdediger op dit toernooi. De rest van enige betrouwbaarheid –Lucio, Samuel, Márquez— lopen al tegen het eind van hun carrière.

Het verklaart in ieder geval het strategische conservatisme dat het voetbal in zijn greep heeft. Coaches grijpen massaal naar de oplossing van de dubbele verdedigende middenvelder die de verdediging puur op ruimtelijkheid dichtplamuurt. Wat wil zeggen dat de meeste teams nu eigenlijk met zes verdedigers spelen. Elftallen worden in tweeën gebroken waardoor normaal aanvalsspel nooit in werking kan worden gesteld. De Mexicaanse coach Aguirre had gisteren ten minste een strategisch-organisatorische oplossing gevonden om Messi af te stoppen met een ingenieus mechaniek, waar opperste concentratie voor nodig is en die werd de Mexicanen helaas ontnomen.

Of Maradona een charlatan is blijft vooralsnog onduidelijk (ik neig zelf naar niet), maar waar we hem per definitie voor moeten bedanken is dat hij niet door angst word gedreven en tegen de stroom in handelt. Hij moet weten dat zijn verdediging zwakke plekken kent (Demichelis is bijvoorbeeld een nar) maar fixeert zich niet op de makkelijke oplossing. Ik raak er meer van overtuigd dat het een verschil is tussen de coach die vroeger aanvaller/creatieve middenvelder en verdediger/defensieve middenvelder was. Hij heeft consequent gekozen voor zijn kracht, de aanval die bestaat uit drie fantastische en verschillende spelers (Higuaín, Tévez en Messi). Een keuze die zich uitbetaald gezien de wrakkige verdedigingen op dit toernooi. Wanneer die drie op stoom raken is het ondenkbaar dat er niet een paar keer per wedstrijd wordt gescoord. Dat doelpuntje tegen neemt Maradona op de koop toe. Hulde.

zondag 27 juni 2010

"Een zwarte dag voor het voetbal"


Aldus sprak de Belgische commentator tijdens Mexico - Argentinië. Wat ik moet leren is om op zo'n moment gewoon de televisie uit te zetten. En het herinnert me ook weer aan mijn gebroken belofte na Spanje - Zuid-Korea (2002) dat ik nooit meer een WK-wedstrijd zou kijken. Ja, het is moeilijk...voetbal afzweren.

zaterdag 26 juni 2010

Spanje - Chile 2-1

Dat zit er ook weer op. Ik zag het de eerste tien minuten niet zitten. Spanje weer heel conservatief, duidelijk zoekend naar de collectieve vorm, zag er rommelig uit. Toen Capdevilla bij een uitgooi de bal uit zijn handen liet vallen was ik er van overtuigd dat het over en uit was. Maar dankzij een vreemde actie van de Chileense keeper en snel beslissen van Villa kreeg Spanje het tij plotseling mee. Chile begon fris aan de wedstrijd, maar in tegenstelling tot de juichverhalen bleek het uiteindelijk een modale Zuid-Amerikaanse schopploeg die al voor de discutabele rode kaart met twee man minder hadden moeten spelen. De truc van tegen Spanje spelen is niet schoppen, want daar gaan ze niet in mee en je eindigt in een minderheid, maar met sterke, lange spelers heel geconcentreerd in een zone verdedigen en passes blokkeren. 11 tegen 10 dan ben je kansloos tegen Spanje. Maar nee, pechvogel Pique blokkeerde ongelukkig een schot dat pardoes over Casillas verdween (alweer de derde keer dit WK, de man is naast een magnifieke voetballer een ware ongeluksmagneet)

Del Bosque greep eens een keer tijdig in door Torres, die alweer geen bal behoorlijk raakte (en niet zou moeten spelen tegen Portugal), te wisselen voor Cesc. Chile zat er fysiek doorheen en Spanje kon de wedstrijd uittikken waar een derde doelpunt toch gewoon netter had gestaan. Al met al een makkelijke wedstrijd die toch nog veel ruimte laat voor twijfels. Over de fysieke gesteldheid van Torres, over het conservatieve systeem, over de soms lethargische verdediging. Aan de andere kant ook lichtpuntjes. Iniesta speelde gisteren weer ouderwets geïnspireerd en als Spanje echt een kans wil maken moet hij niet meer terugvallen. Busquets bewees gisteren dat hij de enige verdedigende middenvelder moet zijn. Jammer voor Xabi Alonso, maar met een beetje "geluk" lost dat probleem zich op vanwege een blessure van de laatste. De tijd van experimenten is voorbij. Tijd om terug te keren naar de 4-1-3-2 van het EK.



Nog een laatste opmerking van esthetische aard. Wat een prachtig uitshirt van Spanje. Ik was altijd al gecharmeerd van de witte uitshirts. Was teleurgesteld dat waarschijnlijk de mooiste wedstrijd van Spanje sinds mensenheugenis (de halve finale tegen Rusland op het EK) in het geel werd gespeeld. Maar dit blauw. Sensationeel. Mooiste voetbalshirt dat ik in jaren heb gezien. Ik zou er bijna mijn voetbalshirt embargo voor opheffen.

donderdag 24 juni 2010

Durven veranderen


Ongeveer alles wat ik van voetbal weet heb ik geleerd uit het stripboek De Historie van het Wereldkampioenschap Voetbal 1930-1978. Als kind tientallen keren herlezen totdat ik elk plaatje uit mijn hoofd kende. Prachtige plaatjes die vaak archetypische situaties uit het voetbal afbeelden. Bovenstaande is zeer belangrijk omdat het een situatie weergeeft die zelden meer voorkomt: de trainer die toegeeft aan verandering omdat het nodig, is in plaats van koppig het eigen idee te volgen. Goed, als Beckenbauer iets suggereert luister je, maar wat zou ik toch graag zien dat Del Bosque zo'n moment van bezinning doormaakt. Gaat niet gebeuren, helaas. Spanje gaat dit toernooi gegarandeerd ten onder aan zijn conservatisme, misschien morgen al. En tweede vraag die mij de laatste dagen bezighoudt: denken trainers die voetballer zijn geweest vanuit hun eigen positie als voetballer? Toch frappant dat Aragonés een aanvallend ingestelde middenvelder was en Del Bosque een controlerende middenvelder. Zou het dan toch zo eenvoudig zijn?

woensdag 23 juni 2010

Een persoon moet opgelucht zijn

Als ik even mijn Real Madrid pet opzet: wat een geluk dat Domenech Benzema niet mee heeft genomen naar het WK. Belachelijk beslissing vooraf. Maar nu wordt die toch al gevoelige jongen ten minste niet meegesleurd in de draaikolk van ellende die Les Bleus afgelopen week heeft geteisterd.

maandag 21 juni 2010

Spanje - Honduras 2-0

Bijna net zo saai en lethargisch als Nederland. Het is dat passes bij Spanje wat makkelijker aankomen maar alweer een elftal dat na een uur spelen stuk lijkt. Vooraf kneep ik hem toch even omdat je toch nooit weet hoe Spanje wedstrijden weet te verknallen maar Honduras is zo slecht daar kan je welhaast niet niet van winnen. Daarom was de opstelling van te voren ook om met je hoofd tegen aan muur aan te rennen. Del Bosque is net zo'n laffe risicomanager als Van Marwijk met hun irritante voorliefde voor verdedigende middenvelders. Opstelling sloeg nergens op met Busquets, met Xavi als een soort 10, met Villa als een soort vleugelspits en Navas in plaats van Silva. Navas speelde zoals dat in Spanje heet een tostón van een wedstrijd. De gevierde super vleugelaanvaller kwam bijna nooit zijn man voorbij, zijn voorzetten waren onnauwkeurig en toch mocht hij de negentig minuten volmaken. Ik zie het niet zo in hem zitten, doet me teveel denken aan de ouderwetse Spaanse pingelaar, niet een voetballer uit de 21ste eeuw. Verder maakt het voor het spel niet uit, de bal ging lekker rond maar het is verbazingwekkend dat Spanje iets van 80 kansen nodig heeft om twee keer te scoren. Weet niet wat er precies aan de hand is maar de echte geest is er nog niet. En dan ben ik toch een beetje jaloers op Portugal dat vanmiddag fijn modern voetbal liet zien: snel, effectief en mooi.

