PWND!

Zo die droom is uit elkaar gespat. Er zal in Madrid vannacht rustig worden geslapen (kom ik zo op terug.) Heb de wedstrijd met een half oog gezien, het verdedigen Italiaanse stijl is strontvervelend als schouwspel en als de tegenstander niet jouw club is dan ga ik mijzelf niet pijnigen. Maar zo aan het werk met commentaar aan en even kijken bij de weinige hoogtepunten was al afzien. Want Nederlanders en Barça het blijft toch een vervelende combinatie. Jeroen Grueter maakt het niet zo bont als Sierd de Vos bij Sport1 maar van neutraal commentaar was nooit sprake, wat een droeve smurf. En in de studio lijkt Ron Jans bijna zijn grijns kwijt te zijn geraakt, alsof zijn vrouw per ongeluk zijn complete verzameling Pixies singletjes bij het grof vuil heeft gezet.

Maar goed, Barça speelt al een tijd niet zoals we gewend zijn en het is duidelijk dat Iniesta gemist wordt om de echte swing in te kunnen zetten (ze hebben ook geen goede vervanger voor hem.) Een lid van de Bende van Nijvel probeerde Barça dan nog met andere middelen in het zadel te helpen met een discutabele rode kaart maar Inter liet zich niet gek maken. Toch wel knap, waar 99 van de 100 clubs in zo'n situatie instort.

Dus geen finale, laat staan Beker met Grote Oren, in het Bernabéu. Mourinho had gisteren gelijk dat het door hun anti-Madridisme een obsessie voor Barça was geworden. En dan is het wel fijn dat de eeuwige rivaal het net niet haalt. Maar ik zat de laatste tijd te denken: is het nou zo belangrijk? Dus ik deed een denkexperiment: zou het belangrijk zijn als Real Madrid in Nou Kampf de ECI zou kunnen winnen? En eerlijk gezegd zou het een detail zijn in het veel groter genot van een Europacup winnen. Waarom weet ik dat? Omdat het volgens mij Ajax als enige club ooit is gelukt om een Europa Cup I in het stadion van zijn grootste rivaal te winnen (1972). Leuk detail maar ik heb nog nooit een Ajax-fan gehoord "oh wat is het toch lekker dat we die in De Kuip hebben gewonnen!" Wat dat betreft en in positievere zin was het voor mij veel belangrijker dat Real Madrid de Zevende won in Amsterdam.

Maar dat is Barcelona voor je, een club die klein denkt, gedreven door rancune, gisteren weer bizar slechte verliezers en ook uiteindelijk een kille club. De afgelopen week zijn ze in Spanje gek gemaakt door de mediacampagne voor de Remontada (de come-back) maar Barça is geen Real Madrid, goed voetballen kunnen ze maar echte-echte heroïek, dat lieve mensen, is onze habitus.

De Eeuwig Wederkeer

Gisteren tijdens Real Zaragoza - Real Madrid (1-2) bedacht ik opeens: ik weet niet hoeveel honderd miljoen euro's verder, en niet alleen dit seizoen maar al minstens vijf seizoenen lang, en nog steeds speelt Real met Guti en Raúl. De Eeuwige Wederkeer. Van der Vaart raakte al snel geblesseerd en tot verrassing van velen werd hij vervangen door Lucifer zelve, die zichzelf uit de naad had gewerkt om terug te keren van een blessure(tje). Overdreven natuurlijk, want niemand had hem gemist, en de hufter scoorde ook nog de 0-1. Prachtig dat hij vervolgens gewisseld werd met een nieuwe blessure, dus dat forceren heeft een prijs gehad.

Verder de gebruikelijke hysterie als Real Madrid op bezoek komt: opgefokt publiek en een elftal dat het handboek van het fascistoïde Argentijnse voetbal uit de jaren zeventig had doorgenomen met wellicht wat oppeppende middelen want Zaragoza speelde als losgeslagen psychopaten. En na de wedstrijd ook nog huilen dat een speler na een elleboogstoot rood kreeg. Het zal wel dat Spaanse temperament zijn en heeft zijn botte charme, waar je in Nederland wellicht de ochtend erna een bezoek van de politie krijgt na zo'n wedstrijd.

Even genieten

Hèhèhè.

(En nu volgende week uitcounteren die handel. Alhoewel nu het realiteitsprincipe weer inkickt de vreugde van korte duur zal zijn. Maar goed, je mag dromen nietwaar?)

