Spanje - Nederland 1-0

Hèhè...ik kan het nog niet helemaal geloven maar inderdaad Spanje wereldkampioen. Een moment van glorie voor het Spaanse voetbal waar lang naar toe is gewerkt maar uiteindelijk ook een overwinning voor het voetbal zelf. Spanje bezit eindelijk een voetbalidentiteit gebaseerd op techniek, aanval, collectief en sportiviteit waarmee zelfs een dictatuur voor de komende jaren kan worden opgelegd.

De wedstrijd zelf was helaas slechter dan verwacht, alhoewel finales zelden mooi voetbal laten zien. En de schuld ligt hoofdzakelijk bij Nederland. En gisteren schreef ik nog -naiëf- dat veldslagen een ding uit het verleden leken. Wellicht was het beter geweest als Villa of Ramos een van de vroege kansen had gescoord zodat Oranje gedwongen was om te gaan voetballen en dan hadden we een mooie finale gezien, misschien zelfs een finale die Nederland had kunnen winnen, of ten minste met opgeheven hoofd verliezen. Wat gisteren echter heeft plaatsgevonden is het definitieve failliet van de Hollandse School. Een afgang waar jaren van aanvallend en mooi voetbal tegenover moeten gaan staan om te doen vergeten. De twee hoofdschuldigen zijn natuurlijk allereerst Nigel De Jong, die uit principe nooit meer voor Oranje zou moeten uitkomen. Zijn karatetrap op Xabi Alonso was buiten proporties, onprofessioneel en buitengewoon gevaarlijk. Ten tweede Mark Van Bommel die dit toernooi en met de finale als zijn duistere meesterwerk naam heeft gemaakt als de grootste anti-voetballer ooit naast illustere schoppers als Nobby Stiles en Alberto Tarantini. Zijn populariteit onder Nederlandse voetballiefhebbers spreekt boekdelen over een algemene vulgariteit die Nederland teistert. Hij is een tumor die eerst moet worden weggebrand voordat ik ooit nog een wedstrijd van Oranje zal zien. Gelukkig scoorde de man die hij moest dekken en uit de wedstrijd probeerde te schoppen en sarren de winnende treffer. Gerechtigheid.

Nederland doet er dan ook het beste aan om te stoppen met miepen over de scheidsrechter (met negen man aan de tweede helft beginnen en met 4-0 verliezen was een normale gang van zaken geweest) en eens serieus te bestuderen hoe verder met het Nederlandse voetbal. Wat is de stijl die het wil uitdragen, hoe kan de algehele structuur van het voetbal worden verbeterd? Mij lijkt dat Van Marwijk daar niet de geschikte verantwoordelijke voor kan en mag zijn.

Gevoelig type dat ik ben, was ik zo teleurgesteld in de wedstrijd zelf, dat de overwinning van Spanje me minder euforisch maakte dan ik had verwacht. Het voelde niet zoals 2008, wat misschien ook een grotere bevrijding was. Maar ik denk ook dat Spanje geen uitmuntend WK heeft gespeeld. Ze zijn echter de terechte winnaar en ze hebben genoeg mooi voetbal laten zien. Ze hebben zelfs twee "statistieken" gebroken, die van het Europese elftal dat nooit buiten Europa wereldkampioen wordt en die van wereldkampioen worden ondanks het verliezen van de eerste groepswedstrijd. Het is een Spanje dat niet alleen mooi kan voetballen maar ook karakter toont, zich niet laat intimideren en nooit onder de indruk lijkt van "spoken uit het verleden" of ongeluk. Een elftal om te koesteren en hopelijk met de wereldbeker op zak weer toekomt aan het maken van nog meer meesterwerken.

VIVA ESPAÑA!!! LANG LEVE HET VOETBAL!!!

"Maar voor wie ben jij nou zondag?"

Ik kan sowieso niet verliezen. Een ongelofelijke luxe voor een WK-finale. Maar ik heb wel een lichte voorkeur waarbij ik hink op een aantal gedachten:

- De "oeuvreprijs voor Oranje" gedachte is zeer aantrekkelijk. Met dank aan een comment op The Guardian: "Holland winning in 2010 would be like Scorsese winning his Oscar for 'The Departed'. Not his best, but makes up for the glory years of the 70s."
- De charme van de padvindersgroep op een missie, met een sadist, een verwend jong wat eigenlijk niets kan, een stoere jongen van eenvoudige komaf, een druktemaker, wat rustige slungels, etc. Het perfecte jongensboekavontuur.
- Maar nog een paar populistische verwijzingen naar Alva, Philips II, dierenmishandelaars in de kranten en ik hoop dat Oranje met 3-0 wordt vernederd.