zondag 20 juni 2010

Estheticisme en het alternatief


Wat nu te denken van Oranje in zijn zakelijke fase? Misschien is het nog te vroeg om conclusies te trekken. Of speelvreugde definitief is ingeruild voor succes. En die zakelijkheid kan alleen maar succes hebben wanneer de wereldtitel gewonnen wordt, iets minder is voor deze manier van voetballen falen. Het doet me weer eens mijmeren over het Nederlands estheticisme, over Nederland en kunst, wat is schoonheid voor de polderbewoner? Ik denk dat uitzonderingen als de schilders van de Gouden Eeuw, Couperus, Viktor & Rolf daargelaten er toch een voorliefde bestaat voor een technologische schoonheid, met als favoriete uiting de technologische schoonheid ingebed in het landschap. Als ik me goed herinner is dat ook een belangrijk punt in Brilliant Orange. Totaal Voetbal als een functionele esthetiek van lijnen en bewegingen gedreven door techniek. De vergissing die er ooit is ingeslopen is dat zulke schoonheid te vergelijken is met de schilder die een losstaand kunstwerk produceert, op een gegeven moment verstrekt door het idee dat winnen misschien niet zo belangrijk is. Dat probleem met winnen is niet inherent aan het voetbalidee maar meer een sociopsychologisch probleem waar Oranje elftallen mee hebben geworsteld (waarschijnlijk omdat de professionalisering van het voetbal als instituut vrij laat heeft plaatsgevonden.)

Is het niet zo dat Italië, in vrijwel alles op een meer klassieke manier geïnteresseerd in schoonheid, het Nederlandse ethos van mooi voetballen zou moeten uitdragen? Dit is overduidelijk niet het geval en dus moeten we concluderen dat voetbal niet automatisch een continuüm vormt met kunst (of nationale esthetische voorkeuren.) Veeleer lijkt de manier van voetballen een spiegel van de sociopolitieke constellatie (ik zou bijna zeggen, Gestalt) van een land. Dan hoeft ook niet te verbazen waarom Italië en Duitsland verreweg de meest succesvolle voetballanden van Europa zijn. Zoiets als de blinde wil-tot-winnen (wat Nederland, Frankrijk, Engeland en Spanje missen) is een element dat is overgebleven uit…het fascisme.

Waarmee ik niet wil zeggen dat braveriken als Podolski of Pirlo nazi’s zijn (okay, Buffon wel) of zelfs fascistisch voetballen (dat zijn gewelddadige teams in de traditie van Estudiantes) maar dat een grondgedachte in bepaalde maatschappelijke structuren (bijvoorbeeld sport) is blijven bestaan of zo je wilt gesublimeerd. Italië is succesvol wanneer zij die wil weten te vangen in een bepaald team waarbij alle archetypen aanwezig zijn: de stoïcijnse keeper (Zoff, Buffon), de elegante maar harde verdedigers (Facchetti, Scirea, Cannavaro), de briljante nummer 10 (Rivera, Antognoni, Totti) en de goaltjesdief (Boninsegna, Rossi). Ik vermoed dat deze archetypen niet in balans zijn bij het huidige Italië en dat ze hierdoor niet ver zullen komen dit toernooi. Oranje kent die afhankelijkheid van archetypen niet maar ik betwijfel of de nieuwe zakelijkheid (als deze gewild is en niet het product van gewoon slecht spel) beklijft.

Vrijwel automatisch dringt de vraag zich dan op: is dit PVV-voetbal? Zeg maar slecht uitgevoerd fascisme. Klein, introvert, zonder esthetische gedachte, middelmatig ploeteren tegen de buitenwereld. Ze missen gelukkig die stompzinnige woede, de paranoia en zijn zo doodgegooid met mediatraining dat in een neutrale nietszeggendheid nooit meer een vijandsbeeld kan worden gezocht in die media zelf, noch media daarvoor kunnen worden gebruikt. Anders zou ik wedstrijden van Oranje meteen mijden, al moet ik bekennen dat geen Oranje-eftal mij zo weinig enthousiasmeert als het huidige. Misschien krijgt elk land dan toch het nationale elftal dat het verdient, al denk ik dat de hand van de coach uiteindelijk het zwaarst weegt. De saaie, volstrekt visieloze degelijkheid van Van Marwijk maakt het verschil met het soms elektrificerende, altijd onvoorspelbare spel van gesloten kosmopoliet Van Basten. De rehabilitatie van de laatste zal niet lang op zich laten wachten.

zaterdag 19 juni 2010

Nederland - Japan 1-0

Valt weinig over te zeggen, omdat er in 90 minuten bijna niets gebeurde. Er werd wat rondgetikt, een speler struikelde hier en daar, er werd veel teruggespeeld op Stekelenburg, tot ver in de wedstrijd geen noemenswaardige kansen, laag tempo, weinig wil-tot-winnen en een raar doelpunt. Oranje moet duidelijk nog in het toernooi groeien al vraag ik me af of het met dit elftal moet. De tactiek is niet goed maar Van Marwijk lijkt me niet het type dat ook maar droomt van een aanpassing in die zin, terwijl het duidelijk is dat Nederland net als andere landen die willen voetballen met een verdedigende middenvelder teveel speelt. Zes man achter de bal tegen minder tegenstanders is totaal overbodig als je vleugelverdedigers niet opstomen als Maicon (want dat is toch de theorie erachter.) Maar bij Oranje is wat dat betreft een beetje hetzelfde aan de hand als bij Spanje, Van Bommel is slecht in het pure verdedigen en De Jong kan niet zo goed voetballen, die twee moeten elkaar dus "complementeren". Als een van de 15 miljoen bondscoaches zou ik daar met De Zeeuw spelen die beide dingen goed kan. Maar dat is natuurlijk pure fantasie.

Over de invulling van dat onveranderbare systeem is meer te zeggen. Van Persie overtuigd totaal niet als spits. Vond het al een rare vondst, want het blijft toch meer een vleugelspeler (hoogstens een schaduwspits). De drie achter de spits hebben op het moment weinig chemie. Kuyt doet zijn brave draafding maar moet eigenlijk meteen plaatsmaken voor Robben. Nadat deze na 35 minuten spelen weer geblesseerd raakt moet een tweede scenario klaarliggen. Heel bescheiden zou ik voorstellen Huntelaar in de spits te laten spelen en Van Persie weer rechts zijn acties laten maken. Van der Vaart toch achter de spits en Sneijder meer als middenvelder laten spelen.

Maar goed het blijft dagdromen na een slechte, en gevaarlijker, spanningsloze wedstrijd, in de volgende ronde staat natuurlijk precies hetzelfde elftal aan de aftrap. Makkelijke prognose: Oranje ligt er in de kwartfinale uit.

donderdag 17 juni 2010

De dag erna

De wedstrijd van Spanje heeft me eerlijk gezegd in een nare mentale toestand gelanceerd. Het gevoel is teruggekeerd dat leek uitgebannen. Precies dat gevoel dat alleen Spanje kan produceren, machteloos verliezen. Altijd furieus aanvallen na een domme, al dan niet onrechtvaardige, achterstand en dan niets meer goed doen. Een fenomeen dat in extremis opbloeide tijdens het WK 1982 en vervolgens met enige regelmaat terugkeerde. Een verschrikkelijk gevoel, zeker voor iemand die eigenlijk niet in geluk gelooft. Geluk bestaat waarschijnlijk niet, maar pech hoogstwaarschijnlijk wel, met een bizar hoge concentratie rond het Spaanse elftal (wie slim is moet natuurlijk pech uitbannen door wilskracht, Aragonés nu commentator bij Al-Jazera heeft zich laten ontvallen dat Spanje gisteren met een verkeerde mentaliteit het veld inging.)

