De triestheid van Messi

Natuurlijk, is het mogelijk om te antwoorden met een "met miljoenen op de bank zal je er maar aan moeten wennen." Maar toch, gisteren zag ik beelden van een terneergeslagen Messi (nieuw blessureleed) die op El Prat arriveerde en me meer dan ooit de brute vloek van beroemdheid lieten zien. Eigenlijk lijkt het onschuldig, al die mensen die je even omarmen en met hun telefoon een foto maken maar waar een Cristiano dat ongetwijfeld (waarschijnlijk?) lachend van zich af laat gaan zag je in deze beelden de zwaarmoedigheid van iemand die niet met rust gelaten wordt. De enge roes van idolatrie, een rituele vorm die men blijkbaar moet volgen, zonder enig begrip voor de ander maar in tegenstelling tot eerlijke extase een die puur ego is. Een agressieve extase, kortom fascistisch. Ergens raakt het me meer dan die ouderwetse sjor-en-duw aankomsten van Maradona of Cruijff.

De Status van de Nederlanders bij Real Madrid

- Huntelaar Makkelijk, want inmiddels verkocht aan A.C. Milan. Huntelaar heeft nooit een echte kans gehad bij Real. Maar de fout zit gedeeltelijk bij Huntelaar zelf: hij had nooit naar Real Madrid moeten gaan. Of beter, de fout zit bij zakenwaarnemers, familie, vertrouwelingen die Huntelaar hadden moeten uitleggen dat hij nooit midden in een seizoen naar Madrid moet verhuizen terwijl Raúl nog actief is. Dubbele pech bovendien voor Huntelaar, eerst wordt de trainer ontslagen en vervangen door Juande Ramos die “toevallig” dezelfde zaakwaarnemer heeft als Raúl. De blunder met een enkele Champions League inschrijving voor nieuwe aankopen gaf precies de nodige opening om Huntelaar alvast daar buitenspel te zetten (Raúl speelde overigens pathetisch in beide wedstrijden tegen Liverpool.) Kort daarna moest clubvoorzitter Calderon het veld ruimen waardoor Huntelaar als zijn aankoop al begon te “zweven”. Huntelaar scoorde overigens zoals van hem kon worden verwacht. “Logisch” gevolg: steeds meer wedstrijden beginnen op de bank want Raúl moest in de spits spelen om zijn doelpuntproductie voor het jaar te completeren. De komst van Florentino luidde het einde in. Villa moest gehaald worden om Raúl definitief, op fluwelen wijze, naar de bank te krijgen maar kwam niet. Benzema verscheen als alternatief waardoor Huntelaar echt overbodig werd. Ben blij dat hij snel een club van stand heeft gevonden zonder hopelijk al te beschadigd te zijn zoals sommige van zijn voorgangers (Owen, Baptista, Portillo, Anelka, Alfonso) en hopelijk is hij echt het laatste slachtoffer van Razgul (Benzema moet de eerste drie wedstrijden ze er snel inschieten want anders wordt hij ongetwijfeld naar de vleugel verbannen zodat De Mummie balletjes kan afwachten.)

- Van Nistelrooy Lang geblesseerd en dus een tijd een schaduwbestaan geleefd waardoor zijn ware status onbekend is. Mag waarschijnlijk tegen een vriendenprijs weg maar is ongekend populair. Onduidelijk wat zijn kansen zijn dit seizoen. Is natuurlijk een betere spits dan de Vampier dus zou een ideale invaller kunnen zijn tijdens moeilijke wedstrijden. Verbaasd me eigenlijk dat PSV geen pogingen heeft ondernomen om hem los te weken.

- Van der Vaart Gaat zeker weg. Vraag is alleen nog: naar welke club? Begon erg leuk bij Real, leek Bernabéu voor zich te hebben gewonnen met dat hakballetje tegen Gijón maar kon nooit een plek veroveren in het elftal, helemaal niet toen Schuster de laan uit werd gestuurd. Speelt natuurlijk ook bij voorkeur achter de spits, territorium van De Bult. Denk overigens dat Real Madrid net te hoog gegrepen is voor Van der Vaart, die een andere route had moeten nemen in Spanje (via een club als Deportivo La Coruña of Atletico Madrid.)