De lichte voorkeur is voor Spanje, heel eenvoudig omdat ik van mooi voetbal houdt. Nationalistische ongein interesseert me totaal niet, esthetiek is waar het om draait. In die zin kan Spanje de eerst WK-winnaar zijn sinds Brazilië '70 waarvan je kan zeggen "het voetbal zelf wint." Als bonus kan Spanje zichzelf definitief bevrijden van de geesten uit het verleden (Nederland had daar gewoon Duitsland voor nodig) waardoor ik bovendien voor de rest van mijn leven heel relaxed naar wedstrijden van Spanje kan kijken.

p.s. Een vreemd gevoel dat deze finale oproept is dat Spanje het niet zoveel schelen dat ze tegen Nederland spelen. Een tegenstander zonder "spectrale lading", zoals Frankrijk waar Spanje vrijwel altijd van verliest of Brazilië, gewoonweg vanwege dat aura. Politiek-historisch onzin is Spanje gelukkig niet gevoelig voor. Alhoewel, naar binnen toe kan een WK-winst het failliet inluiden van het toch al wankelende Catalaanse en Baskische regionalisme.

Nederland - Uruguay 3-2

Naar de finale!!! Valt weinig nog over te zeggen nietwaar, wanneer iedereen de wedstrijd heeft gezien. Eigenlijk het mooiste van de westrijd vond ik toen in de tweede helft Oranje de weg kwijt was geraakt en opeens het momentum toch weer omsloeg. Blijft een mysterieus gebeuren, een soort getijdenwerking, maar het doelpunt leek welhaast logisch.

Tijd om na de wedstrijd toe te geven dat drie spelers waar ik vooraf in verschillende mate mijn twijfels over had gisteren tot grote hoogte reikten:
Van Bronckhorst. Begon waardeloos aan het toernooi maar is de laatste wedstrijden ouderwets goed en met de laatste wedstrijd van zijn carrière in zicht bijna zidanesque relaxed bezig met natuurlijk een nu al legendarisch doelpunt als bekroning.
Van Bommel. In veel aspecten een middelmatige voetballer maar ook een soort noodzakelijk kwaad, met name tegen Zuid-Amerikaanse intimidatiepraktijken. Speelde gisteren vreemd genoeg zowel zijn beste als slechtste wedstrijd van het toernooi. Alle slechte passes werden gecompenseerd door ontelbare kleine "professionele" overtredingen en een paar gemene trucjes. Begint nu ook internationaal faam te krijgen als een soort satanisch cultfiguur.
Kuyt. Het equivalent van (hoho) de kakkerlak, dat wil zeggen, lelijk maar oh zo nuttig. Blijkt dus inderdaad een essentiële speler, de enige onmisbare naast Robben. Geeft nooit op, blijft maar rennen maar nooit op zo'n manier dat het nutteloos lijkt. En geeft in tegenstelling tot zijn collega's wel afgemeten voorzetten.

Nervositeit

Vreemd. Nederland in de halve finale en ik voel geen greintje nervositeit (meer een gezonde nieuwsgierigheid). Dit in tegenstelling tot de laatste keer dat Oranje zo ver kwam in 1998 en de hele dag ongeveer stond te trillen (en tijdens de wedstrijd zelf een pakje sigaretten heb opgerookt, moet ik nu al helemaal niet aan denken.) Drie hypothesen waarom dat is:

1. Dit Nederlands elftal doet me veel minder dan dat van 1998.

2. Ondanks mogelijke scenario's van Uruguay dat gaat voor de penaltyreeks en zo met een handvol geblesseerde en geschorste spelers zowaar de finale haalt, denk ik onbewust dat het een makkelijke wedstrijd hoort te zijn.

3. Ik ben volwassen geworden en vind voetbal minder belangrijk dan destijds.

Ik denk vooral een combinatie van 1 en 2, want twee jaar geleden tijdens het EK ging vooraf aan de halve finale en finale van Spanje bijna kapot van de spanning. En dat heb ik voor Spanje op dit WK ook geen last van. Met, denk ik, subtiele verschillen in de oorzaken: Spanje moest toen iets volbrengen en tegelijkertijd bepaalde trauma's genezen; dit Spanje enthousiasmeert me minder dan destijds; Spanje speelt tegen een tegenstander die er beter voorstaat, op een of andere manier voelt dat prettiger.