Een rondje kranten laat zien dat in Spanje nu, dus te laat, de discussie oplaait over het systeem. Dat waar het over had moeten gaan in plaats van wie de derde keeper zou zijn. Want 4-5-1 met twee controlerende middenvelders tegen Zwitserland is hoe je het went of keert spelen als een "klein elftal", pak hem beet Griekenland.
Het is duidelijk dat Spanje met twee echte aanvallers moet spelen en Del Bosque wacht een Salomonsoordeel wat betreft Busquets/Xabi Alonso. Beide zijn, in hun positieve en negatieve aspecten, zo met elkaar verbonden dat het beste is om ze allebei op te offeren voor één speler, in dit geval Javier Martínez. Alleen zo'n omzetting (vergelijkbaar met West-Duitsland 1974 na een teleurstellende eerste ronde) gaat dit WK voor Spanje nog redden.

woensdag 16 juni 2010

Sevilla 1982 nagespeeld

Briljant en vervreemdend.

Refait from Pied La Biche on Vimeo.

Spanje - Zwitserland 0-1

Heb de eerste helft niet kunnen zien (ouderlijke verplichtingen, in de toekomst mag ik er vast dank voor oogsten.) Zat net op de bank of er viel een doelpunt zoals alleen Spanje die tegen kan krijgen. Elke verschrikkelijke stuiter, elke vallende speler precies zo dat hij er bijna in valt. Gelijkmaker had natuurlijk moeten vallen, zeker bij dat schot van Xabi Alonso maar ik vond Villa en Torres er een beetje verloren bij lopen. Hitzfeld had natuurlijk Barça - Inter gezien en met het fysiek van de Zwitsers bleven ze goed overeind.

Tegen Honduras moet gewonnen worden anders is het scenario '98. En het ziet er niet zo goed uit. Iniesta die geblesseerd uitvalt, Torres die net terugkeert van een blessure, Villa die hoogstwaarschijnlijk in een vormcrisis zit. Dat 4-5-1 systeem. Somberheid troef.

dinsdag 15 juni 2010

Collectief WK blog

Minus the Shooting, zo te zien een intrigerende gooi naar een Engelstalig collectief WK-blog. Wel rekening houden met Anglo-centrische jeremiades (die dit jaar nog langer zullen worden, hoho.)

Las er ook, met Spanje morgen aan de aftrap, een ontnuchterend feit: geen enkel Europees land is buiten Europa ooit wereldkampioen geworden. Nou, dan ga ik mijn Rood-geel-rode afro maar weer eens inpakken.

Oh gij azuur mysterie!


Gisteren met veel plezier Italië - Paraguay (1-1) gezien. Ik kijk toch altijd graag naar de Italianen en breek vervolgens mijn hoofd over de vraag of ik eigenlijk wil dat ver komen of dat ze er zo snel mogelijk uitgeknikkerd worden voordat ze Nederland of Spanje (twee landen die allergisch lijken voor het Italiaanse voetbal) dwarszitten. Italië miste gisteren net als Nederland ook lange tijd venijn maar daarvoor in de plaats leken ze voor het eerst eens echt te voetballen. Mag ook wel als je op het middenveld het prachtige duo De Rossi - Montolivio hebt rondlopen en de echte houthakkers thuis of op de bank zitten.

Waarschijlijk dat wanneer Pirlo erbij komt het iets strakker wordt want het is duidelijk dat Italië, zoals het er nu uitziet, iets mist. Er zitten ondanks de schoonmaak van Lippi nog een paar net-niet figuren tussen (nog steeds Zambrotta, Gilardino heb ik mijn twijfels over, Camoranesi als noodoplossing). Een echte figura ontbreekt. Aan de andere kant, zonder zo'n ster heeft Italië nu bijna iets nederigs en misschien dat daar juist nieuwe kracht uit geput kan worden. Het laatste kwartier ging men gewoon op zoek naar de winst in plaats van ouderwets het gelijke spel veilig te stellen. Dat zag er opeens heel radicaal uit.

maandag 14 juni 2010

Nederland - Denemarken 2-0

Ingecalculeerde overwinning. Maar bedacht ik me opeens op de wedstrijddag "is dat wel zo terecht?" Niet helemaal, want het werd een moeizame wedstrijd tegen de Denen die goed gegroepeerd speelden en het ook niet echt moeilijk werd gemaakt. Ik miste bij Oranje venijn. Niet van het Boulahrouz-soort, nee, meer een drive in aanvallend opzicht. Het aanvalsspel oogde gezapig, Van der Vaart leek niet meer op de dynamische speler van Real Madrid en liep weer ouderwets als een hobbelpaard maar de grote tegenvallers waren toch Van Persie en Sneijder. Met name de eerste oogde ongeconcentreerd. Over het algemeen was de passing beneden maat, juist wat secuur combinatievoetbal had tegen zo'n tegenstander een veel rustigere middag opgeleverd. Alle details zullen ongetwijfeld de komende dagen tot in den treuren worden geanalyseerd maar erg hoopvol stelt deze wedstrijd niet. Eens kijken of Robben wat leven brengt in dit wat bangige elftal.

donderdag 10 juni 2010

Nog één dag

Zo die verkiezingen zitten er weer op zodat ik me als zeer geïnteresseerde buitenstaander weer kan richten op: futbol. Bij Spanje is het toch gebeurd, de blessure op het laatste moment, al schijnt de kwetsuur van Iniesta mee te vallen en zijn er genoeg mogelijkheden op die positie. Gewoon een middenvelder? Cesc. Iets meer pingelaar erbij? Navas. Gewoon weer 4-4-2? Torres in de spits. Kortom die kunnen we een wedstrijd missen. Later in het toernooi is het essentieel dat hij erbij is maar tegenwoordig is hij toch Robbens meest serieuze concurrent voor de bijnaam Man van Glas.

Ondertussen komt Xavi met een hilarisch voorstel, als Spanje wereldkampioen wordt verft hij zijn haar in de kleuren van de Spaanse vlag. Mooi gebaar om de regionalistische spanningen te relativeren (al zijn er in het commentaar zuurbekjes die al weer boos zijn.)

Besprak de laatste wedstrijd van Spanje nog met mijn vader, niks Brazilië 1982, hij had sinds het Frankrijk van Platini niet zulk mooi en snel voetbal gezien. En dat is natuurlijk een mooi excuus voor een youtubeje (met commentaar van Evert Ten Napel nog wel):

woensdag 9 juni 2010

¿España que pasa?


Gisteren een klein stuk van de generale repetitie van Spanje gezien tegen Polen (6-0) en dat was genoeg om mij tijdelijk gerust te stellen. Met bijna de basiself (zonder Ramos en Torres) zag het er ouderwets goed en geïnspireerd uit. Maar fluisterde een stem in mijn hoofd, "Brazilië 1982." Dat is Spanje op het moment en ik heb voor vrouwlief een voetbalpool ingevuld waarin een van de conclusie was dat Spanje in de kwartfinales (mocht het zo ver komen) Italië kan tegenkomen. De kenner met historisch besef weet genoeg. En anders helpt dit:

De selectie zelf maak ik mee geen zorgen meer over, de sfeer ziet er goed uit, de "controverses" lijken bezworen. Nee, waar ik me de laatste tijd over verbaas is de Spaanse voetbalfan. Dat is in Nederland onvoorstelbaar. Ik dacht en hoopte dat na het behalen van het Europese kampioenschap er wat scheidslijnen waren geslecht maar niets blijkt minder waar. Nu zijn er nog genoeg Catalanen en Basken die uit een soort traditie een hekel hebben aan het Spaanse elftal (Herman Koch kan wel droog vertellen over zijn Spaanse zwager die bij voorkeur reist als het nationale elftal speelt). Goed, dat soort provincialisme heb ik nooit zo'n hoge pet van op gehad. Maar er lijken verschuivingen aan de gang. Onder culés (fans van Barça) is het in de mode om toch maar voor Spanje te zijn omdat er veel spelers van Barça in spelen waardoor a) Real fans kunnen worden gesard b) via een dialectische dwaalweg kan worden gepleit voor een Catalaans "nationaal" elftal.

