Frankrijk - Spanje 0-2

Toch maar een kijken wat deze oefenwedstrijd (nog minder dan 100 dagen te gaan!) tegen, de voor Spanje altijd zeer lastige, tegenstander, te bieden had. Het gebruikelijke recept: dat onvergelijkbare esthetische genot van het Spaanse elftal. Ik kan het niet genoeg herhalen, wat een plezier is het om dit voetbal te zien. Del Bosque probeerde een 4-5-1 uit, een systeem waar ik niet zo van houd, de spits moet het toch in teveel situaties in zijn eentje oplossen. Iets wat gecompenseerd moet worden door twee aanvallende middenvelders, de twee geniën Silva en Iniesta. En het werkt ook wel, alles lijkt te werken met deze voetballers, maar liever zie ik toch het duo Torres - Villa samen op het veld en een verdedigende middenvelder minder, want Xabi Alonso en Busquets is iets teveel zekerheid, voor een taak die Senna (voorheen?) in zijn eentje uitvoerde. Spanje speelde dus weer sterk tegen een koud Frankrijk, fysiek imposant zoals we inmiddels kunnen verwachten, maar technisch, uitgezonderd Ribéry en Gourcuff, beperkt en daardoor een opvallend makkelijke prooi voor het Spaanse tik-tak-de-bal-doet-het-werk-voetbal. De vreemde nihilistische desinteresse van Anelka lijkt te zijn uitgestraald naar zijn teamgenoten. Villa pakte zijn doelpunt weer mee en met rust stond het al 0-2 en dat zonder maestro Xavi in de basis (speelde wel de tweede helft). Een score die helaas niet werd uitgebouwd want even leek een schandaaloverwinning in de maak. Dat continue wisselen tijdens zo'n oefeninterland haalt op een gegeven moment een elftal uit zijn "zone", al etaleert het in dit geval weer eens de weelde van het Spaanse voetbal, waar, denk ik, de blessures van twee spelers me zenuwachtig zouden kunnen maken. Xavi en Villa.

Oostenrijk - Spanje 1-5

Vanavond een helft van De Terugkeer naar het Paradijs gezien, zoals de Spaanse voetbalkranten de oefenpartij in het Prater stadion betitelden.

Oostenrijk begon verrassend door fel erin te gaan onder leiding van mafkees/seriemoordenaar Wallner en dat wierp zowaar vruchten af met een snelle, hetzij wat gelukkige, voorsprong. Dat kan natuurlijk niet en Prins Silva zette slepend Cesc vrij die de gelijkmaker droog intikte. De Rode Machine kwam onder leiding van een magistrale Iniesta langzaam op gang waarna Pehlivan bijna Busquets begroef en nog de brutaliteit had om verbaasd te kijken dat hij moest opzouten. 11 tegen 10, Game Over want Villa had daarvoor al bekeken 1-2 gemaakt. Villa scoorde als een echte killer prachtig de 1-3 (weer twee doelpunten dichterbij het record van De Mythe, hèhè) waarna ik met gerust hart mijn woensdagavonddetective kon gaan volgen. Toch weer een goede oefening tegen een tegenstander die op de schoppende manier probeert het Spaanse spel te ontregelen. Maar ik denk dat we nu officieel moeten gaan spreken over het mooist voetballende elftal sinds Frankrijk '82 (maar eigenlijk beter want veel constanter.)

Gaat het dan toch tijd worden om na 25 jaar weer een shirt van Spanje aan te schaffen (nummer 21 natuurlijk, ook al ben ik twee koppen groter dan het echte exemplaar.)

Hier snel de doelpunten, al mis je bij de 1-4 wel de geduldige opzet over verschillende schijven: