Het eind van de dictatuur in zicht?

Ik kan lange beschouwingen houden over een wedstrijd die ik niet gezien heb (Atletico Madrid - Real Madrid 2-3) maar de foto (en dan vooral de kinderlijke blijheid van Marcelo en Pepe) zegt eigenlijk genoeg over de transformatie die de laatste week in werking is gezet. Iedereen ging ervan uit dat El Caudillo gisteren weer in de basis zou staan, omdat het ondenkbaar was dat hij drie wedstrijden achter elkaar niet ging beginnen. En toch gebeurde het! En weer speelde Real een uur zoals het hoort te spelen (dat ze na de rode kaart van Ramos toch nog bijna een 0-3 voorsprong uit handen geven is hopelijk niet symptomatisch) met prachtige doelpunten van Kaká, Marcelo en Higuaín. Niet te vroeg juichen maar het voelt gewoon als zo'n rare periode vlak voordat een dictatuur valt. De propaganda werkt niet meer, de dictator lijkt opeens machteloos en de verbeelding lijkt aan de macht.

AC Milan - Real Madrid 1-1

Vorige week dinsdag las ik nog jeremiaden over "het eind van een tijdperk" en zowaar zeven dagen later speelt Real Madrid opeens geïnspireerd. Waarschijnlijk is het een psychologische tik maar ze zagen er voor mij vanaf de aftrap opeens weer ouderwets uit als Real Madrid. Blinkend wit. Ja, ja, De Dictator (vandaag in AS "een soort vader-castrator" genoemd in relatie tot Benzema) stond weer niet in de basis en na een zenuwachtig begin nam Real het heft met snel voetbal in handen. Zo rond het doelpunt van Benzema zelfs in de huisstijl met van die aanvalsgolven. Op dat moment had Real de winst in handen maar een natuurlijk moest een sukkelige penalty weer roet in het eten gooien. De tweede helft was vervolgens niet om aan te zien en ik maakte me al snel zorgen omdat Milan overduidelijk een Oud-Italiaansche Val had gezet, die van naar achteren hangen en hopen op een mazzelgoal. Ik had het vermoeden dat Real dat wel doorhad maar heel moeilijk mee om kon gaan. Zelf zo cynisch spelen kan de club niet (vgl. Ajax) en nervositeit in combinatie met vermoeidheid zorgde voor de rest.

Maar goed, die periode in de eerste helft heeft een glimp van het Real van de komende jaren gegeven en dat ziet er veelbelovend uit. Als er tijd is om de mogelijkheden uit te werken, want de "poppetjes" zijn onmiskenbaar van hoge kwaliteit (nu de dag erna moet ik toch props geven aan Lass, die een soort op hol geslagen stofzuiger leek.)

Ajax - Feyenoord 5-1

Ah, 5-1, een score zoals het hoort. Verdienste van Ajax? Ten dele. Jol stuurde een robuust middenveld het veld op (De Zeeuw, Gabri, Enoh) dat vanaf de eerste minuut domineerde en dat flink druk naar voren zet (eindelijk!) Maar Feyenoord kwam in de Arena als een laffe degradatiekandidaat spelen, vanaf de eerste minuut tijdrekken, blind de bal naar voren rossen. Na een sterk begin zonder doelpunt (en te weinig kansen) was Ajax even de regie kwijt en scoorde Vlaar bijna het doelpunt van het jaar met een gedurfd schot van zo'n 35 meter dat op de paal (allemaal in koor) uiteenspatte. De Zeeuw scoorde voor rust dan toch de 1-0 met een hilarisch lelijk doelpunt waarna Babovic rood kreeg vanwege een elleboogstoot (die er op televisie eigenlijk niet zo erg uitzag, maar notoire matennaaier Vertonghen liep wel met een bloedneus rond) en de wedstrijd er eigenlijk opzat. Zeker toen Furby een prachtige 2-0 scoorde. Ja, Furby speelde de beste wedstrijd uit zijn carrière, dwingend, gedurfd...onherkenbaar (ik vermoed goed psychologisch werk van Jol.) Er volgde nog legio kansen maar pas tegen het einde werd de 5 gehaald dankzij een slim schot van De Zeeuw en een penalty van Suárez (die overigens een fletse wedstrijd speelde.)

Iedereen blij, er lijkt voorzichtig progressie plaats te vinden maar volgende week uit tegen Twente wordt een echte test. Als daar wordt gewonnen zou dit elftal wel eens in zichzelf gaan kunnen geloven. Dat is al jaren niet het geval geweest bij Ajax.

Hybris

Heb het niet gezien maar Real Madrid werd gisteren in de Copa del Rey met 4-0 vernederd door Alcorcón (bescheiden club uit de derde divisie.) Veel geschreeuw en gekrenkte trots natuurlijk de dag erna, zelf kan ik er me weinig druk over maken. Sinds de nederlaag bij Sevilla en blessure van Cristiano is er iets goed mis en de reeks voorafgaande aan het duel beloofde al niet veel goeds. Dit soort nederlagen zijn op zich niet schaars, het is zelfs een soort specialiteit van Real Madrid en cupverrassingen zie je overal en zijn in andere landen ook definitief (in Spanje is er heel irritant nog een return) maar niet zo afgetekend. Op zoek naar historische parallellen doet het me denken aan Romeinse legioenen die om de zoveel tijd compleet van de kaart werden geveegd.