Laat ze lekker. Wat mij veel meer stoort is dat veel Real Madrid fans, vooral van het rechtse soort, meegaat in dit spel en zijn handen aftrekt van Spanje onder het mom van "Real Madrid is het enige wat telt" of "het tik-tak spel van de Catalaanse dwergen verveelt me". En sommigen kunnen bovendien bondscoach Del Bosque niet uitstaan. Weet nooit waarom, toch de man die twee ECI's won, al vermoed ik dat een progressieve politieke voorkeur een factor is. Kortom, kinderachtig gedrag. Ongetwijfeld staan ook deze figuren op de eerste rij te hossen mocht Spanje ver komen in het toernooi. Ik ga zoals de normale Spaanse voetballiefhebber eens ongegeneerd genieten van Xavi, Iniesta & co.

woensdag 2 juni 2010

WK voorbeschouwing


Ik zit er maar tegen aan te hikken. Waarschijnlijk omdat ik het nog niet “voel”. Maar ik moet er toch aan geloven want er dient iets worden uitsproken, dit is waar het blog naar toe heeft gewerkt. De laatste fase. Het orakel van Sporenburg zal spreken.

Ik vrees allereerst een anticlimax. Doe ik al elke editie sinds 1990. Veel slecht voetbal, arbitrale missers en dan een finale Brazilië – Duitsland. Heb het toernooischema niet goed bestudeerd maar ik ga er gewoonweg vanuit dat Duitsland weer de weg vrij heeft richting halve finale, met ongetwijfeld gastland Zuid-Afrika ergens in de kwartfinale terwijl de rest van de favorieten elkaar het leven zuur maken. Duitsland kan er niks van, kan het al jaren niet en toch zijn ze weer een van de favorieten voor mij.

Andere favoriet. Italië. Hoor je te weinig over. Dat is goed nieuws voor de regerend wereldkampioen (dat zou je bijna vergeten.) Lippi heeft allerlei oudgedienden (Totti, Del Piero, Toni) thuisgelaten. Slimme zet. En ze hebben altijd het voordeel dat ze niet goed hoeven te spelen. Aan de andere kant, statistisch gezien is de kans op een herhalende titel erg klein.

Brazilië. Bijna onvermijdelijk finalemateriaal. Degelijkheid troef en met Kaká, Robinho, Pato voorin genoeg voetballend vermogen. Misschien dat de afwezigheid van een echte killerspits (Luis Fabiano is goed maar niet wereldtop) ze parten gaat spelen. Maar dan hebben ze altijd de Nike/FIFA/arbiter maffia achter zich om ze over een dood punt heen te helpen. Sorry, na het WK van 2002 ben ik ondergedompeld in cynisme.

Dan drie outsiders (waaronder de twee persoonlijke favorieten.) Engeland, waar ik zelf niet zo’n goed zicht op heb, maar Capello is een vakman die bepaalde veranderingen heeft doorgevoerd. Ik twijfel vooral over de fysieke gesteldheid van bepaalde spelers. Als Rooney terugvalt in zijn blessure is het vrijwel zeker over en uit.

Spanje. Zag ik tot een half jaar geleden fluitend wereldkampioen worden. Maar ik begin nu te twijfelen. Een aantal redenen. Del Bosque, wil eigenlijk 4-5-1 spelen met twee verdedigen ingestelde middenvelders (Xabi Alonso en Busquets). Ik vertrouw die speelwijze niet helemaal. Nu Torres toch op tijd fit is voor het WK zal hij wel moeten spelen, dus een terugkeer naar het vertrouwde 4-4-2 van het EK met een verdedigende middenvelder minder lijkt onvermijdelijk. Maar wie? De iets betere balafpakker Busquets of de betere voetballende Xabi Alonso? Daar had Senna dus moeten spelen maar die is niet meegenomen en ik vrees dat het Spanje in de knock-out fase wel eens zou kunnen opbreken. Bovendien is er de laatste weken in de pers, langs voorspelbare breuklijnen, onrust gegenereerd over de vraag wie de keeper moet zijn. Casillas was eigenlijk onbetwist, want aanvoerder en allang tot legende uitgeroepen. Maar hij heeft het afgelopen seizoen wat blunders begaan en Valdes (u weet wel, losse handjes van Barça) heeft een topseizoen gehad. Dus discussie die voor onnodige onrust zorgt want Casillas gaat toch wel keepen maar ik zie het gelijk het geval Senna als een slecht voorteken. Voetballen kunnen ze beter dan welk team dan ook op het moment maar in de tweede ronde zullen ze meteen aan de bak moeten tegen Brazilië of Portugal. Cruciale wedstrijd, als ze die winnen ligt de weg naar een finale open. Maar ergens vermoed ik dat dit het Spaanse equivalent van 1990 wordt ten opzichte van 1988 (van Oranje welteverstaan en bovendien doen winnaars van het EK zelden goed op het WK dat volgt.)

Blijft natuurlijk over Nederland. Co Adriaanse antwoordde laatst in Kijken in de Ziel op de vraag of Nederland wereldkampioen wordt: “Nooit.” Moest er wel om lachen, want ergens vermoed je toch dat hij gelijk heeft. Maar laten we wel wezen, iets van tien centimeter hebben Nederland ooit van dat kampioenschap afgehouden. Als ik even echt orakel moet ik pessimistisch zijn en gewoon openbaren dat Oranje er in de kwartfinale uit vliegt. Natuurlijk is er de vorm van de dag, de tegenstander, mazzel, blinde scheidsrechters of “het groeien op een toernooi” maar zelfs een aantal van die ongrijpbare factoren kunnen, zoals we op het vorige EK zagen, opeens veranderen. Om het op wat minder vage zaken te gooien: de verdediging van Oranje is gewoonweg niet goed genoeg om wereldkampioen te worden. Een linie daarvoor heb je Van Bommel die als het niveau te hoog wordt zijn verdedigende taken niet aan kan. Zelfs het opstellen van de Grote Vier gaat dat niet compenseren en de kans lijkt erg klein dat de Grote Vier gaan spelen, omdat blije draver Kuijt zal moeten meeverdedigen (op zich een wijs doch conservatief besluit.) En men weet het, tegenwoordig is de sfeer voor een toernooi veel bedeesder dan circa 1990. Met uitzondering van De Snor die roept dat je met Grote Vier zomaar kampioen kan worden, maar daar spreekt iemand die heel graag veel voetbalblaadjes wil verkopen deze maand.

dinsdag 1 juni 2010

Real Madrid shirt seizoen 2010-2011

Het is weer die tijd van het jaar. Nieuwe shirt tijd. Niet dat ik er ooit over denk om er een te kopen (die van 1999-2000 ben ik tevreden mee) maar het is wel handig nu ik zit te broeden op de Grote WK voorbeschouwing. Gezellig tafereel maar je ziet hier niet zo goed dat er reflecterende stralen uit het schild van Real komen. Real Madrid al centrum van het zonnestelsel, kan ik het mee eens zijn, maar de purist in mij laat het hoofd weer hangen. Zo erg als die niet doorgetrokken Adidas-strepen is het dan weer niet. Doe strepen of doe geen strepen maar niet dit gehannes. Real Madrid zou natuurlijk zonder strepen en reclame moeten spelen maar dat verkoopt helaas geen shirts. Ook een detail dat al de nodige speculatie genereert: iemand is afwezig op de bovenstaande foto.