- Sneijder Fantastisch eerste jaar met belangrijke rol in het kampioenschap. Toen werd hij in een oefenwedstrijd tegen het, oh zo sympathieke, Arsenal voor lange tijd de ziekenboeg ingeschopt waar hij op een of andere manier niet goed uit verscheen. Midden in het seizoen had hij moeite om een plek te vinden in het elftal. Mijn vader komt altijd met privéverklaringen als een bepaalde speler het bij Real moeilijk heeft. Daar ben ik zelf meestal sceptisch over, al zijn de overlappingen vaak aan te wijzen. Zo ook bij Sneijder en zijn scheiding gevolgd door Yolanthe perikelen. Desondanks leek Pellegrini vertrouwen te hebben in Sneijder voor het komende seizoen. Probleem is dat Sneijder in de voorbereiding onwaarschijnlijk slecht speelt terwijl Granero een openbaring bleek en inmiddels in de uitverkoopbakken is geplaatst (door de voetbalpers moet daarbij gezegd worden, daar zit een groot gedeelte fantasie en wens in.) Krijgt als hij blijft een moeilijk seizoen.

- Robben Een van de weinige genieën die het voetbal nog kent. Samen met Higuaín de beste speler van vorig seizoen en hij speelde voor zijn doen veel wedstrijden (iets van 29.) Niet geheel onverwacht een lieveling van veel Realfans. Precies het soort voetballer (Juanito) waar men van houdt: arrogant, snel, spectaculair. Waarom wordt vanuit de pers dan al een half jaar aangestuurd op een transfer van Robben? Een reden is de gebruikelijke in zake Robben: zijn individualisme irriteert. Maar de liefhebber vergeeft hem zijn te lang doorgevoerde solo’s wanneer hij weer eens een bal in de kruising zeilt. De andere reden is natuurlijk De Mythe. Robben legt te weinig de bal panklaar en lijkt zich vanaf het begin weinig aan te trekken van de autoriteit van El Caudillo. Ik denk dat hij toch blijft, geen club gaat nog voor Robben met zijn geschiedenis van blessures nog 36 miljoen betalen, hoogstens 25 en dan kan je hem veel beter houden. Zou ook gewoon een basisspeler moeten zijn.

- Drenthe Wederopstanding! Vorig seizoen nog in tranen nadat hij door Bernabéu was geridiculiseerd, daarna hoog op de lijst van afvallers geplaatst maar hij speelt in de voorbereiding als herboren en maakt zelfs kans op een basisplaats als linksback. Speelt opeens serieus en goed dat je je afvraagt wat Pellegrini hem heeft toegefluisterd? Zoveel tijd hebben ze ook niet samen doorgebracht. Erg leuk trouwens, zelfs de chaotische Drenthe vind ik een fijne, soms onnavolgbare speler. Eens kijken of hij een onverwachte overlever wordt van het gekkenhuis.

Ajax - RKC 4-1

Vooraf had ik er zin in. Ben verhuist naar de andere kant van de Arena, met zowaar een net iets betere plek. De zon scheen, ik kreeg toch weer last van het "wat doe ik tussen deze mensen" gevoel en zag vervolgens de opstelling (nou, die wordt voorgedragen.) Toch weer Rommedahl, dit keer met Aissati in plaats van Enoh, Sulejmani niet helemaal fit op de bank. Ajax begon goed, het eerste half uur waarschijnlijk het beste en meest serieuze voetbal in lange tijd: veel beweging, snelle balcirculatie, geen gehannes met de balaanname (dat laatste eigenlijk het meest fundamentele probleem van de laatste jaren.) Suárez schoot op fabuleuze wijze in de eerste minuut tegen de paal en als die erin was gegaan was ik compleet overtuigd van het aanstaande kampioenschap. Van der Wiel scoorde dan toch de openingstreffer en het was een wonder dat het niet daarna snel 3-0 stond.

Toen kreeg Ajax last van een chronische kwaal: de ideeën raken op en dan gaat men zelfbewust zoeken. In zo'n fase moet de tegenstander in de Arena toeslaan en dat deed RKC dan ook na amateuristisch verdedigen van de jonge Alderweireld die te makkelijk werd voorbijgelopen. Ajax was daarna de grip op de wedstrijd kwijt en Jol bracht in de tweede helft Enoh die braaf ballen begon te stofzuigen. RKC begon al te denken aan een mooi resultaat en kleine overtredingen op te zoeken. Gelukkig kwam Sulejmani voor de tegenvallende Cvitanich en hotseknotsvoetbal na een snel genomen vrije trap leidde tot een penalty, gelukkig foutloos ingeschoten door een toch al erg serieuze Suárez (het is die aanvoerdersband, meesterzet van Jol.) 11 tegen 10, kon niet meer mis gaan, ging het ook niet. Suárez scoorde alvast een kandidaat voor doelpunt van het jaar (poeier van buiten de 16) en een slimme goal om zijn hattrick compleet te maken. Kortom iedereen blij maar niet zonder twijfels.