Nederland - Brazilië 2-1

WHAAAAAAAAAAAAHHHHHHHH!!!!!!!

En daar zou ik het bij moeten laten wat betreft de analyse. Nee, zonder gekheid, alweer een schoolvoorbeeld van de wedstrijd met twee gezichten. Nederland leek zoals alle andere landen teveel onder indruk van het symbolische gewicht van Brazilië, en toch ook wel een beetje het fysiek van Lucío, Juan en die andere crackrokende bankovervallers die de verdediging van Brazilië vormden. Brazilië pakte het ook ouderwets slim aan: de beste man meteen een paar tikkies uitdelen zodat die zich koest houdt. De Japanse scheidsrechter reageerde lafjes en ik zag meteen donkere wolken samenpakken. Een paar leuke aanvallen verder en het stond pardoes 0-1. Kinderlijk eenvoudig leek het wel, maar die splijtende pass moet je toch maar even geven. Vervolgens kwam Nederland er helemaal niet aan te pas. Van Persie, nepspits, stuiterde steeds naar de grond als hij Lucío & co tegenkwam en Robben leek nog maar een beweging in huis te hebben die de Brazilianen, na 1 minuut huiswerk, uit hun hoofd hadden geleerd (jeweetwel: kappen, naar binnen draaien, schieten met links). Toen met rust de 0-1 nog stond haalde ik opgelucht adem en zei tegen vrouwlief iets van: "het kan nog, zo'n bal kan er pardoes inzeilen, dat soort dingen."

En zo geschiedde. Brazilië speelde hooghartig maar viel oh zo hard na de gelijkmaker. Portugal leek laatst groggy maar Brazilië was totaal de weg kwijt en Nederland had dat gelukkig door. Eindelijk geen angst meer en een ontketende Robben dreef de irritante Brazilianen (ik noem even huilebalk Robinho -dé kandidaat voor een dopingcontrole-, duikelaar/charlatan Alves, kampbewaarder Bastos) tot waanzin. Toch raar van die evangelisten, van God mag je toch niet valsspelen? Laat staan zo gemeen op iemands bovenbeen gaan staan als Melo. Zelfs de Japanner moest daar toch rood voor trekken en met inmiddels 2-1 kon het niet meer verkeerd gaan, beide teams lagen, alweer, op apegapen en dan red je het met een man minder gewoon niet. Vond het jammer dat Nederland zo slecht omsprong met de kansen want een 4-1 had definitief afgerekend met de Grote Sambamythe.

Genoeg kanttekeningen mogelijk maar dat komt nog wel eens een keer bij het haardvuur met een goed glas whiskey als buiten de sneeuw valt. Nu even nog nasurfen op de golven van euforie. Misschien niet zo legendarisch/shockerend als die Italië - Brazilië uit 1982 (Nederland is niet zo goed als dat Italië, en dit Brazilië is een belediging voor Zico & co) maar een goede poging is het zeker. Een dag om niet snel te vergeten (helemaal in combinatie met de hitte.)

Nederland - Slowakije 2-1

Heb het toch voor elkaar gekregen om na het doelpunt van Robben ongeveer tien minuten in te dutten. Ja, elektrificerend is het voetbal niet tegenwoordig en al helemaal niet dat van Oranje. Prachtig doelpunt van Robben overigens, de enige speler die boven de grijze middelmaat uitstijgt. Het is moeilijk om er achter te komen wat er aan dit elftal schort. Die waas die over het voetbal ligt, traag, onnauwkeurig...voetbal dat je meteen weer vergeten bent. Nederland leek de tegenstander in slaap te willen sussen maar uiteindelijk was het zelf bijna het slachtoffer geworden dankzij een paar onfortuinlijke verdedigingsacties, gevolgd door puike reddingen van Stekelenburg. Er zijn bepaalde spelers die niet echt redeneren, sommigen is men het er wel over eens, andere zijn meer persoonlijke probleemgevallen maar het maakt niet uit, want er is nou eenmaal besloten om met die systeem te spelen en dan gaan we daar stug mee door. Brazilië is na een helft al in veilige haven en wordt de volgende tegenstander. Geen groots Brazilië maar ik zie Nederland er gewoon met de beste wil niet van winnen.