Liep door de stad en zag daar het nieuw uitshirt van Ajax. Iemand moet bij Adidas fluorescerende stof hebben herontdekt want die gele letters en strepen zijn wel erg handig als je 's nachts terugfietst van de Arena. Kortom, lelijk.

edit: om op de "afwezige" terug te komen. Zo ridicuul is de paranoia van de voetbalpers in Madrid dat er welhaast paniek is uitgebroken omdat De Bult niet in onderstaande reclame meespeelt (behalve bij het juichen, dat waar hij al zes jaar in excelleert):

vrijdag 28 mei 2010

Tegendraadse opinie


Why are Barcelona so annoying?

(En het is eigenlijk maar een witty introductie...je kan nog veel dieper gaan natuurlijk. Maar dit is genoeg voor kilometers boos commentaar.)

donderdag 27 mei 2010

Mourinho komt orde op zaken zetten

Weet nog heel goed wanneer Mourinho me voor het eerst opviel. Robson moest bij een wedstrijd van Barça verstek laten gaan en toen de wedstrijd voorbij was liep er een zeer elegante man peinzend, welhaast verdwaald, over het veld. Toen ik daarna mijn vader sprak vroeg ik hem "wie is die gast die laatst bij Barcelona de leiding had?" Mourinho dus, inmiddels is een introductie niet meer nodig.

Gisteren werd officieel bekend gemaakt wat al weken in de lucht hing, Mourinho is de nieuwe trainer van Real Madrid (ongeveer ook de enige trainer die nog niet bij Real heeft gewerkt.) En dat voelt goed, ooit zou het er toch van komen en op dit moment is het van het grootste belang. Real weet niet goed uit een zelfgecreëerd doolhof te ontsnappen. Er is weinig discipline, het voetbal is wispelturig, bepaalde spelers renderen beneden verwachting, er worden machtspelletjes gespeeld door de twee veteranen en hun persvrienden, de journalisten stoken sowieso teveel onrust en Barça heeft zich de rol van eeuwige good guy toegeëigend. Daar moet de Portugees een einde aan maken. Gezien zijn staat van dienst en manier van werken zal hem dat lukken ook.

Ideaal plan? En toch leek een meerderheid van de supporters bepaald niet enthousiast over zijn aanstelling. Een deel wilde Pellegrini aanhouden en een ander deel stoort zich aan de negatieve speelwijze van Mourinho. Maar ik las net de commentaren op het interview dat Mourinho gaf voor AS en het lijkt erop dat hij in een sessie met heldere ideeën en een nederige houding al de twijfelaars aan zijn kant heeft gekregen. En Real heeft inderdaad een gedisciplineerd collectief nodig dat zichzelf hoge doelen stelt. Het zal harder moeten trainen, de trainingen zullen meestal besloten zijn, contacten met de pers worden gereguleerd en het eerste slachtoffer zal cultfiguur Guti zijn. Een frisse wind, iedereen haalt opgelucht adem.

Om er echter een revolutie van te maken moet eerst nog het Kadaver vertrekken, iets waar de club al afgelopen vrijdag met hem over heeft gesproken. Maar die geeft zich niet zo snel gewonnen en wil pas na het WK een beslissing nemen (hoopt hij op blessures van concurrenten?)
Jammer, zijn rol zal sowieso zijn uitgespeeld maar uit voorzorg kan je hem beter helemaal elimineren. Als dat lukt is Real Madrid binnen de kortste keren niet te stoppen.

Ik maak me geen zorgen over de negatieve faam van Mourinho. Hij is veel meer een kameleon die zich aanpast aan de club en er zo het beste uithaalt. Inter speelde zo omdat het al sinds mensenheugenis defensief speelt, alleen nu veel effectiever. Chelsea speelde op zijn best prachtig direct voetbal en zo zal Real zichzelf sterker en mooier in de spiegel herkennen. Bonussen zijn dat irritante journalisten het lastig zullen krijgen en natuurlijk dat ze bij Barça allergisch voor de man zijn. Hij is toch iemand die zelfs een schijnbaar oneindig kalme Rijkaard tot handtastelijkheden wist te verleiden (over het lamentabele gedrag van de club bij de return van halve finale Champions League zullen we het deze keer maar niet meer hebben.)

De bedoeling is dat hij voor vier jaar tekent. Lijkt me een prima periode, hopelijk met zo'n hoog afkoopbedrag dat hij niet is te ontslaan. Denk alleen dat hij na twee jaar, zeker wanneer Real de tiende ECI wint, weer vertrokken is om ergens anders orde uit chaos te scheppen. Maar je kan altijd dromen van een trainer voor een echt lange periode.

dinsdag 25 mei 2010

TV tip: relaxte trainers

Vandaag het eerste deel van de nieuwe serie Kijken in de Ziel, dit keer over voetbaltrainers, gezien (Ned.2 21:20). Dat was weer eens een keer interessante televisie. Gewoon voetbaltrainers die over hun vak praten zonder dat hijgerige sfeertje wat normaal rond voetbal-op-tv hangt. Viel me weer op hoe sympathiek Co Adriaanse backstage is, Van Gaal die ook veel rustiger is in zo'n situatie (een dialoog zonder voetbaljournalist) en zinnige dingen zegt. Geen grote verrassingen maar gewoon trainers die je hoort praten over hun vak, aan de hand van vragen die je zelf waarschijnlijk al jaren stelt.

Interessant dat Cruijff, Van Basten en Advocaat niet wilden meewerken. Toch psychisch/mentaal degenen die het meest te verbergen hebben (of zoals het laatste geval gewoon paranoïde is.) Alhoewel ik me afvraag of er uit warhoofd Cruijff nog eigenlijk wel wat zinnigs is te krijgen dat niet over hogere tactiek handelt. Dus het is wel goed zo.

zondag 23 mei 2010

Inter kampioen



Ik lees in sommige commentaren op het internerd dat de finale van gisteren saai en slecht was. Die verwachting had ik dus uitgesproken maar ik vond het alles behalve slecht. Mooi uitgevoerd Italiaanse finalevoetbal-zonder-Italianen met twee prachtige doelpunten van Milito, oh even dat inhouden en dan schieten bij het eerste doelpunt, de slepende passeerbeweging bij de tweede vervolgens meteen inschieten. Bayern kon er niet veel tegenover stellen en het werd duidelijk dat ze eigenlijk niets te zoeken hadden in de finale. Na afloop was er weer de gebruikelijk Van Gaal loserpraat over "meer balbezit en reactievoetbal" maar daar trapt hopelijk niemand meer in.

Het is een welhaast een taboeonderwerp wanneer je met mensen over voetbal praat maar Van Bommel zag er bij beide doelpunten niet zo best uit, met overigens fouten die hij al vaker maakte in cruciale wedstrijden. Gaat Oranje op het WK ook weer opbreken, verraad ik nu alvast.

Wat me verder opviel: die sneue gezichten in de studio onder leiding van Zonnebank Jack en het alweer niet zo onpartijdige commentaar. Wat wilde men toch graag dat Van Gaal zou winnen. Is dat nou plaatsvervangende nationalistische glorie? Of gewoon antipathie voor de persoon Mourinho (kom ik binnenkort op terug, een fabelachtig persoon/trainer), het Italiaanse voetbal in het algemeen of het slecht verwerken van de uitschakeling van Barça? Ze lieten zich in ieder geval weer erg kennen bij de NOS door hun napraatje te beginnen met beelden van de onbestrafte handsbal van Maicon in plaats van met de doelpunten van de Argentijnse geweldenaar.

Eind goed, al goed. Inter kampioen met ongrijpbaar Mourinho-voetbal. Bayern met vier verloren finales al richting de vijf missers van Juventus (en ook niet voorbij de vier bekers van Ajax, zo ben ik ook weer.) Volgende week wordt het heel leuk met veel nieuws uit Madrid.

vrijdag 21 mei 2010

Voorbeschouwing Champions League finale

Ik zal het kort houden. Slechte wedstrijd. Inter wint in de verlenging met 1-0. En dat is mooi want Bayern München heeft al vier keer onterecht die beker gewonnen.