Bovendien zijn het van die momenten die mogelijkheden bieden. Dit is bijvoorbeeld het uitgelezen moment om de macht van El Caudillo en zijn schildknaap Guti voorgoed te breken. Onwaarschijnlijk dat iemand die beslissing zal durven nemen dus kijk er niet van op als Pellegrini binnenkort wordt ontslagen (de makkelijkste oplossing, die niets oplost.)

AZ - Ajax 2-4

Voorafgaande AZ – Ajax dacht ik veel aan dat uitgeknipte interview van De Zeeuw dat Koeman op de deur van de kleedkamer had gehangen om zijn spelers te motiveren. Zou hij dat echt hebben gedaan? Met punaises? Plakband? Of neem ik het weer allemaal te letterlijk en is dit een soort trainersspreekwoord? Het heeft in ieder geval averechts gewerkt, want ik zag AZ vaak domme fouten maken zodra De Zeeuw de bal had.

Ajax heeft het de laatste jaren erg moeilijk in Alkmaar maar nu was natuurlijk hét moment om het instortende kaartenhuis op te vegen. Gebeurde uiteindelijk dan ook (dankzij de cruciale omzetting van 4-3-3 naar 4-4-2 met de twee kale stofzuigers op jacht, daar moet toch een lichtje zijn gaan branden bij Jol.) Dat Ajax van de tweede helft zag er zelfverzekerd en effectief uit, eens kijken of het ook vijf wedstrijden achter elkaar kan worden volgehouden.

En ere wie ere toekomt: Furby scoort een wonderschoon doelpunt, dacht eerst aan een mislukte voorzet maar er zat zowaar een idee achter. Laat hem alleen nooit meer linksback voetballen.

(Ligt het overigens aan mij of waaide bij Studio Sport de Scheringa-is-een-held vibe over naar een AZ-is-zielig-en-moet-winnen sfeertje? Jol maakte er op karakteristieke wijze korte metten mee, wat een meester van het post-wedstrijdpraatje is dat.)

Real Madrid - AC Milan 2-3

Melancholisch spektakel, ziedaar de devaluatie van Europees voetbal. Geen spanning, slecht voetbal, heel slecht voetbal. Als je dan toch de vergelijking met twintig jaar terug moet maken: geen gevoel dat er anderhalf uur iets op het spel staat, iets wezenlijks, een welhaast existentiële ervaring. Ik was binnen de kortste keren al helemaal afgeleid door de sublieme regenjas van Leonardo, per direct mijn nieuwe stijlicoon (later nog even door het feit dat Marcelo’s Reizigeriaanse trekken worden veroorzaakt door een bitje.)

En natuurlijk scoort Jabba de Hut de 1-0. Inmiddels moet ik toegeven dat hij een van beste balletjesafwachters van de geschiedenis is (alleen Gerd Müller en Paolo Rossi waren effectiever.) Niets aan te doen, de man raken we dit seizoen niet meer kwijt (aangezien hij ook nooit meer geblesseerd raakt, ik vermoed omdat verdedigers hem cynisch sparen.)

Dan de tweede helft, het hedendaagse voetbal: onvoorspelbare sensatie door blunders en flitsen van genialiteit (de afstandsschoten van Pirlo en Drenthe.)

Eindconclusie: tig honderd miljoen euro en net zo slecht voetballen als vorig jaar. Wonderbaarlijk.

Gloort daar hoop?

Barça verliest thuis van Rubin Kazan. Hoogste tijd voor Schadenfreude natuurlijk. Maar het wil toch niet goed lukken, meer dan een glimlach kan er bij mij niet af. Ik heb inmiddels geleerd niet te vroeg, te hard te lachen en in het geval Barça moet je zorgvuldig je momenten kiezen: niet te vroeg maar ook niet wanneer de club op zijn gat ligt (want dat is te makkelijk en krijg je last van medelijden, een van de "zonden" van Real Madrid overigens, die bijvoorbeeld twee jaar geleden de kans verspeelde om in de erehaagwedstrijd De Rivaal voor altijd een lesje om nooit te vergeten te leren.) Bovendien mag ik Guardiola erg (een ware heer, intelligent en stijlvol.) De wedstrijd van gisteren is meer een teken voor de toekomst, de dictatuur van Barça vertoont scheurtjes (vooral wanneer Messi in een dip zit) en dus is er hoop.

Maar eerst eens kijken wat Real vanavond tegen AC Milan doet. Twintig jaar nadat dezelfde club met een 5-0 een bruut einde maakte aan het wonderschone Real van Butragueño. Voor veel Real-fans nog steeds een trauma dat vandaag moet worden rechtgezet en daarom al maak ik me weinig illusies. Dat soort wraak is niet voorgeprogrammeerd, bovendien speelt Jabba de Hut/Satan/Sauron/etc weer in de basis. Die wedstrijd van 1989 was inderdaad een bittere pil, een van die terugkerende harakiri momenten die Real om de zoveel tijd pleegt om weer te worden herboren. Bovendien is het niet mijn grootste Real Madrid trauma, dat zal altijd het jaar daarvoor zijn wanneer Linskens die gekmakende goal maakt in Bernabéu waardoor een "zekere" Europacup I ons door de neus wordt geboord.