Nederland - Japan 1-0

Valt weinig over te zeggen, omdat er in 90 minuten bijna niets gebeurde. Er werd wat rondgetikt, een speler struikelde hier en daar, er werd veel teruggespeeld op Stekelenburg, tot ver in de wedstrijd geen noemenswaardige kansen, laag tempo, weinig wil-tot-winnen en een raar doelpunt. Oranje moet duidelijk nog in het toernooi groeien al vraag ik me af of het met dit elftal moet. De tactiek is niet goed maar Van Marwijk lijkt me niet het type dat ook maar droomt van een aanpassing in die zin, terwijl het duidelijk is dat Nederland net als andere landen die willen voetballen met een verdedigende middenvelder teveel speelt. Zes man achter de bal tegen minder tegenstanders is totaal overbodig als je vleugelverdedigers niet opstomen als Maicon (want dat is toch de theorie erachter.) Maar bij Oranje is wat dat betreft een beetje hetzelfde aan de hand als bij Spanje, Van Bommel is slecht in het pure verdedigen en De Jong kan niet zo goed voetballen, die twee moeten elkaar dus "complementeren". Als een van de 15 miljoen bondscoaches zou ik daar met De Zeeuw spelen die beide dingen goed kan. Maar dat is natuurlijk pure fantasie.

Over de invulling van dat onveranderbare systeem is meer te zeggen. Van Persie overtuigd totaal niet als spits. Vond het al een rare vondst, want het blijft toch meer een vleugelspeler (hoogstens een schaduwspits). De drie achter de spits hebben op het moment weinig chemie. Kuyt doet zijn brave draafding maar moet eigenlijk meteen plaatsmaken voor Robben. Nadat deze na 35 minuten spelen weer geblesseerd raakt moet een tweede scenario klaarliggen. Heel bescheiden zou ik voorstellen Huntelaar in de spits te laten spelen en Van Persie weer rechts zijn acties laten maken. Van der Vaart toch achter de spits en Sneijder meer als middenvelder laten spelen.

Maar goed het blijft dagdromen na een slechte, en gevaarlijker, spanningsloze wedstrijd, in de volgende ronde staat natuurlijk precies hetzelfde elftal aan de aftrap. Makkelijke prognose: Oranje ligt er in de kwartfinale uit.

Nederland - Denemarken 2-0

Ingecalculeerde overwinning. Maar bedacht ik me opeens op de wedstrijddag "is dat wel zo terecht?" Niet helemaal, want het werd een moeizame wedstrijd tegen de Denen die goed gegroepeerd speelden en het ook niet echt moeilijk werd gemaakt. Ik miste bij Oranje venijn. Niet van het Boulahrouz-soort, nee, meer een drive in aanvallend opzicht. Het aanvalsspel oogde gezapig, Van der Vaart leek niet meer op de dynamische speler van Real Madrid en liep weer ouderwets als een hobbelpaard maar de grote tegenvallers waren toch Van Persie en Sneijder. Met name de eerste oogde ongeconcentreerd. Over het algemeen was de passing beneden maat, juist wat secuur combinatievoetbal had tegen zo'n tegenstander een veel rustigere middag opgeleverd. Alle details zullen ongetwijfeld de komende dagen tot in den treuren worden geanalyseerd maar erg hoopvol stelt deze wedstrijd niet. Eens kijken of Robben wat leven brengt in dit wat bangige elftal.

WK loting

Van te voren zie ik altijd allerlei rampscenarios voorbijschieten en wanneer de groepen uit de bollen komen denk ik (bijna) altijd: het valt wel mee. Op een of andere manier vormen zich veel makkelijke groepen, een wat moeilijkere en een uitgesproken Groep Des Doods. Deze editie is de laatste duidelijk Groep A met Zuid-Afrika, Mexico, Uruguay en Frankrijk. Dat was meteen de grootste opluchting, dat Frankrijk niet in de groep van Nederland of Spanje terecht is gekomen.

Groep E van Nederland ziet er in eerste instantie positief uit. Maar met Oranje zijn er altijd haken en ogen, vooral wat betreft de manier waarop het aan een toernooi begint. Gaat Oranje uit de startblokken zoals op het laatste EK en WK dan moet de tweede ronde geen probleem zijn. Over de mogelijkheden verder in het toernooi hebben we nog maanden om over te marineren.

Spanje zit in Groep H en heeft na Italië denk ik de makkelijkste groep geloot met Chili, Honduras en Zwitserland. Zeker in de vorm waar in ze nu verkeren. Geen lastige Afrikaanse krachtvoetballers, of verdedigende muren als Portugal of Griekenland, dat is altijd prettig. Het addertje zit in de tweede ronde waarin waarschijnlijk Brazilië of Portugal wacht.