Dit keer ga ik niet over Saint-Etienne (1976) of Atlético Madrid (1974) zeuren, nu even herinneren hoe Leeds United in 1975 werd beroofd (toch wel van het kaliber Zuid-Korea - Spanje 2002).

Vooravond van een revolutie

Mooi hoor, met de finale van de Champions League als achtergrond, een van de hoofdpersonages aanwezig, gonst het van de geruchten, een revolutie lijkt aanstaande.

donderdag 20 mei 2010

Voor Facchetti dan maar...


Ach, met de Champions League finale van zaterdag voor de boeg (ben ik nu een purist als ik walg van een finale op die dag? Net alsof de Tour op een dinsdagochtend in Parijs eindigt, de Wimbledon finale op woensdagmiddag wordt afgehandeld?) zat ik te neuzen in de Wereld Wijde Schoenendoes en kwam erachter dat Giacinto Facchetti vorig jaar is overleden, pilaar van het grote Inter circa 1964-65. Nou moet Inter helemaal winnen. Ik weet niet, als ik naar die foto kijk denk ik toch: daar staat een man (met net die juiste zweem van melancholie.)

Volgende gedachte: wat zijn voetballers tegenwoordig eigenlijk stijlloze eikels.

Selectie Spanje bekend

Del Bosque heeft vandaag de definitieve selectie van Spanje voor het WK bekend gemaakt. Allemaal goede spelers natuurlijk. Was verrast door het niet meenemen van Senna, ook al is het rationeel te begrijpen (veel geblesseerd geweest, niet in vorm, in de 30) voelt het niet goed. Hij was toch de verborgen held van EK. Helpt ook niet dat het zo'n goedzak is in tegenstelling tot zijn capabele vervanger De Schreeuw (Busquets). Het is dat ik niet zo van het Spaanse bijgeloof ben maar ergens ontwaar ik het gevoel van een verlies van een talisman.

Ook Cazorla en Guïza gaan niet mee, altijd handige spelers maar ook met prima stand-ins zoals nu blijkt. Je kan daar blijven selecteren. Wel weer sympathiek is dat Javi Martínez van Athletic Bilbao (die overigens steeds vaker met Real Madrid wordt geassocieerd.)

woensdag 19 mei 2010

Geld moet rollen

Het ziet er naar uit dat Laporta, binnenkort president af, Barça nog heeft verblijd met een laatste cadeau, David Villa. Goede aankoop natuurlijk want perfecte afmaker. Maar niet zonder consequenties voor Ibrahimovic, minstens twee keer zo duur en moeilijk zonder verlies te verkopen (ik zie hem niet zo als bankzitter.) En kan het dan nu ook afgelopen zijn met dat "Barça leidt op, Real koopt" cliché?

Over geld gesproken, Forbes heeft een tijd geleden zijn jaarlijkse lijst van meest waardevolle sportmerken gepubliceerd. Zag een paar interessante dingen langskomen zoals EA Sports (de makers van computergames) dat inmiddels het achtste, zeg maar algemene, sportmerk is (Nike soeverein op 1). De Superbowl is wat betreft evenement meer waard dan de Olympische Zomerspelen en het WK. De clubs geeft een top-3 van 1. Manchester United 2. New York Yankees 3. Real Madrid (Forbes merkt op dat Real de meest waardevolle tv-deal van alle clubs ter wereld heeft, een idioot hoog bedrag dat de financiën ook wat meer in perspectief zet en tegelijkertijd duidelijk maakt waarom de Spaanse competitie nooit meer de oude zal zijn.)

dinsdag 18 mei 2010

Conclusie La Liga 2009-2010

Madridistas houden van voetbal maar ze lijken nog meer te houden van praten over voetbal. Mijn hemel, het laatste fluitsignaal heeft nog niet geklonken of men is druk aan het discussiëren over wat er allemaal moet veranderen. En dat spitst zich vooral toe op de vraag wie de nieuwe trainer moet worden. Ja, ja, Pellegrini gaat ontslagen worden en de favoriet om hem op te volgen is natuurlijk Mourinho. Pellegrini kom ik nog op terug.

Nu eerst de Spaanse competitie globaal. Oppervlakkig gezien spannend tot de laatste speelronde, maar eigenlijk was allang duidelijk dat Barcelona kampioen zou worden. Velen zagen het na de 0-2 in Bernabéu, anderen iets eerder. Real Madrid is vrij goed in keeping up appearances maar als het puntje bij paaltje kwam heeft de club het laten afweten, waar Barça altijd kan terugvallen op structuren. Wat mij tegenviel is dat de competitie een verhaal van Twee Giganten is geworden, het verschil met de subtop is verontrustend groot en op deze manier zie ik voorlopig niet een andere club dan deze twee kampioen worden (dat wat juist een tijd zo leuk was in Spanje.) Het falen van Sevilla toen het op de top van zijn kunnen bevond (drie jaar geleden) wordt nog traumatisch.

Ik zie ook niet zo snel een oplossing. Ik heb Valencia werkelijk fantastische wedstrijden zien spelen maar een week daarna onbegrijpelijk puntverlies zien leiden. En ik vermoed dat elke club in de Primera División een aantal geweldige wedstrijden in zich heeft maar op een of andere manier niet tot reeksen komt. Ik kan alleen maar gissen naar de redenen. Misschien is het zo eenvoudig dat Messi en Cristiano het verschil maken op momenten wanneer het nodig is. Aan de andere kant zie ik vaak dat clubs de pretentie missen om het Barça en Real voetballend moeilijk te maken. Soms is er een trainer die een formule vindt maar de meerderheid van de wedstrijden bestaan uit het verdedigen met tien man rond het strafschopgebied en hopen dat er geen rare penalty's worden verzonnen (Barça) of het ouderwetse "we proberen de sterspeler de wedstrijd uit te schoppen" recept (Real Madrid.) Tegen Barcelona laten veel trainers alvast spelers op de bank rusten voor wedstrijden waar ze wel een kans maken.

Over Barça kan ik verder weinig melden, die doen het meeste wel goed en kunnen zich dure miskopen (Chygrynskiy) en dreigende miskopen (Ibrahimovic) permitteren. Misschien dat er wat barsten in het bolwerk kunnen ontstaan met het naderende afscheid van Puyol, het ouder worden van Xavi, de blessuregevoeligheid van Iniesta maar het is niets om van wakker te liggen. Dus nu de situatie van Real Madrid, waar ik, als een soort eenzame radiozender van de Vietcong in Zuid-Vietnamees gebied die "You dead, Yankee!" de ether inslingert, de afgelopen maanden over heb bericht. Een situatie die zo complex is dat je er gemakkelijk dagelijks een blog mee kan vullen.

Terwijl ik dit schrijf is die complexiteit gereduceerd tot twee kampen die het oneens zijn over de vraag wie volgend seizoen de trainer moet zijn: Pellegrini of Mourinho? Het eerste kamp heeft een heel goed argument, namelijk stabiliteit. Pellegrini ontslaan is weer een trainer binnen een jaar afvoeren met alle problemen van dien (o.a. dat Lucifer weer gaat proberen een seizoen er aan vast te plakken, immers nieuwe trainer, nieuwe kansen.) Ze hebben als je het droog bekijkt gelijk, zo bouw je nooit aan structuren en blijft dat manisch-depressieve karakter van Real zich maar versterken.