Romeinse Derby, Altijd Lachen

Ja, dat is nog eens ouderwetsche esthetiek. Kreeg nog de laatste minuten mee van de Romeinse derby, die weer vol bizarre wendingen, schwalbes, rode kaarten en vechtpartijen zat. Lazio komt 1-0, Lazio mist een penalty bij die stand, Roma komt op 1-1 en wint uiteindelijk dankzij een Piet Keizerachtige ros van Vucinic, waardoor AS Roma de koppositie inneemt en nog steeds mag dromen van een vierde landstitel (en dat na een desastreuze seizoensstart.) Heerlijk toch om Totti, meester van de kwajongensprovocatie, na het fluitsignaal richting de eigen aanhang te zien lopen en in ouderwets Romeinse traditie lachend de duimen omlaag te houden.

Ajax - Heracles 4-0

In het zonnetje naar de Arena gefietst, daarna om mysterieuze redenen zo lang in de rij gestaan dat de wedstrijd al 14 minuten aan de gang was. Al snel viel zo de openingstreffer en ongeveer 15 minuten waren we virtueel eerste in de competitie. Maar het onvermijdelijke gebeurde en een 1-0 voorsprong geeft FC Twente thuis niet uit handen. Had vooraf ook meer verwachtingen van de laatste wedstrijd van Twente uit tegen NAC. Ajax deed vanmiddag gewoon wat het sinds de winterstop doet, winnen met grote cijfers. Het was weer niet groots maar er was genoeg beweging en druk naar voren om de klus makkelijk te klaren. Mooi weer, mooie doelpunten (2x De Jong, 2x Pantelic) waren onze troost. Over twee weken de ontknoping van een intrigerend seizoen.

Dynastie

Laatst kreeg ik het lumineuze idee om eens op Youtube te gaan kijken naar Amerikaanse sportfragementen uit de tijd dat ik daar eigenlijk meer in geïnteresseerd was dan voetbal (zo de periode 1986 - 1989) en kwam de spreekwoordelijke schatkist tegen. Eindelijk eens rustig dunks van Dr.J bekijken, toch moeten toegeven dat Larry Bird een fenomeen was, en legendarische momenten zoals de Immaculate Reception van Franco Harris (1972) eindelijk eens gezien, hier is hij:



Viel me op in commentaren dat veel Amerikaanse sportfans gedesillusioneerd/nostalgisch zijn naar bepaalde periodes van hun sporten. Misschien was basketbal in de jaren tachtig gewoon op zijn hoogtepunt, een juiste spanning tussen grote spelers en verschillende teams die een kans maakten op de titel (Sixers, Lakers, Celtics en Pistons.)

Zat dus ook het einde van de zevende wedstrijd van de finale van 1988 te kijken, beste Lakers team ooit tegen de bijdehante Pistons, die ik destijds op de radio luisterde (meestal twee uur voordat ik eigenlijk wakker moest worden om naar school te gaan.)



Tegen het einde tijdens een time-out wordt een interessant concept ter sprake gebracht dat je eigenlijk nooit in Europa hoort: de dynastie. En hier wordt er mooi een definitie en overzicht bij gegeven: een team dat in een decennium vijf of meer titels wint, d.w.z. Yankees (jaren '30 en '50), Celtics (jaren '60), Lakers (jaren '80), Green Bay (jaren '60), Toronto (jaren '40) en Montréal (jaren '50, '60, '70). Sindsdien is er als ik het goed heb maar een dynastie bij gekomen die van de Chicago Bulls uit de jaren '90.

Wat me natuurlijk deed denken: bestaan er dynastieën in voetbal? Als je naar Europacupvoetbal zou kijken met deze definitie is er maar een geweest, het Real Madrid uit de jaren '50. Ik denk dat over het algemeen wordt aangenomen dat in Europees voetbal een dynastie ook geldt voor teams die drie keer achter elkaar kampioen zijn geworden en dan horen Ajax en Bayern München er ook bij.

In nationale competities komt het wel vaker voor, zo snel kom ik op Olympique Lyon van het afgelopen decennium, Borussia Mönchengladbach (jaren '70), Real Madrid (jaren '60, '70 en '80), Barça (jaren '90), Bayern München (jaren '80 en '00), Liverpool (jaren '70 en '80), Manchester United (jaren '90 en '00), Anderlecht (jaren '50, '60 en '00), Club Brugge (jaren '70), Juventus (jaren '30, '70), AC Milan (jaren '90), Torino (jaren '40), PSV (jaren '00) en Ajax (jaren '70 en '90). Misschien dat ik een Engelse club vergeten ben en Celtic en Rangers zullen in Schotland wel strooien met dynastieën, maar dat is makkelijk.