Samengevat zijn die twijfels: Aldeweireld oogt nog een beetje onzeker als centrumverdediger. Vertonghen is geen linksback (blijft te lethargisch voor die positie), Urby is jaar na jaar een overlever maar brengt niets, Cvitanich lijkt te licht (het aanvalsduo is duidelijk Suárez - Sulejmani). Rommedahl begon weer erg goed maar na niet te missen doelkans werd hij overmand door onzekerheid, hij blijft teveel een momentvoetballer om een heel seizoen in de basis te spelen. Geen onmogelijke problemen. Volgens mij kan de puzzel opgelost worden als Atouba linksback wordt, Vertonghen vervolgens een middenveld gaat vormen met Enoh, De Zeeuw en Aissati. Komt die schaal!

Het laatste slachtoffer van Razgul

Maar het Italiaanse voetbal heeft me altijd ideaal geleken voor een spits uit de Paolo Rossi school. Over Huntelaar weinig zorgen.

Opstelling van de Tweede Armada

Er wordt vaak gezegd: "ik zo niet graag in de schoenen van Pellegrini willen staan." Onzin, binnen twee minuten heb ik zo twee opstellingen op papier, een voor thuiswedstrijden en een voor uitwedstrijden of tegen lastige tegenstanders. Maar goed ik hoef me niet in bochten te wringen om toch nog een plek te vinden voor Raúl.

4-2-3-1 (voor thuis)

------------------- Casillas -----------------

Ramos ------ Pepe -------- Albiol ---- Arbeloa

------------ Lass -------- Xabi Alonso -------

Robben ------------ Kaká ----------- Cristiano

------------------ Benzema -------------------

4-4-2 (voor uit)

------------------ Casillas -------------------

Ramos ------ Pepe -------- Albiol ---- Arbeloa

----------------- Xabi Alonso -----------------

------------- Lass -------- Granero -----------

-------------------- Kaká ---------------------

----------- Benzema ---------- Cristiano ------

Blijft de vraag wat de intentie is van dit elftal? In Spanje is men op dit moment erg gecharmeerd van het tiqui-taca. De stijl van Barça en het nationale elftal gebaseerd op balbezit en korte passing (met voorlopers in zowel het Argentijnse voetbal als Ajax en Oranje onder Michels.) De vraag is of Real Madrid hier met deze spelers in mee moet gaan of beter kan opteren voor sneller voetbal, een esthetische variant van het countervoetbal. Er staan nu spelers waarmee misschien de beste countervariant sinds Borussia Mönchengladbach (1972-1977) kan worden gespeeld (en waar je als je eenmaal achterstaat reddeloos verloren bent.)

Dubbelslag

Een mooie dag vandaag. Allereerst het nieuws dat Míchel Salgado moet vertrekken bij Real Madrid en niet nog een jaar mag rondhangen (en plotseling vanwege blessures tot ieders afgrijzen in cruciale duels opdraaft.) Tien jaar bij de club. De eerste vijf seizoenen fantastisch maar de laatste jaren pijnlijk om te zien spelen (vooral een Real - Barça (0-3) is mij lang bijgebleven.) Bovendien de rechterhand van De Mythe, die zijn eerste vertrouweling verliest. De club raakt een intrigant kwijt, die volgens hardnekkige geruchten het grote lek is naar de pers.

Ook rijkelijk te laat maar dan toch eindelijk in het wit. Xabi Alonso, het gewenste puzzelstuk dat balans moet brengen op het middenveld. Toen hij met Real Sociedad in 2003 op de een na laatste speeldag het kampioenschap uit handen gaf was ik al erg van hem gecharmeerd. Was een seizoen later ook al bijna gekocht maar vertrok naar Liverpool. Hoogste tijd om eens te gaan denken over een favoriete opstelling.

De grijns van Jol

Die grijns van Jol na de wedstrijd tegen Groningen (0-2) nam ik op de bank over.
“Het altijd lastige bezoek naar het Hoge Noorden” zo eenvoudig winnend afsluiten is op zich al mooi. En de toch wel dwingende manier waarop beviel me ook. 10 minuten eerde was het minder lachen toen ik geen Aissati in de opstelling ontwaarde en wel weer Jan “traag” Vertonghen op linksback, Urby en, zeg dat het niet waar is, Dennis Rommedahl. Die laatste scoorde natuurlijk de 0-2 (al kan ik me gewoon niet voorstellen dat de brave draver een constant niveau gaat halen en dus straks weer verdwijnt.) Sulejmani na wat paniekverhalen over zijn slechte vorm bij aanvang van het voorseizoen stond gelukkig in de tweemansaanval en liet gelukkig weer zien waarom hij zo’n heerlijke voetballer is. De Zeeuw als “het laatste puzzelstukje” lijkt ook te kloppen, leek wel alles goed te doen. Dat PSV na AZ gisteren begint met puntverlies maakt het weer in lange tijd een zoete zondag. Waarvan er ongetwijfeld nog velen gaan volgen.