En toch zal ik geen traan laten om Pellegrini, die vriendelijke grijze heer. Je kunt stellen dat hij in zekere zin nooit een kans heeft gehad vanaf het moment dat Robben en Sneijder werden verkocht en meteen duidelijk werd dat hij niets te vertellen zou hebben over de samenstelling van de spelersgroep. Tussen november en december leek hij zowaar een goed spelend team op de rails te hebben gekregen. Waar ging het mis? In ieder geval tegen Lyon waar Pellegrini in de greep leek van een onbegrijpelijke lethargie en zich als trainer totaal liet aftroeven. Graag zou ik eens van de man zelf willen weten wat hem die tweede helft in Bernabéu bezielde. Maar daarvoor was hij al begonnen met onbegrijpelijke keuzes: de in de winterstop bijna verkochte Gago mocht weer in de basis starten (meestal slecht spelend) en altijd werden de twee Zombies tot leven gewekt. Nu is men het er nog niet over eens wie hier de schuldige van is. Eerst had ik het idee dat hem van bovenaf werd opgelegd dat Raúl zijn vaste 30 minuten moest spelen. Maar ik lees vaker dat hem juist van bovenaf te verstaan was gegeven dat Guti en Raúl bezig waren aan hun laatste jaar en was dit zijn indirecte manier van wraak nemen.

Hoe dan ook de tweede seizoenshelft leek Pellegrini wel een andere trainer en uiteindelijk heeft dat de spelers aangetast met uitzondering van Cristiano en Van der Vaart die steeds beter begon te spelen (maar weer op een cruciaal moment niet wist te scoren): Casillas is niet in vorm, de verdediging eerst soeverein liet weer steken vallen, het middenveld leek nergens op, Kaká verdween in een blessuredoolhof en Benzema kreeg zelden een kans om zich te laten gelden. Dat is gewoon slecht trainerschap en dat zie ik hem ook niet zo snel rechtzetten.

En toch kan je terugkijken naar bepaalde wedstrijden en dan had Real (net eigenlijk als Ajax) gewoon kampioen kunnen zijn geworden. Niet dat dit Pellegrini per definitie had kunnen redden (Heynckens won de Champions League en werd toch ontslagen) maar de kans was groter geweest. Een gelijkspel in Bernabéu tegen Barça was genoeg geweest, of in Nou Camp waar Real beter speelde. De stelling die je rond toppers hoort dat "deze wedstrijd niet het kampioenschap beslist" is dit seizoen twee keer gefalsificeerd. Dit Real Madrid heeft het laten afweten op de momenten dat het er echt toe deed en daarom is de roep om Mourinho, type meedogenloze winnaar, geen onverwachte. Als hij het wordt kom ik nog terug op wat hem allemaal kan opbreken maar aan de spelersgroep hoeft het niet te liggen, met een paar veranderingen staat er een vrij jonge en toch ervaren groep die tot grote dingen in staat hoort te zijn.

zondag 16 mei 2010

En dat seizoen zit er ook weer op



Afijn, Barça niet geheel onvoorspelbaar, noch onterecht, kampioen. Verderop deze week wellicht een uitgebreide analyse.

zaterdag 15 mei 2010

Ondertussen in España

Eindelijk weer eens een wedstrijd in een bar gezien met Madridistas (de 5-1 tegen Athletic Bilbao). Erg gezellig voor iemand die zijn Real Madrid ver weg en vrijwel altijd in eenzaamheid moet aanschouwen. Helaas verknalde Barça het door tegelijkertijd al snel op voorsprong te komen tegen Sevilla-in-Feyenoord-modus, al kwam de sfeer er weer goed in toen Sevilla opeens tot leven kwam en op jacht ging naar een gelijkmaker die Real morgen kampioen had kunnen maken. Misschien dat Valladolid morgen in Kampf Nou nog voor een wonder zorgt maar wonderen zijn nu eenmaal onwaarschijnlijk.

Verder nog nieuws? Langzaam begint de WK-koorts op te zetten al zorgt de lange competitie er voor dat het nog niet echt los wil gaan. Barça maakt zich ondertussen op voor presidentsverkiezingen met daarbij horende transfergeruchten (vooral Villa lijkt "gedaan") alhoewel het imago van de club de zoveelste deuk opliep na een artikel in El País over de zaken die F.C. Barcelona doet met het zeer foute regime van Oezbekistan (zie er zo een-twee-drie niets over terug bij Voetbal International...typisch.)

Ook leuk was de finale van UEFA-cup (ga het echt niet bij die lelijke nieuwe naam noemen). Alhoewel de wedstrijd niet om aan te zien was. Atlético Madrid kan er eigenlijk geen hol van maar heeft wel twee uitzonderlijke voetballers in huis en de beste van de twee, Diego Forlán scoorde een fabelachtig doelpunt in de verlenging waardoor ik ook eens het fijne Spaanse ritueel van de vuurpijlen-na-winst kon meemaken. Opeens bleken er gezien de toeterende auto's toch best wel veel Indios in El Escorial rond te waren die na twaalf jaar kommer en kwel weer eens iets te vieren hadden. Mag het wel, zowel pech mag ook eens gecompenseerd worden, zeker met zo'n doelpunt.

maandag 3 mei 2010

Voorlopige conclusies

Helaas zou ik er uitgebreider op moeten ingaan dan ik me op het moment kan permitteren. Wat ik vergeet moet maar in kortere observaties worden verdeeld in de komende weken. Even werd ik gisteren voor zeven minuten uit mijn ennui gerukt toen Ajax zoals dat zo mooi heet, virtueel kampioen was. Maar op het schakelkanaal van hoeheetdiezenderookalweer zag ik Feher op wel zeer opzichte wijze zichzelf uitsluiten waar meteen de 0-1 voor Twente uit volgde. Dat ging daarna niet meer in gevaar komen en ze speelden ook erg gedreven. Dus Twente kampioen, geen legendarische come-back van Ajax die zowaar die van Real Madrid uit 2006-2007 had kunnen evenaren (en mijzelf gezien de conclusie een flinke PWND opgeleverd.)

Dat van Twente is prima, innovatieve trainer, mooie club, een weergaloze aanvaller, daar heb ik vrede mee. Maar Ajax? Waar ging het mis? En hoe verder? Gisteren kwam in een van die hotseknotsfora al de thuiswedstrijd tegen Sparta (0-0) ter sprake. Dat is natuurlijk maar een misser van velen, maar die 23 augustus zag ik de bui al hangen. Dat was inderdaad een wedstrijd die je gewoon had moeten winnen. Maar zo zijn er nog wel een paar wedstrijden te noemen die een kampioenschap hadden kunnen opleveren, ik denk met name aan: Twente - Ajax (1-0, een niet onverdiend gelijkspel was genoeg geweest), de onverwachte nederlaag in Utrecht en het gelijkspel in De Kuip vanwege blunderende Urby/niet gegeven strafschop. En dat zijn een paar momenten waar de draad tussen kampioenschap en tweede het dunst is geweest. Verder hoef ik niet te klagen, ik heb mooie dingen gezien van Ajax en de reeks na de winterstop is zowaar iets om trots op te zijn. Maar hoe nu verder?

Normalitair moet dit Ajax volgend seizoen lachend kampioen worden, zelfs al blijft Twente intact. Maar dat geldt ook voor Ajax, wie gaan er weg? Urby hoogstwaarschijnlijk maar diens plek zal onvermijdelijk worden ingenomen door Eriksen. Pantelic vrijwel zeker. Helaas maar niet onbegrijpelijk dat Ajax, in de financiële positie waar de club zich bevindt, een speler van 31 niet tot zijn 34ste zal contracteren. En toch zal hij als eerste gemist worden want sinds hij kwam begon Ajax beter te voetballen. Er werd door, zeg maar het met minder voetbalintelligentie bedeelde deel van de Arena tot ver in het seizoen geklaagd over die mafkees, maar hij bracht toch iets extra's (slimheid, onverwachte passjes, doelpunten, persoonlijkheid, theatrale gezichtsuitdrukkingen). Een vervanger vinden en inpassen blijft een gok (het geval Sulejmani wil ik niet eens op hopen.)