Blijft de vraag of er in Europees verband nog de mogelijkheid bestaat van een dynastie gezien het feit dat sinds de introductie van de Champions League geen team meer twee jaar achter elkaar kampioen is geworden. Ajax leek even op weg maar verknalde het met penalty's in 1996 waarna het team uit elkaar viel, Real had na 2002 een team op de rails om het voor elkaar te krijgen, maar een bizarre avond in Monaco en een moment van oplettendheid tegen Juventus verknalde dat project. Barça dus, als blijft het interessant om te zien of het met de hoeveelheid wedstrijd van tegenwoordig nog mogelijk is om een team voor meerdere seizoenen op het hoogste niveau te laten presteren.

Real Madrid - F.C. Barcelona 0-2

Natuurlijk kon de wedstrijd zich nooit meten met de hype van te voren. Een rommelige wedstrijd waar beide teams niet hun volledige potentieel konden ontvouwen. Real begon op zich goed met druk naar voren waar Barça zich niet direct goed raad mee wist. Veel balverlies was het gevolg waar Real op zijn beurt weer niets mee deed. De eerste twintig minuten stond de organisatie goed en leek Messi al te vervallen in valpartijtjes en handsballen. Een goed teken. Helaas, een cruciale, collectieve fout, deed de wedstrijd kantelen. Bij een vrije trap op een ongevaarlijke plek bleven de spelers van Real een moment protesteren, terwijl Barça de bal snel in het spel bracht, Xavi gaf een sublieme pass op Messi die op schijnbaar moeiteloze wijze scoorde. En dan heb je een probleem want tegen dit Barça is het moeilijk voetballen als je achter staat. De 0-2 leek altijd waarschijnlijker dan de gelijkmaker en zo gebeurde dus ook. Real had nog wat kansen en een niet te missen kans van Van der Vaart alleen voor Valdes, die hij op de slechtst denkbare manier inschoot. Een 1-2 met nog een halfuur te spelen had een nog een interessante wedstrijd opgeleverd.

Maar Real Madrid mist al een tijd (gewoon sinds de blessure(s) van Kaká) een bruggenhoofd tussen middenveld en aanval. Het kan alleen reactief voetbal spelen. Het verschil wordt belichaamd door een man, die gisteren weer verreweg boven de rest uitsteeg: Xavi. Alles wat gevaar opleverde kwam van zijn voet, hij is de meester van het Spaanse Passje (Silva en Iniesta kunnen het ook) een effectief lobje dat op onvoorspelbare wijze problemen oplost. Gisteren op weg naar huis spookte toch de gedachte door mijn hoofd dat als hij fit blijft Spanje wel wereldkampioen moet worden.

Wat mist Real? Een aantal concrete dingen. Een aanvallende middenvelder met inzicht. Zijn naam is Silva. De kans dat hij volgend seizoen komt is klein, ook al is hij verreweg de favoriet van de fans.

Pellegrini roept in dit soort grote wedstrijden grote twijfels op. Hij lijkt een goede trainer die op lange termijn aan een elftal kan bouwen maar op, zeg maar het improviserend tactisch niveau, schiet hij te kort. Hij lijkt zoals het heet "de wedstrijd niet te kunnen lezen", apathisch. Durft geen ingrepen te doen wanneer de wedstrijd daar duidelijk om vraagt (Lyon thuis was het meest extreme voorbeeld maar gisteren moest er in de rust ook worden ingegrepen.) De oplossingen waar mee hij komt zijn teleurstellend en lijken te zijn opgelegd door interne druk (Raúl moet, ongeacht de stand, rond de 60ste minuut worden ingebracht) of voorspelbaar (Guti lost het maar op.)

En als laatste mist dit elftal iets mysterieus. Een tijd lang heb ik graag over Geist gesproken als ik over muziek schreef. Een soort metafysische kwaliteit die muziek tot leven laat komen. In voetbaltermen heet dat ongeveer "bezieling", al vind ik dat nog te veel rieken naar arbeidsethos. Real Madrid mist een verbindend element. Er staat wel degelijk een elftal, de verdediging is zelfs in jaren niet zo goed georganiseerd ongeacht wie er speelt maar het voetbal voelt "koud", je merkt het als toeschouwer ook duidelijk dat er geen connectie is met het elftal. Hoe dat komt is moeilijk te zeggen. Ik denk dat een idee over hoe te spelen belangrijk is, zoals structuur (extreem doorgevoerd positiespel) dat is. Charisma, stijl en onderlinge chemie zijn factoren. Hoe die dingen bij elkaar komen is mysterieus en onvoorspelbaar maar wat duidelijk is dat Real Madrid niet de rust kent om een elftal te laten vereenzelvigen met een idee. Ongetwijfeld zal er worden teruggevallen op de ordinaire reflexen van de voetbalwereld: ontslag van trainer, nieuwe aankopen, mooie woorden.