En dan kan zomaar het complete spitsenduo zijn verdwenen, gezien de eeuwige ja/mits uitspraken van Suárez. In dat geval begint Ajax (zeg maar na, een waarschijnlijke, uitschakeling in de Champions League voorronde) met een nieuwe voorhoede (Cvitanich terug? Nog een verrassing van Jol?) Het vreemde is dat ik ergens Suárez, mocht er een enigszins redelijke spits gevonden worden, niet eens zou missen. De man van 35 doelpunten! Maar hoe hij tot dat aantal is gekomen met de belabberde vorm van de laatste maanden blijft verbazingwekkend (een theorie is dat hij eigenlijk weinig belangrijke doelpunten scoort, zeg maar de openingstreffer, maar oogst wanneer de tegenstander het er bij laat zitten).

Verdere gegadigden voor een transfer? Vertonghen? Heeft eindelijk zijn plek gevonden en zijn wilskracht is een belangrijke factor in het elftal, maar hij blijft een gemankeerde centrale verdediger die wanneer het niveau hoger wordt in problemen komt. Zijn verlies zou op te vangen moeten zijn. Van der Wiel? Het blijft maar een back, maar wel een die heel goed rendeert in de huidige speelstijl en vaak wel cruciale doelpunten maakt. Zou ik een groter verlies vinden. De rest lijkt buiten gevaar, het vertrek van twee van de bovenste vier is denk ik overkomelijk, vier van de vier zeer problematisch.

Los daarvan kijk ik al uit naar volgend seizoen. Ajax heeft eindelijk het trainerscarrousel halt geroepen en dus zou er verder aan structuren kunnen worden gewerkt. En hoe meer structuur, hoe minder de poppetjes uitmaken.

zondag 2 mei 2010

Bijvoorbaat een anti-climax



Ik schrijf dit van te voren, zodat het niet straks als "compensatie" overkomt. Ik denk dat het komt door dat gehannes met de tweede wedstrijd van de KNVB-beker, zelf al een energie en vrolijkheid opzuigende anti-climax. Maar die wedstrijd heeft gewoon de vaart uitgehaald van wat een prachtig einde van de competitie zou moeten zijn geweest. En principe nog steeds is, maar sinds ik wist dat er een pauze tussen zat, is het gevoel van betekenisloosheid steeds maar toegenomen. Wordt Ajax kampioen? Leuk, maar ik kan me niet meer voorstellen dat ik overmand zal worden door extase, meer een soort tevredenheid gevolgd door "nou, wat is het volgende agendapunt." Twente kampioen? Zat er toch al in en nog leuk voor ze ook. Maar goed misschien dat straks de wedstrijd volgende via Langs de Lijn/teletekst/De Chinees de Geest nog in mij daalt.

woensdag 28 april 2010

PWND!



Zo die droom is uit elkaar gespat. Er zal in Madrid vannacht rustig worden geslapen (kom ik zo op terug.) Heb de wedstrijd met een half oog gezien, het verdedigen Italiaanse stijl is strontvervelend als schouwspel en als de tegenstander niet jouw club is dan ga ik mijzelf niet pijnigen. Maar zo aan het werk met commentaar aan en even kijken bij de weinige hoogtepunten was al afzien. Want Nederlanders en Barça het blijft toch een vervelende combinatie. Jeroen Grueter maakt het niet zo bont als Sierd de Vos bij Sport1 maar van neutraal commentaar was nooit sprake, wat een droeve smurf. En in de studio lijkt Ron Jans bijna zijn grijns kwijt te zijn geraakt, alsof zijn vrouw per ongeluk zijn complete verzameling Pixies singletjes bij het grof vuil heeft gezet.

Maar goed, Barça speelt al een tijd niet zoals we gewend zijn en het is duidelijk dat Iniesta gemist wordt om de echte swing in te kunnen zetten (ze hebben ook geen goede vervanger voor hem.) Een lid van de Bende van Nijvel probeerde Barça dan nog met andere middelen in het zadel te helpen met een discutabele rode kaart maar Inter liet zich niet gek maken. Toch wel knap, waar 99 van de 100 clubs in zo'n situatie instort.

Dus geen finale, laat staan Beker met Grote Oren, in het Bernabéu. Mourinho had gisteren gelijk dat het door hun anti-Madridisme een obsessie voor Barça was geworden. En dan is het wel fijn dat de eeuwige rivaal het net niet haalt. Maar ik zat de laatste tijd te denken: is het nou zo belangrijk? Dus ik deed een denkexperiment: zou het belangrijk zijn als Real Madrid in Nou Kampf de ECI zou kunnen winnen? En eerlijk gezegd zou het een detail zijn in het veel groter genot van een Europacup winnen. Waarom weet ik dat? Omdat het volgens mij Ajax als enige club ooit is gelukt om een Europa Cup I in het stadion van zijn grootste rivaal te winnen (1972). Leuk detail maar ik heb nog nooit een Ajax-fan gehoord "oh wat is het toch lekker dat we die in De Kuip hebben gewonnen!" Wat dat betreft en in positievere zin was het voor mij veel belangrijker dat Real Madrid de Zevende won in Amsterdam.

Maar dat is Barcelona voor je, een club die klein denkt, gedreven door rancune, gisteren weer bizar slechte verliezers en ook uiteindelijk een kille club. De afgelopen week zijn ze in Spanje gek gemaakt door de mediacampagne voor de Remontada (de come-back) maar Barça is geen Real Madrid, goed voetballen kunnen ze maar echte-echte heroïek, dat lieve mensen, is onze habitus.

zondag 25 april 2010

De Eeuwig Wederkeer

Gisteren tijdens Real Zaragoza - Real Madrid (1-2) bedacht ik opeens: ik weet niet hoeveel honderd miljoen euro's verder, en niet alleen dit seizoen maar al minstens vijf seizoenen lang, en nog steeds speelt Real met Guti en Raúl. De Eeuwige Wederkeer. Van der Vaart raakte al snel geblesseerd en tot verrassing van velen werd hij vervangen door Lucifer zelve, die zichzelf uit de naad had gewerkt om terug te keren van een blessure(tje). Overdreven natuurlijk, want niemand had hem gemist, en de hufter scoorde ook nog de 0-1. Prachtig dat hij vervolgens gewisseld werd met een nieuwe blessure, dus dat forceren heeft een prijs gehad.

Verder de gebruikelijke hysterie als Real Madrid op bezoek komt: opgefokt publiek en een elftal dat het handboek van het fascistoïde Argentijnse voetbal uit de jaren zeventig had doorgenomen met wellicht wat oppeppende middelen want Zaragoza speelde als losgeslagen psychopaten. En na de wedstrijd ook nog huilen dat een speler na een elleboogstoot rood kreeg. Het zal wel dat Spaanse temperament zijn en heeft zijn botte charme, waar je in Nederland wellicht de ochtend erna een bezoek van de politie krijgt na zo'n wedstrijd.

dinsdag 20 april 2010

Even genieten



Hèhèhè.

(En nu volgende week uitcounteren die handel. Alhoewel nu het realiteitsprincipe weer inkickt de vreugde van korte duur zal zijn. Maar goed, je mag dromen nietwaar?)

zondag 18 april 2010

Romeinse Derby, Altijd Lachen

Ja, dat is nog eens ouderwetsche esthetiek. Kreeg nog de laatste minuten mee van de Romeinse derby, die weer vol bizarre wendingen, schwalbes, rode kaarten en vechtpartijen zat. Lazio komt 1-0, Lazio mist een penalty bij die stand, Roma komt op 1-1 en wint uiteindelijk dankzij een Piet Keizerachtige ros van Vucinic, waardoor AS Roma de koppositie inneemt en nog steeds mag dromen van een vierde landstitel (en dat na een desastreuze seizoensstart.) Heerlijk toch om Totti, meester van de kwajongensprovocatie, na het fluitsignaal richting de eigen aanhang te zien lopen en in ouderwets Romeinse traditie lachend de duimen omlaag te houden.